LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

supplicātiō

supplicātiō f (genitive supplicātiōnis)

Meaning

  1. thanksgiving
  2. supplication

Latīnē defined in Latin in our graded readers

diēs pūblicī grātiārum
public thanksgiving
supplicātiō -ōnis (f) — in De Bello Gallico II, ch. 8
diēs grātiārum dēcernuntur
public thanksgiving
supplicātiō -ōnis (f) — in De Bello Gallico III, ch. 22

Declension

declension
formsingularplural
nominativesupplicātiōsupplicātiōnēs
genitivesupplicātiōnissupplicātiōnum
dativesupplicātiōnīsupplicātiōnibus
accusativesupplicātiōnemsupplicātiōnēs
ablativesupplicātiōnesupplicātiōnibus
vocativesupplicātiōsupplicātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

supplicationem habere (Liv. 22. 1. 15)
to celebrate a festival of thanksgiving.
supplicationem indicere ad omnia pulvinaria (Liv. 27. 4)
to proclaim a public thanksgiving at all the street-shrines of the gods.
supplicationem quindecim dierum decernere (Phil. 14. 14. 37)
to decree a public thanksgiving for fifteen days.

supplĭcātĭo (subpl-), ōnis, f. id.; in relig. lang.,
I. a public prayer or supplication, a religious solemnity in consequence of certain (fortunate or unfortunate) public events; a day set apart for prayer, either by way of thanksgiving or of religious humiliation, genuflection (cf. obsecratio): atque etiam supplicatio diis immortalibus pro singulari eorum merito meo nomine decreta est, etc., Cic. Cat. 3, 6, 15: praetor urbanus supplicationes per dies quinquaginta ad omnia pulvinaria constituat, id. Phil. 14, 14, 37; so, decreta ad omnia pulvinaria, id. Cat. 3, 10, 23: quorum (prodigiorum) averruncandorum causā supplicationes in biduum senatus decrevit, Liv. 10, 23, 1; 5, 23, 4: supplicationem habere, id. 10, 47, 7; 31, 9, 6: fuit, id. 37, 3, 5.—Sometimes such a supplicatio was decreed in honor of a victorious general to precede his triumph: cui uni togato supplicationem senatus decreverit, Cic. Sull. 30, 85: ex litteris Caesaris dierum viginti supplicatio a senatu decreta est, Caes. B. G. 4, 38 fin.; 7, 90 fin.; Cic. Prov. Cons. 11, 27; id. Pis. 3, 6; Cato ap. Cic. Fam. 15, 5, 2: dies quindecim supplicatio decreta est, Caes. B. G. 2, 35: supplicatio diem unum Romae, alterum in Capenati agro indicta est, Liv. 27, 4, 15: diem unum supplicatio fuit ob, etc., id. 41, 28, 1: in quatriduum supplicationes decernere, id. 5, 23, 3; 37, 47, 4; Suet. Caes. 24 fin. al.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin supplicātiō From supplicō + -tiō.

Descendants
  • Frenchsupplicationfrom Middle French supplication
  • Romaniansuplicațiefrom Middle French supplication
  • Englishsupplicationfrom Middle French supplication
  • Italiansupplicazione
  • Portuguesesuplicação
  • Spanishsuplicación
  • Polishsuplikacja

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does supplicātiō mean in Latin?
supplicātiō, a noun, means “thanksgiving; supplication”.
What is the genitive of supplicātiō?
The genitive singular is supplicātiōnis. supplicātiō is feminine, third declension.