LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

suppetiae

suppetiae f pl (genitive suppetiārum)
Classical[sʊpˈpɛ.ti.ae̯]Ecclesiastical[supˈpɛt.t͡si.e]

Meaning

  1. femininepluralplural onlythat which comes to help someone: aid, assistance, succour
    īre (ad) suppetiās alicuito provide help to someone
    Nimis bene ora commetavi atque ex mea sententia.c. 200 BCE, Plautus, Menaechmi 5.7.31

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominative—suppetiae
genitive—suppetiārum
subpetiārum
dative—suppetiīs
subpetiīs
accusative—suppetiās
subpetiās
ablative—suppetiīs
subpetiīs
vocative—suppetiae

sup-pĕtĭae (subp-), ārum, f. suppeto,
I. that which comes to aid one, aid, assistance, succor (ante-class. and post-Aug.; used only in nom. and acc.; syn.: auxilium, subsidium): auxilia mihi et suppetiae sunt domi, Plaut. Ep. 5, 2, 12: non metuo meae quin uxori latae suppetiae sient, id. Am. 5, 1, 54; id. Ep. 5, 1, 52; id. Mil. 4, 2, 62; id. Rud. 3, 2, 10; 4, 4, 39; id. Men. 5, 7, 14; Suet. Vesp. 4: piscibus ad suppetias uti, App. Mag. p. 299, 33: suppetias ferre, Amm. 16, 4, 3; App. M. 6, p. 184, 39.—The acc. suppetias sometimes occurs with verbs of motion for ad suppetias (to go, come, send, etc.), to any one's assistance: nae tibi, suppetias tempore adveni modo, Plaut. Men 5, 7, 31: venire, Auct. B. Afr. 5: proficisci, id. ib. 25: ire, id. ib. 39: occurrere, id. ib. 66; 68: accurrere, App. M. 9, p. 234.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuppetiae

Latin sub- Proto-Indo-European *peth₂- Proto-Indo-European *péth₂eti Latin petō Latin suppetō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -iae Latin suppetiae From suppetō (“to be at hand, to come in handy”) + -iae.

Quick answers

What does suppetiae mean in Latin?
suppetiae, a noun, means “that which comes to help someone: aid, assistance, succour”.
What is the genitive of suppetiae?
The genitive singular is suppetiārum. suppetiae is feminine, first declension.
How do you pronounce suppetiae?
In classical Latin, [sʊpˈpɛ.ti.ae̯]; in ecclesiastical (church) Latin, [supˈpɛt.t͡si.e].
Where does suppetiae come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin suppetiae.