LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

supplicō

supplicō (present infinitive supplicāre, perfect active supplicāvī, supine supplicātum)
Classical[ˈsʊp.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈsup.pli.ko]

Meaning

  1. to pray or supplicate
  2. to humbly beseech or beg

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Rogare · Orare · Obsecrare · Obtestari · Precari · Supplicare

1. Rogare and orare denote simply a request as the quiet utterance of a wish; but the rogans (ὀργᾶν, ὀρέγεσθαι) feels himself al pari, on a par with the person whom he asks, and asks only a courtesy, like αἰτεῖν; the orans acknowledges the superiority of the other, and asks a benefit, like δεῖσθαι; whereas obsecrare and obtestari denote a passionate asking, as to conjure; but the obsecrans asks urgently, like λιπαρεῖν; the obtestans (from θέσσασθαι) in a suppliant manner. Cic. Att. xvi. 10. Igitur, mi Plance, rogo te atque etiam oro. Pseudocic. p. Red. 16. Pro mea vos salute non rogavit solum, verum etiam obsecravit. 2. Precari denotes the calm act of prayer, in which one raises one’s hand to heaven, like εύχεσθαι; but supplicare denotes the passionate act of supplication, in which one throws one’s self on one’s knees, or on the ground, and wrings one’s hands, like ἱκετεύειν. By hyperbole, however, precor denotes any urgent request; supplicare, any humble request, addressed to a human being. Cic. Parad. v. 3. Noctu venire domum ad eum, precari, denique supplicare. (v. 232.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.supplicōsupplicābamsupplicābōsupplicāvīsupplicāveramsupplicāverō
supplicārō
2nd sg.supplicāssupplicābāssupplicābissupplicāvistī
supplicāstī
supplicāverās
supplicārās
supplicāveris
3rd sg.supplicatsupplicābatsupplicābitsupplicāvitsupplicāverat
supplicārat
supplicāverit
supplicārit
1st pl.supplicāmussupplicābāmussupplicābimussupplicāvimussupplicāverāmussupplicāverimus
supplicārimus
2nd pl.supplicātissupplicābātissupplicābitissupplicāvistis
supplicāstis
supplicāverātis
supplicārātis
supplicāveritis
supplicāritis
3rd pl.supplicantsupplicābantsupplicābuntsupplicāvērunt
supplicāvēre, supplicārunt
supplicāverant
supplicārant
supplicāverint
supplicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.supplicemsupplicāremsupplicāverim
supplicārim
supplicāvissem
supplicāssem
2nd sg.supplicēssupplicārēssupplicāverīssupplicāvissēs
supplicāssēs
3rd sg.supplicetsupplicāretsupplicāverit
supplicārit
supplicāvisset
supplicāsset
1st pl.supplicēmussupplicārēmussupplicāverīmus
supplicārīmus
supplicāvissēmus
supplicāssēmus
2nd pl.supplicētissupplicārētissupplicāverītis
supplicārītis
supplicāvissētis
supplicāssētis
3rd pl.supplicentsupplicārentsupplicāverint
supplicārint
supplicāvissent
supplicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.supplicorsupplicābarsupplicābor
2nd sg.supplicāris
supplicāre
supplicābāris
supplicābāre
supplicāberis
supplicābere
3rd sg.supplicātursupplicābātursupplicābitur
1st pl.supplicāmursupplicābāmursupplicābimur
2nd pl.supplicāminīsupplicābāminīsupplicābiminī
3rd pl.supplicantursupplicābantursupplicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.supplicersupplicārer
2nd sg.supplicēris
supplicēre
supplicārēris
supplicārēre
3rd sg.supplicētursupplicārētur
1st pl.supplicēmursupplicārēmur
2nd pl.supplicēminīsupplicārēminī
3rd pl.supplicentursupplicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.supplicāsupplicāre
pres. 2nd pl.supplicātesupplicāminī
fut. 2nd sg.supplicātōsupplicātor
fut. 3rd sg.supplicātōsupplicātor
fut. 2nd pl.supplicātōte—
fut. 3rd pl.supplicantōsupplicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesupplicāresupplicārī
perfect infinitivesupplicāvisse
supplicāsse
supplicātum esse
future infinitivesupplicātūrum essesupplicātum īrī
present participlesupplicāns
supplicante, supplicantem, supplicantēs, supplicantī, supplicantia, supplicantibus, supplicantis, supplicantīs, supplicantium
—
perfect participle—supplicātus
supplicāta, supplicātā, supplicātae, supplicātam, supplicātārum, supplicātās, supplicātī, supplicātōrum, supplicātōs
future participlesupplicātūrus
supplicātūra, supplicātūrā, supplicātūrae, supplicātūram, supplicātūrārum, supplicātūrās, supplicātūre, supplicātūrī, supplicātūrīs, supplicātūrō, supplicātūrōrum, supplicātūrōs, supplicātūrum
supplicandus
supplicanda, supplicandā, supplicandae, supplicandam, supplicandārum, supplicandās, supplicande, supplicandīs, supplicandōrum, supplicandōs
gerundsupplicandī, supplicandō, supplicandumsupinesupplicātum, supplicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

supplicare deo (Sall. Iug. 63. 1)
to pray to God.

