noun · femininefirst declension
suppetiae
suppetiae f pl (genitive suppetiārum)
Classical[sʊpˈpɛ.ti.ae̯]Ecclesiastical[supˈpɛt.t͡si.e]
Meaning
- femininepluralplural onlythat which comes to help someone: aid, assistance, succour
īre (ad) suppetiās alicui
to provide help to someoneNimis bene ora commetavi atque ex mea sententia.
c. 200 BCE, Plautus, Menaechmi 5.7.31
Latīnē defined in Latin in our graded readers
auxiliumsuppetiae -ārum (f) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 9
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | suppetiae |
| genitive | — | suppetiārum subpetiārum |
| dative | — | suppetiīs subpetiīs |
| accusative | — | suppetiās subpetiās |
| ablative | — | suppetiīs subpetiīs |
| vocative | — | suppetiae |
sup-pĕtĭae (subp-), ārum, f. suppeto,
I. that which comes to aid one, aid, assistance, succor (ante-class. and post-Aug.; used only in nom. and acc.; syn.:
auxilium, subsidium): auxilia mihi et suppetiae sunt domi, Plaut. Ep. 5, 2, 12: non metuo meae quin uxori latae suppetiae sient, id. Am. 5, 1, 54; id. Ep. 5, 1, 52; id. Mil. 4, 2, 62; id. Rud. 3, 2, 10; 4, 4, 39; id. Men. 5, 7, 14; Suet. Vesp. 4: piscibus ad suppetias uti, App. Mag. p. 299, 33: suppetias ferre, Amm. 16, 4, 3; App. M. 6, p. 184, 39.—The acc. suppetias sometimes occurs with verbs of motion for ad suppetias (to go, come, send, etc.), to any one's assistance: nae tibi, suppetias tempore adveni modo, Plaut. Men 5, 7, 31: venire, Auct. B. Afr. 5: proficisci, id. ib. 25: ire, id. ib. 39: occurrere, id. ib. 66; 68: accurrere, App. M. 9, p. 234.Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsuppetiae
Latin sub- Proto-Indo-European *peth₂- Proto-Indo-European *péth₂eti Latin petō Latin suppetō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -iae Latin suppetiae From suppetō (“to be at hand, to come in handy”) + -iae.