noun · masculinefourth declension
sūmptus
sūmptus m (genitive sūmptūs)
Classical[ˈsuːmp.tʊs]Ecclesiastical[ˈsump.tus]
Meaning
- cost, charge, expense
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pecūnia impēnsasūmptus -ūs (m) — in Epistulae, ch. 6
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sūmptus | sūmptūs |
| genitive | sūmptūs | sūmptuum |
| dative | sūmptuī | sūmptibus |
| accusative | sūmptum | sūmptūs |
| ablative | sūmptū | sūmptibus |
| vocative | sūmptus | sūmptūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- sumptibus modum statuere
- to limit one's expenditure.
- sumptui parcere (Fam. 16. 4)
- to incur few expenses.
- copiae cotidianis sumptibus suppetunt (vid. sect. IV. 2, note suppeditare...)
- his means suffice to defray daily expenses.
sumptus, a, um, Part. of sumo.
sumptus,, ūs (
I. gen. sumpti, Cato, R. R. 22, 3; Lucil., Turp., Caecil., and Varr. ap. Non. 484, 30 sq.; Turp. ib. 132, 16; Plaut. Trin. 2, 1, 21; id. Cas. 2, 7, 2), m. sumo, II. D., expense, cost, charge (class.; used alike in sing. and plur.; cf.
impendium): at tibi tanto sumptui esse mihi molestum'st, Plaut. Mil. 3, 1, 78: quor tu his rebus sumptum suggeris, Ter. Ad. 1, 1, 37; 3, 3, 16; 5, 3, 21: sine sumptu tuo, id. Eun. 5, 8, 46: perpetuos sumptus suppeditare, nec solum necessarios, sed etiam liberales, Cic. Off. 2, 12, 42: illud te rogo, sumptu ne parcas, id. Fam. 16, 4, 2: extra modum sumptu et magnificentiā prodire, id. Off. 1, 39, 140; cf.: sumptus epularum, id. Tusc. 5, 34, 97: quid sumptūs in eam rem aut laboris insumpserit, id. Inv. 2, 38, 113: ad incertum casum et eventum certus quotannis labor et certus sumptus impenditur, Cic. Verr. 2, 3, 98, § 227: sumptum in rem militarem facere, id. Fam. 12, 30, 4: omnino nullus in imperio meo sumptus factus est, id. Att. 6, 2, 4: nulli sumptūs, nulla jactura, id. Cael. 16, 38; cf. id. Att. 5, 21, 5: adventus noster nemini ne minimo quidem fuit sumptui, id. ib. 5, 14, 2: sumptum nusquam melius posse poni, id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3: exiguus sumptus aedilitatis fuit, id. Off. 2, 17, 59: quaestores sumptum, quem oportebat dari, non dederunt, id. Inv. 2, 29, 87: si qui suo sumptu functus esset officio, id. Fam. 3, 8, 3: magnum numerum equitatūs suo sumptu alere, Caes. B. G. 1, 18: publico sumptu, Liv. 40, 38, 6: oppida publico Sumptu decorare, Hor. C. 2, 15, 19: quom tolerare hujus sumptus non queat, Ter. Heaut. 3, 2, 33: ubi videbit tantos sibi sumptus domi Cottidianos fieri, id. ib. 5, 4, 5; 5, 1, 57: unde in eos sumptus pecunia erogaretur, Liv. 1, 20, 5: in his immanibus jacturis infinitisque sumptibus, Cic. Off. 2, 16, 56: minuendi sunt sumptus, id. Leg. 2, 23, 59: sumptus, quos in cultum praetorum socii facere soliti erant, circumcisi aut sublati, Liv. 32, 27, 4: servi qui opere rustico Faciundo facile sumptum exercerent suum, could pay their expenses, i. e. the cost of keeping them, Ter. Heaut. 1, 1, 91: non amplius in singulas cenas sumptus esse facturos, Gell. 2, 24, 2: cenarum, id. 2, 24, 12; 2, 24, 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sūmptus
P. of sumo.
sūmptus ūs, dat. tū or tuī, m
sumo, outlay, expense, cost, charge : quor tu his rebus sumptum suggeris, T.: sumptu ne parcas: epularum: nulli sumptūs, nulla iactura: adventus noster nemini ne minimo quidem fuit sumptui: nullus fit sumptus in nos, no expense is lavished us : numerum equitatūs suo sumptu alere, Cs.: oppida publico Sumptu decorare, H.: unde in eos sumptūs pecunia erogaretur, L.: opere rustico Faciundo sumptum exercere suum, i. e. support themselves , T.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsūmptus
Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sumō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin sūmptus From sumō + -tus (noun-forming suffix).