LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective (non-i-stem)

superstes1

superstes (genitive superstitis)
Classical[sʊˈpɛr.stɛs]Ecclesiastical[suˈpɛr.stes]

Meaning

  1. one terminationsurviving, outlasting

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī post alium vīvit
superstes -itis — in Epistulae, ch. 17
quī superest cēterīs mortuīs
superstes -stitis — in Metamorphoses I, ch. 2

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesuperstessuperstessuperstes
genitivesuperstitissuperstitissuperstitis
dativesuperstitīsuperstitīsuperstitī
accusativesuperstitemsuperstitemsuperstes
ablativesuperstitesuperstitesuperstite
vocativesuperstessuperstessuperstes
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesuperstitēssuperstitēs—
genitivesuperstitumsuperstitumsuperstitum
dativesuperstitibussuperstitibussuperstitibus
accusativesuperstitīs
superstitēs
superstitīs
superstitēs
—
ablativesuperstitibussuperstitibussuperstitibus
vocativesuperstitēssuperstitēs—

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

omnium suorum or omnibus suis superstitem esse
to outlive, survive all one's kin.

sŭperstĕs, ĭtis, adj. super-sto.
I. One who stands by or is present at any thing, a by-stander, witness (only in the foll. passages): superstites testes praesentes significat, cujus rei testimonium est, quod superstitibus praesentibus ei, inter quos controversia est, vindicias sumere jubentur. Plautus in Artemone: nunc mihi licet quidvis loqui, nemo hic adest superstes, Fest. p. 305 Müll.; cf. Serv. Verg. A. 3, 339: suis utrisque superstitibus praesentibus istam viam dico: inite viam, an old legal formula in Cic. Mur. 12, 26. —
B. Poet., pregn., standing over as in triumph: spoliisque animosa superstes, Unda, velut victrix, sinuataque despicit undas, Ov. M. 11, 552; Stat. Th. 8, 471.—
II. That remains alive after another's death, outliving, surviving (the predom. signif.); constr. usually with dat.; less freq. with gen. or absol.
(a). With dat.: sicut tuum vis unicum gnatum tuae Superesse vitae sospitem et superstitem, Plaut. As. 1, 1, 2: ut vitae tuae superstes suppetat, id. Trin. 1, 2, 19: ut tibi superstes uxor aetatem siet, id. As. 1, 1, 6: ita mihi atque huic sies superstes, Ter. Heaut. 5, 4, 7: ut viro tuo semper sis superstes, Plaut. Cas. 4, 4, 2: ut sui sibi liberi superstites essent, Cic. N. D. 2, 28, 72: superstes filio pater, Liv. 1, 34, 3: rei publicae, Cic. Fam. 6, 2, 3; 9, 17, 1: ubi privatus superstes regno suo consenescat, Liv. 42, 50, 8: patriae (Aeneas) Hor. C. S. 42: gloriae suae, Liv. 2, 7, 8: priscis illa superstes avis, Ov. A. A. 3, 128: ceteri (liberi) superstites patri fuerunt, Suet. Calig. 7: cenis tribus perna superstes, Mart. 10, 48, 17: Tiberio, Tac. A. 5, 8.—
(b). With gen. (mostly post-Aug.): utinam te non solum vitae, sed etiam dignitatis meae superstitem reliquissem! Cic. Q. Fr. 1, 3, 1: alterius vestrum superstes, Liv. 40, 8, 18: omnium, Plin. 7, 48, 49, § 156: superstes omnium meorum, Quint. 6, prooem. § 4; cf.: omnium suorum, Suet. Tib. 62 fin.: iniquorum, Tac. A. 3, 4 fin.: non modo aliorum sed etiam nostri superstites sumus, id. Agr. 3: multique superstites bellorum infamiam laqueo finierunt, id. G. 6 fin.—
(g). Absol.: quod superstitem Augustum reliquissent, Suet. Aug. 59: mortem obiit repentinam superstitibus liberis, etc., id. ib. 4: liberis superstitibus, Quint. 6, prooem. § 6: per ecastor scitus puer est natus Pamphilo. Deos quaeso, ut sit superstes, that he may live, Ter. And. 3, 2, 7: superstes hereditatem regni accipiam (sc. patri), Liv. 40, 11, 6: illum aget pennā metuente solvi Fama superstes, Hor. C. 2, 2, 8: me tamen exstincto fama superstes erit, Ov. Tr. 3, 7, 50: dimidiā parte superstes ero, id. ib. 1, 2, 44: post mea mansurum fata superstes opus, id. Am. 3, 15, 20: superstite Romā, Luc. 7, 660: (silva fertur) Nymphas etiam mutasse superstes, i. e. survived their transformations, Stat. Th. 6, 95.

Origins

From superstō (“to survive”).

noun · masculinethird declension
superstes2
superstes m or f (genitive superstitis)
Classical[sʊˈpɛr.stɛs]Ecclesiastical[suˈpɛr.stes]

Meaning

  1. femininemasculinebystander, witness
  2. femininemasculinesurvivor

Declension

declension
formsingularplural
nominativesuperstessuperstitēs
genitivesuperstitissuperstitum
dativesuperstitīsuperstitibus
accusativesuperstitemsuperstitēs
ablativesuperstitesuperstitibus
vocativesuperstessuperstitēs

Origins

From superstō (“to survive”).

Descendants
  • Italiansuperstite
  • Portuguesesupérstite
  • Romaniansuperstiție
  • Spanishsupérstite

Quick answers

What does superstes mean in Latin?
superstes, a adjective, means “surviving, outlasting”.
How do you pronounce superstes?
In classical Latin, [sʊˈpɛr.stɛs]; in ecclesiastical (church) Latin, [suˈpɛr.stes].