noun · femininethird declension
supplicātiō
supplicātiō f (genitive supplicātiōnis)
Meaning
- thanksgiving
- supplication
Latīnē defined in Latin in our graded readers
diēs grātiārum dēcernunturpublic thanksgiving
supplicātiō -ōnis (f) — in De Bello Gallico III, ch. 22
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | supplicātiō | supplicātiōnēs |
| genitive | supplicātiōnis | supplicātiōnum |
| dative | supplicātiōnī | supplicātiōnibus |
| accusative | supplicātiōnem | supplicātiōnēs |
| ablative | supplicātiōne | supplicātiōnibus |
| vocative | supplicātiō | supplicātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- supplicationem habere (Liv. 22. 1. 15)
- to celebrate a festival of thanksgiving.
- supplicationem indicere ad omnia pulvinaria (Liv. 27. 4)
- to proclaim a public thanksgiving at all the street-shrines of the gods.
- supplicationem quindecim dierum decernere (Phil. 14. 14. 37)
- to decree a public thanksgiving for fifteen days.
supplĭcātĭo (subpl-), ōnis, f. id.; in relig. lang.,
I. a public prayer or supplication, a religious solemnity in consequence of certain (fortunate or unfortunate) public events; a day set apart for prayer, either by way of thanksgiving or of religious humiliation, genuflection (cf. obsecratio):
atque etiam supplicatio diis immortalibus pro singulari eorum merito meo nomine decreta est, etc., Cic. Cat. 3, 6, 15: praetor urbanus supplicationes per dies quinquaginta ad omnia pulvinaria constituat, id. Phil. 14, 14, 37; so, decreta ad omnia pulvinaria, id. Cat. 3, 10, 23: quorum (prodigiorum) averruncandorum causā supplicationes in biduum senatus decrevit, Liv. 10, 23, 1; 5, 23, 4: supplicationem habere, id. 10, 47, 7; 31, 9, 6: fuit, id. 37, 3, 5.—Sometimes such a supplicatio was decreed in honor of a victorious general to precede his triumph: cui uni togato supplicationem senatus decreverit, Cic. Sull. 30, 85: ex litteris Caesaris dierum viginti supplicatio a senatu decreta est, Caes. B. G. 4, 38 fin.; 7, 90 fin.; Cic. Prov. Cons. 11, 27; id. Pis. 3, 6; Cato ap. Cic. Fam. 15, 5, 2: dies quindecim supplicatio decreta est, Caes. B. G. 2, 35: supplicatio diem unum Romae, alterum in Capenati agro indicta est, Liv. 27, 4, 15: diem unum supplicatio fuit ob, etc., id. 41, 28, 1: in quatriduum supplicationes decernere, id. 5, 23, 3; 37, 47, 4; Suet. Caes. 24 fin. al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
supplicātiō (subpl-) ōnis, f
supplico, a public prayer, supplication, religious solemnity, day of prayer, day of humiliation, thanksgiving day, festival : supplicationes per dies quinquaginta constituere: supplicationes in biduum senatus decrevit, L.: dierum viginti supplicatio a senatu decreta est, a thanksgiving for victory , Cs.: supplicatio diem unum Romae indicta, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin supplicātiō From supplicō + -tiō.
Descendants
- Frenchsupplicationfrom Middle French supplication
- Romaniansuplicațiefrom Middle French supplication
- Englishsupplicationfrom Middle French supplication
- Italiansupplicazione
- Portuguesesuplicação
- Spanishsuplicación
- Polishsuplikacja