LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

sūmptus

sūmptus m (genitive sūmptūs)
Classical[ˈsuːmp.tʊs]Ecclesiastical[ˈsump.tus]

Meaning

  1. cost, charge, expense

Latīnē defined in Latin in our graded readers

pecūnia impēnsa
sūmptus -ūs (m) — in Epistulae, ch. 6

Declension

declension
formsingularplural
nominativesūmptussūmptūs
genitivesūmptūssūmptuum
dativesūmptuīsūmptibus
accusativesūmptumsūmptūs
ablativesūmptūsūmptibus
vocativesūmptussūmptūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sumptibus modum statuere
to limit one's expenditure.
sumptui parcere (Fam. 16. 4)
to incur few expenses.
copiae cotidianis sumptibus suppetunt (vid. sect. IV. 2, note suppeditare...)
his means suffice to defray daily expenses.

sumptus, a, um, Part. of sumo.
sumptus,, ūs (
I. gen. sumpti, Cato, R. R. 22, 3; Lucil., Turp., Caecil., and Varr. ap. Non. 484, 30 sq.; Turp. ib. 132, 16; Plaut. Trin. 2, 1, 21; id. Cas. 2, 7, 2), m. sumo, II. D., expense, cost, charge (class.; used alike in sing. and plur.; cf. impendium): at tibi tanto sumptui esse mihi molestum'st, Plaut. Mil. 3, 1, 78: quor tu his rebus sumptum suggeris, Ter. Ad. 1, 1, 37; 3, 3, 16; 5, 3, 21: sine sumptu tuo, id. Eun. 5, 8, 46: perpetuos sumptus suppeditare, nec solum necessarios, sed etiam liberales, Cic. Off. 2, 12, 42: illud te rogo, sumptu ne parcas, id. Fam. 16, 4, 2: extra modum sumptu et magnificentiā prodire, id. Off. 1, 39, 140; cf.: sumptus epularum, id. Tusc. 5, 34, 97: quid sumptūs in eam rem aut laboris insumpserit, id. Inv. 2, 38, 113: ad incertum casum et eventum certus quotannis labor et certus sumptus impenditur, Cic. Verr. 2, 3, 98, § 227: sumptum in rem militarem facere, id. Fam. 12, 30, 4: omnino nullus in imperio meo sumptus factus est, id. Att. 6, 2, 4: nulli sumptūs, nulla jactura, id. Cael. 16, 38; cf. id. Att. 5, 21, 5: adventus noster nemini ne minimo quidem fuit sumptui, id. ib. 5, 14, 2: sumptum nusquam melius posse poni, id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3: exiguus sumptus aedilitatis fuit, id. Off. 2, 17, 59: quaestores sumptum, quem oportebat dari, non dederunt, id. Inv. 2, 29, 87: si qui suo sumptu functus esset officio, id. Fam. 3, 8, 3: magnum numerum equitatūs suo sumptu alere, Caes. B. G. 1, 18: publico sumptu, Liv. 40, 38, 6: oppida publico Sumptu decorare, Hor. C. 2, 15, 19: quom tolerare hujus sumptus non queat, Ter. Heaut. 3, 2, 33: ubi videbit tantos sibi sumptus domi Cottidianos fieri, id. ib. 5, 4, 5; 5, 1, 57: unde in eos sumptus pecunia erogaretur, Liv. 1, 20, 5: in his immanibus jacturis infinitisque sumptibus, Cic. Off. 2, 16, 56: minuendi sunt sumptus, id. Leg. 2, 23, 59: sumptus, quos in cultum praetorum socii facere soliti erant, circumcisi aut sublati, Liv. 32, 27, 4: servi qui opere rustico Faciundo facile sumptum exercerent suum, could pay their expenses, i. e. the cost of keeping them, Ter. Heaut. 1, 1, 91: non amplius in singulas cenas sumptus esse facturos, Gell. 2, 24, 2: cenarum, id. 2, 24, 12; 2, 24, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsūmptus

Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sumō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin sūmptus From sumō + -tus (noun-forming suffix).

Quick answers

What does sūmptus mean in Latin?
sūmptus, a noun, means “cost, charge, expense”.
What is the genitive of sūmptus?
The genitive singular is sūmptūs. sūmptus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce sūmptus?
In classical Latin, [ˈsuːmp.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsump.tus].
Where does sūmptus come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin sūmptus.