LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

supplex1

supplex (genitive supplicis, adverb suppliciter)
Classical[ˈsʊp.pɫɛks]Ecclesiastical[ˈsup.pleks]

Meaning

  1. one terminationkneeling
  2. one terminationbegging
  3. one terminationsuppliant

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesupplexsupplexsupplex
genitivesupplicissupplicissupplicis
dativesupplicīsupplicīsupplicī
accusativesupplicemsupplicemsupplex
ablativesupplicī
supplice
supplicī
supplice
supplicī
supplice
vocativesupplexsupplexsupplex
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesupplicēssupplicēssupplicia
genitivesuppliciumsuppliciumsupplicium
dativesupplicibussupplicibussupplicibus
accusativesupplicīs
supplicēs
supplicīs
supplicēs
supplicia
ablativesupplicibussupplicibussupplicibus
vocativesupplicēssupplicēssupplicia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

supplicibus verbis orare
to crave humbly; to supplicate.

supplex (subpl-), ĭcis (abl. supplĭci, but also -ĭce freq. in dactyl. and anap. verse, Hor. C. 3, 14, 8; Tib. 1, 2, 14; Ov. M. 2, 396 al.;
I. and always when used subst., Verg. A. 3, 667; Ov. M. 8, 261; Curt. 5, 3, 14; or to denote a temporary attitude or relation, not a permanent characteristic, Cic. Scaur. 2, 35; Luc. 8, 287; 8, 346; cf. Neue, Formenl. 2, 46; gen. plur. supplicium, Liv. 24, 30; 29, 16; 35, 34), adj. sup-plico, bending the knees, kneeling down; hence, humbly begging or entreating; humble, submissive, beseeching, suppliant, supplicant (class.; syn.: humilis, submissus).
(a). Absol.: supplex te ad pedes abiciebas, Cic. Phil. 2, 34, 86; cf. id. Lig. 5, 13: ad alios se reges supplicem contulisse, id. Imp. Pomp. 8, 21: et genua amplectens effatur talia supplex, Verg. A. 10, 523: vobis supplex manus tendit patria communis, Cic. Cat. 4, 9, 18; cf. infra II.: se supplicem pro aliquo profiteri, id. Pis. 32, 80: supplex ad aliquem venire, id. Att. 16, 16, C, § 10: ad opem judicum supplices confugere, id. Font. 15, 33 (11, 23): do manus Supplex, Hor. Epod. 17, 2: supplex populi suffragia capto, id. Ep. 2, 2, 103: tibi quo die Portus Alexandrea supplex patefecit, id. C. 4, 14, 35: supplex rogabo, Stat. Achill. 1, 50.—
(b). With dat.: ut tibi fierem supplex, Plaut. Ps. 5, 2, 20: judicibus supplex, Cic. Tusc. 1, 29, 71; id. de Or. 1, 53, 229: ego me plurimis pro te supplicem abjeci, id. Mil. 36, 100; Plaut. Bacch. 4, 9, 101; id. Cist. 1, 1, 34; id. Pers. 2, 3, 18; id. Stich. 2, 1, 18; Ter. Phorm. 5, 6, 47; Cic. Planc. 8, 21; Ov. H. 12, 185 al.: cum Alcibiades Socrati supplex esset, ut, etc., Cic. Tusc. 3, 32, 77.—
(g). As subst.: supplex, ĭcis, m., a suppliant, humble petitioner: in miseros ac supplices misericordiā uti, Caes. B. G. 2, 28: et nos jacentis ad pedes supplicum voce prohibebis? Cic. Lig. 5, 13: tu supplice digno dignior, Val. Fl. 7, 290: paternus, Sen. Troad. 315; so with a pron. possess. or gen.: vester est supplex, judices, Cic. Mur. 40, 86; so, vester, id. Clu. 70, 200: tuus, Hor. C. 3, 10, 16: supplex vestrae misericordiae, Cic. Cael. 32, 79: dei, Nep. Paus. 4, 5; id. Ages. 4, 8: tui numinis, Sen. Agam. 343: domus inimicae, Quint. Decl. 9, 1.—
II. Transf., of things: manus supplices, Cic. Font. 21, 48 (17, 38): manu supplice, Ov. M. 11, 279: dextra, Val. Fl. 4, 11: vitta, Hor. C. 3, 14, 8: dona, Verg. A. 3, 439: libelli, Mart. 8, 31, 3: vota, Verg. A. 8, 61: verba, Cic. Att. 12, 32, 1: vox, Sall. C. 31, 7; Ov. M. 2, 396; Liv. 30, 12; Curt. 4, 6, 28: voce supplex, Tac. A. 1, 57: oliva, Val. Fl. 3, 424: querelae, Tib. 1, 4, 72: lacrimae, Prop. 1, 16, 4: causa, Quint. 11, 1, 3.—Hence, adv.: sup-plĭcĭter, humbly, submissively, suppliantly: suppliciter demisseque respondere, Cic. Fl. 10, 21; id. de Or. 1, 20, 90; Caes. B. G. 1, 27; Suet. Aug. 13; id. Tib. 10; Verg. A. 1, 481; 12, 220; Hor. S. 1, 8, 32; Ov. F. 2, 438; id. P. 1, 10, 44.

Origins

From supplicō (“to pray, beseech”) + -s.

In English words that came into English from supplex

  • supplesupplex
noun · masculinethird declension
supplex2
supplex m (genitive supplicis)
Classical[ˈsʊp.pɫɛks]Ecclesiastical[ˈsup.pleks]

Meaning

  1. masculinesuppliant

Declension

declension
formsingularplural
nominativesupplexsupplicēs
genitivesupplicissupplicum
dativesupplicīsupplicibus
accusativesupplicemsupplicēs
ablativesupplicesupplicibus
vocativesupplexsupplicēs

Origins

From supplicō (“to pray, beseech”) + -s.

Quick answers

What does supplex mean in Latin?
supplex, a adjective, means “kneeling; begging; suppliant”.
How do you pronounce supplex?
In classical Latin, [ˈsʊp.pɫɛks]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsup.pleks].