supplĭco (subpl-), āvi, ātum, 1 (
I. perf. subj. supplicassis, Plaut. As. 2, 4, 61; in tmesi: sub vos placo, Auct. ap. Fest. s. v. sub, p. 309, and s. v. ob, p. 190 Müll.), v. n. and a. [supplex], to kneel down or humble one's self, to pray or beg humbly, to beseech, implore, supplicate (class.; cf.: oro, adoro, precor).
I. In gen.
(a). With dat.: cui irato supplicet, Plaut. As. 1, 2, 24: nec quoiquam supplico, id. Bacch. 2, 2, 47: ipsum hunc orabo: huic supplicabo, Ter. And. 2, 1, 12: is sibi me supplicaturum putat, id. Hec. 3, 5, 50: populo Romano supplicare, Cic. Planc. 20, 50: alicui summisse, id. ib. 5, 12: neque Caesari solum, sed etiam amicis ejus omnibus pro te libentissime supplicabo, id. Fam. 6, 14, 3; cf. id. ib. 6, 13, 2; id. Font. 15, 35 (11, 25): cum tot res sint, quae vestris animis supplicent, id. ib. 14, 31: supplicare indignis, Ov. M. 6, 367. — Pass. impers.: ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem, Cic. Fin. 5, 25, 75. —
(b). Absol.: supplicabo, exobsecrabo, ut quemque amicum videro, Plaut. As. 1, 3, 93: venire domum ad eum, precari, denique supplicare, Cic. Par. 5, 3, 40: precari ab indigno, supplicare, etc., id. Lael. 16, 57: nemo rem publicam imploravit, nemo supplicavit, id. de Or. 1, 53, 230: missitare supplicantes legatos, Sall J. 38, 1: Pompeiani querentes supplicavere, Plin. 8, 7, 7, § 21; Suet. Claud. 1.—
(g). With acc. (ante- and post-class.): quod domi'st, numquam ulli supplicabo, Plaut. Rud. 5, 2, 48: sub vos placo, Auct. ap. Fest. l. l.: imperatores nostros, Dig. 28, 5, 92: contrarios, Amm. 30, 8, 10.—
II. In partic., to pray to or supplicate as a god; to pray, worship: vilica Lari familiari pro copia supplicet, Cato, R. R. 143, 2; cf. Plaut. Aul. prol. 24: in fano supplicare, id. Curc. 4, 2, 41: a dis supplicans invenire veniam sibi, id. Rud. prol. 26: per hostias diis supplicare, Sall. J. 63, 1: populus frequens iit supplicatum, Liv. 3, 63, 5; 10, 23, 2: circa fana deorum, id. 24, 23, 1: molā salsā supplicare, Plin. 12, 18, 41, § 83: sacrificio supplicari, Capitol. Max. 24. — Impers. pass.: Metello venienti ture, quasi deo, supplicabatur, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9: ut, cujus sepulcrum usquam exstet ... ei publice supplicetur, Cic. Phil. 1, 6, 13: supplicatum totā urbe est, Liv. 27, 23, 7: ture nec supplicabatur, Plin. 13, 1, 1, § 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsupplicō

Latin sub- Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin supplicō From sub- (“under, at the feet of, before”) + plicō (“fold, bend, roll up”).

Elsewhere
  • Catalansuplicar
  • Englishsupple
  • Englishsupplicate
  • Italiansupplicare
  • Occitansuplicar
  • Portuguesesuplicar
  • Romaniansuplica
  • Spanishsuplicar
  • Galiciansuplicar
  • Piedmontesesupliché
Balkano-Romance
  • Romaniansufleca
Italo-Romance
  • Italiansoppiegare
Gallo-Romance
  • Frenchsupplierfrom Old French soplier
  • Old Catalansoplegarfrom Old Occitan soplegar

In English words that came into English from supplicō

  • supplicatesupplicātus
  • supplesupplex
  • supplicationsupplicatio
  • supplicantsupplicans

Quick answers

What does supplicō mean in Latin?
supplicō, a verb, means “to pray or supplicate; to humbly beseech or beg”.
What are the principal parts of supplicō?
supplicō, supplicāre, supplicāvī, supplicātum (first conjugation).
How do you pronounce supplicō?
In classical Latin, [ˈsʊp.plɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsup.pli.ko].
Where does supplicō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin supplicō.
Which English words come from supplicō?
English words that go back to Latin supplicō include supplicate, supplicant, supple and supplication.