LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

suppetior

suppetior (present infinitive suppetiārī, perfect active suppetiātus sum)
Classical[sʊpˈpɛ.ti.ɔr]Ecclesiastical[supˈpɛt.t͡si.or]

Meaning

  1. deponentrareto come to the aid of, to assist, to succor

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suppetiorsuppetiābarsuppetiābor———
2nd sg.suppetiāris
suppetiāre
suppetiābāris
suppetiābāre
suppetiāberis
suppetiābere
———
3rd sg.suppetiātursuppetiābātursuppetiābitur———
1st pl.suppetiāmursuppetiābāmursuppetiābimur———
2nd pl.suppetiāminīsuppetiābāminīsuppetiābiminī———
3rd pl.suppetiantursuppetiābantursuppetiābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suppetiersuppetiārer——
2nd sg.suppetiēris
suppetiēre
suppetiārēris
suppetiārēre
——
3rd sg.suppetiētursuppetiārētur——
1st pl.suppetiēmursuppetiārēmur——
2nd pl.suppetiēminīsuppetiārēminī——
3rd pl.suppetientursuppetiārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suppetiāre—
pres. 2nd pl.suppetiāminī—
fut. 2nd sg.suppetiātor—
fut. 3rd sg.suppetiātor—
fut. 3rd pl.suppetiantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuppetiārī—
perfect infinitivesuppetiātum esse—
future infinitivesuppetiātūrum esse—
present participlesuppetiāns—
perfect participlesuppetiātus
suppetiāta, suppetiātā, suppetiātae, suppetiātam, suppetiātārum, suppetiātās, suppetiāte, suppetiātī, suppetiātīs, suppetiātō, suppetiātōrum, suppetiātōs
—
future participlesuppetiātūrussuppetiandus
gerundsuppetiandī, suppetiandō, suppetiandumsupinesuppetiātum, suppetiātū

suppĕtĭor (subp-), ātus, 1,
I. v. dep. n. [suppetiae], to come to the aid of, to assist, succor (very rare; most freq. in App.): quod mihi suppetiatus es, gratissimum est, Cic. Att. 14, 18, 2: miserrimo seni, App. M. 8, p. 210, 32.—Absol.: suppetiatum decurrunt anxii, run to aid, App. M. 4, p. 147, 9: proclamare suppetiatum, id. ib. 1, p. 108, 30; 8, p. 209, 35.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuppetior

Latin sub- Proto-Indo-European *peth₂- Proto-Indo-European *péth₂eti Latin petō Latin suppetō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -iae Latin suppetiae Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin suppetior From suppetiae (“aid, assistance”) + -ō.

Quick answers

What does suppetior mean in Latin?
suppetior, a verb, means “to come to the aid of, to assist, to succor”.
What are the principal parts of suppetior?
suppetior, suppetiārī, suppetiātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce suppetior?
In classical Latin, [sʊpˈpɛ.ti.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [supˈpɛt.t͡si.or].
Where does suppetior come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin suppetior.