verbfirst conjugation
supīnō
supīnō (present infinitive supīnāre, perfect active supīnāvī, supine supīnātum)
Classical[sʊˈpiː.noː]Ecclesiastical[suˈpiː.no]
Meaning
- to bend, turn or lay backwards
agit toto cedentem feruidus aruo praecipitatque retro iuuenem atque in terga supinat, dentibus horrendum stridens, geminatque rotatas
c. 45 CE – 96 CE, Statius, Thebais 6.788–791Est admiration conveniens ille gestus, quo manus modice supinata ac per singulos a minimo collecta digitos redeunte flexu simul explicatur atque convertitur.
c. 95 CE, Quintilianus, Institutio oratoria 11.3.100 - to place, put, or throw a person or thing on its back
Hīs animaduersīs terram multō ante mementō excoquere et magnōs scrobibus concīdere montīs, ante supīnātās Aquilōnī ostendere glaebās
c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 2.259–261Nullum tormentum sentit supinata testudo, inquieta est tamendesiderio naturalis status nec ante desinit niti, quatere se, quam in pedesconstitit.
c. 65 CE, Seneca Minor, Epistulae morales ad Lucilium 20.121.8
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supīnō | supīnābam | supīnābō | supīnāvī | supīnāveram | supīnāverō |
| 2nd sg. | supīnās | supīnābās | supīnābis | supīnāvistī | supīnāverās | supīnāveris |
| 3rd sg. | supīnat | supīnābat | supīnābit | supīnāvit | supīnāverat | supīnāverit |
| 1st pl. | supīnāmus | supīnābāmus | supīnābimus | supīnāvimus | supīnāverāmus | supīnāverimus |
| 2nd pl. | supīnātis | supīnābātis | supīnābitis | supīnāvistis | supīnāverātis | supīnāveritis |
| 3rd pl. | supīnant | supīnābant | supīnābunt | supīnāvērunt supīnāvēre | supīnāverant | supīnāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supīnem | supīnārem | supīnāverim | supīnāvissem |
| 2nd sg. | supīnēs | supīnārēs | supīnāverīs | supīnāvissēs |
| 3rd sg. | supīnet | supīnāret | supīnāverit | supīnāvisset |
| 1st pl. | supīnēmus | supīnārēmus | supīnāverīmus | supīnāvissēmus |
| 2nd pl. | supīnētis | supīnārētis | supīnāverītis | supīnāvissētis |
| 3rd pl. | supīnent | supīnārent | supīnāverint | supīnāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | supīnor | supīnābar | supīnābor |
| 2nd sg. | supīnāris supīnāre | supīnābāris supīnābāre | supīnāberis supīnābere |
| 3rd sg. | supīnātur | supīnābātur | supīnābitur |
| 1st pl. | supīnāmur | supīnābāmur | supīnābimur |
| 2nd pl. | supīnāminī | supīnābāminī | supīnābiminī |
| 3rd pl. | supīnantur | supīnābantur | supīnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | supīner | supīnārer |
| 2nd sg. | supīnēris supīnēre | supīnārēris supīnārēre |
| 3rd sg. | supīnētur | supīnārētur |
| 1st pl. | supīnēmur | supīnārēmur |
| 2nd pl. | supīnēminī | supīnārēminī |
| 3rd pl. | supīnentur | supīnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | supīnā | supīnāre |
| pres. 2nd pl. | supīnāte | supīnāminī |
| fut. 2nd sg. | supīnātō | supīnātor |
| fut. 3rd sg. | supīnātō | supīnātor |
| fut. 2nd pl. | supīnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | supīnantō | supīnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | supīnāre | supīnārī |
| perfect infinitive | supīnāvisse | supīnātum esse |
| future infinitive | supīnātūrum esse | supīnātum īrī |
| present participle | supīnāns | — |
| perfect participle | — | supīnātus supīnāta, supīnātā, supīnātae, supīnātam, supīnātārum, supīnātās, supīnātī, supīnātōrum, supīnātōs |
| future participle | supīnātūrus | supīnandus |
gerundsupīnandī, supīnandō, supīnandumsupinesupīnātum, supīnātū
sŭpīno, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to bend or lay backwards, to place, put, or throw a person or thing on the back (poet. and in post-Aug. prose):
manus modice supinata, Quint. 11, 3, 100; 11, 3, 119: supinata testudo, Sen. Ep. 121, 9: miles supinatus humi, App. M. 9, p. 236; 8, p. 211, 7: aliquem in terga, Stat. Th. 6, 789: equi equitem supinant, id. ib. 8, 394: corpora prona supinat (regina), id. ib. 12, 290: currum temone erecto, id. ib. 3, 414: ante supinatas Aquiloni ostendere glebas, turned over, ploughed up, Verg. G. 2, 261: Parnason tauris, Stat. Th. 7, 347: nasum nidore supinor, I turn up my nose, Hor. S. 2, 7, 38: supinari, to lie along, extend, Stat. Th. 12, 243: arcus supinatus, bent, Manil. 2, 852 (but in Sen. Ben. 2, 13, 2, the correct read. is resupinet).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
supīnō —, ātus, āre
supinus, to bend backwards, lay back, throw over : supinatae glaebae, i. e. turned up by the plough , V.: nasum nidore supinor, turn up my nose , H.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin supīnō From supīnus + -ō.
In English words that came into English from supīnō
- supinatesupīnō
- resupinateresupino