supplicō
Meaning
- to pray or supplicate
- to humbly beseech or beg
Latīnē defined in Latin in our graded readers
humilis veniam petōhumiliter rogōgenibus flexīs ōrōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Rogare · Orare · Obsecrare · Obtestari · Precari · Supplicare
1. Rogare and orare denote simply a request as the quiet utterance of a wish; but the rogans (ὀργᾶν, ὀρέγεσθαι) feels himself al pari, on a par with the person whom he asks, and asks only a courtesy, like αἰτεῖν; the orans acknowledges the superiority of the other, and asks a benefit, like δεῖσθαι; whereas obsecrare and obtestari denote a passionate asking, as to conjure; but the obsecrans asks urgently, like λιπαρεῖν; the obtestans (from θέσσασθαι) in a suppliant manner. Cic. Att. xvi. 10. Igitur, mi Plance, rogo te atque etiam oro. Pseudocic. p. Red. 16. Pro mea vos salute non rogavit solum, verum etiam obsecravit. 2. Precari denotes the calm act of prayer, in which one raises one’s hand to heaven, like εύχεσθαι; but supplicare denotes the passionate act of supplication, in which one throws one’s self on one’s knees, or on the ground, and wrings one’s hands, like ἱκετεύειν. By hyperbole, however, precor denotes any urgent request; supplicare, any humble request, addressed to a human being. Cic. Parad. v. 3. Noctu venire domum ad eum, precari, denique supplicare. (v. 232.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supplicō | supplicābam | supplicābō | supplicāvī | supplicāveram | supplicāverō supplicārō |
| 2nd sg. | supplicās | supplicābās | supplicābis | supplicāvistī supplicāstī | supplicāverās supplicārās | supplicāveris |
| 3rd sg. | supplicat | supplicābat | supplicābit | supplicāvit | supplicāverat supplicārat | supplicāverit supplicārit |
| 1st pl. | supplicāmus | supplicābāmus | supplicābimus | supplicāvimus | supplicāverāmus | supplicāverimus supplicārimus |
| 2nd pl. | supplicātis | supplicābātis | supplicābitis | supplicāvistis supplicāstis | supplicāverātis supplicārātis | supplicāveritis supplicāritis |
| 3rd pl. | supplicant | supplicābant | supplicābunt | supplicāvērunt supplicāvēre, supplicārunt | supplicāverant supplicārant | supplicāverint supplicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supplicem | supplicārem | supplicāverim supplicārim | supplicāvissem supplicāssem |
| 2nd sg. | supplicēs | supplicārēs | supplicāverīs | supplicāvissēs supplicāssēs |
| 3rd sg. | supplicet | supplicāret | supplicāverit supplicārit | supplicāvisset supplicāsset |
| 1st pl. | supplicēmus | supplicārēmus | supplicāverīmus supplicārīmus | supplicāvissēmus supplicāssēmus |
| 2nd pl. | supplicētis | supplicārētis | supplicāverītis supplicārītis | supplicāvissētis supplicāssētis |
| 3rd pl. | supplicent | supplicārent | supplicāverint supplicārint | supplicāvissent supplicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | supplicor | supplicābar | supplicābor |
| 2nd sg. | supplicāris supplicāre | supplicābāris supplicābāre | supplicāberis supplicābere |
| 3rd sg. | supplicātur | supplicābātur | supplicābitur |
| 1st pl. | supplicāmur | supplicābāmur | supplicābimur |
| 2nd pl. | supplicāminī | supplicābāminī | supplicābiminī |
| 3rd pl. | supplicantur | supplicābantur | supplicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | supplicer | supplicārer |
| 2nd sg. | supplicēris supplicēre | supplicārēris supplicārēre |
| 3rd sg. | supplicētur | supplicārētur |
| 1st pl. | supplicēmur | supplicārēmur |
| 2nd pl. | supplicēminī | supplicārēminī |
| 3rd pl. | supplicentur | supplicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | supplicā | supplicāre |
| pres. 2nd pl. | supplicāte | supplicāminī |
| fut. 2nd sg. | supplicātō | supplicātor |
| fut. 3rd sg. | supplicātō | supplicātor |
| fut. 2nd pl. | supplicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | supplicantō | supplicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | supplicāre | supplicārī |
| perfect infinitive | supplicāvisse supplicāsse | supplicātum esse |
| future infinitive | supplicātūrum esse | supplicātum īrī |
| present participle | supplicāns supplicante, supplicantem, supplicantēs, supplicantī, supplicantia, supplicantibus, supplicantis, supplicantīs, supplicantium | — |
| perfect participle | — | supplicātus supplicāta, supplicātā, supplicātae, supplicātam, supplicātārum, supplicātās, supplicātī, supplicātōrum, supplicātōs |
| future participle | supplicātūrus supplicātūra, supplicātūrā, supplicātūrae, supplicātūram, supplicātūrārum, supplicātūrās, supplicātūre, supplicātūrī, supplicātūrīs, supplicātūrō, supplicātūrōrum, supplicātūrōs, supplicātūrum | supplicandus supplicanda, supplicandā, supplicandae, supplicandam, supplicandārum, supplicandās, supplicande, supplicandīs, supplicandōrum, supplicandōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- supplicare deo (Sall. Iug. 63. 1)
- to pray to God.
cui irato supplicet, Plaut. As. 1, 2, 24: nec quoiquam supplico, id. Bacch. 2, 2, 47: ipsum hunc orabo: huic supplicabo, Ter. And. 2, 1, 12: is sibi me supplicaturum putat, id. Hec. 3, 5, 50: populo Romano supplicare, Cic. Planc. 20, 50: alicui summisse, id. ib. 5, 12: neque Caesari solum, sed etiam amicis ejus omnibus pro te libentissime supplicabo, id. Fam. 6, 14, 3; cf. id. ib. 6, 13, 2; id. Font. 15, 35 (11, 25): cum tot res sint, quae vestris animis supplicent, id. ib. 14, 31: supplicare indignis, Ov. M. 6, 367. — Pass. impers.: ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem, Cic. Fin. 5, 25, 75. — supplicabo, exobsecrabo, ut quemque amicum videro, Plaut. As. 1, 3, 93: venire domum ad eum, precari, denique supplicare, Cic. Par. 5, 3, 40: precari ab indigno, supplicare, etc., id. Lael. 16, 57: nemo rem publicam imploravit, nemo supplicavit, id. de Or. 1, 53, 230: missitare supplicantes legatos, Sall J. 38, 1: Pompeiani querentes supplicavere, Plin. 8, 7, 7, § 21; Suet. Claud. 1.— quod domi'st, numquam ulli supplicabo, Plaut. Rud. 5, 2, 48: sub vos placo, Auct. ap. Fest. l. l.: imperatores nostros, Dig. 28, 5, 92: contrarios, Amm. 30, 8, 10.—vilica Lari familiari pro copia supplicet, Cato, R. R. 143, 2; cf. Plaut. Aul. prol. 24: in fano supplicare, id. Curc. 4, 2, 41: a dis supplicans invenire veniam sibi, id. Rud. prol. 26: per hostias diis supplicare, Sall. J. 63, 1: populus frequens iit supplicatum, Liv. 3, 63, 5; 10, 23, 2: circa fana deorum, id. 24, 23, 1: molā salsā supplicare, Plin. 12, 18, 41, § 83: sacrificio supplicari, Capitol. Max. 24. — Impers. pass.: Metello venienti ture, quasi deo, supplicabatur, Sall. Fragm. ap. Macr. S. 2, 9: ut, cujus sepulcrum usquam exstet ... ei publice supplicetur, Cic. Phil. 1, 6, 13: supplicatum totā urbe est, Liv. 27, 23, 7: ture nec supplicabatur, Plin. 13, 1, 1, § 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsupplicō
Latin sub- Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin supplicō From sub- (“under, at the feet of, before”) + plicō (“fold, bend, roll up”).
- Catalansuplicar
- Englishsupple
- Englishsupplicate
- Italiansupplicare
- Occitansuplicar
- Portuguesesuplicar
- Romaniansuplica
- Spanishsuplicar
- Galiciansuplicar
- Piedmontesesupliché
- Romaniansufleca
- Italiansoppiegare
- Frenchsupplierfrom Old French soplier
- Old Catalansoplegarfrom Old Occitan soplegar
In English words that came into English from supplicō
- supplicatesupplicātus
- supplesupplex
- supplicationsupplicatio
- supplicantsupplicans