LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

summittō

summittō (present infinitive summittere, perfect active summīsī, supine summissum)
Classical[sʊmˈmɪt.toː]Ecclesiastical[sumˈmit.to]

Meaning

  1. to place underneath
  2. to put forth (from below)
  3. to rear or raise (animals)
  4. to moderate or restrain
  5. to submit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cēdere faciō, sub aliō pōnō
submittō -ere — in Metamorphoses I, ch. 22

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.summittōsummittēbamsummittamsummīsīsummīseramsummīserō
2nd sg.summittissummittēbāssummittēssummīsistīsummīserāssummīseris
3rd sg.summittitsummittēbatsummittetsummīsitsummīseratsummīserit
1st pl.summittimussummittēbāmussummittēmussummīsimussummīserāmussummīserimus
2nd pl.summittitissummittēbātissummittētissummīsistissummīserātissummīseritis
3rd pl.summittuntsummittēbantsummittentsummīsērunt
summīsēre
summīserantsummīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.summittamsummitteremsummīserimsummīsissem
2nd sg.summittāssummitterēssummīserīssummīsissēs
3rd sg.summittatsummitteretsummīseritsummīsisset
1st pl.summittāmussummitterēmussummīserīmussummīsissēmus
2nd pl.summittātissummitterētissummīserītissummīsissētis
3rd pl.summittantsummitterentsummīserintsummīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.summittorsummittēbarsummittar
2nd sg.summitteris
summittere
summittēbāris
summittēbāre
summittēris
summittēre
3rd sg.summittitursummittēbātursummittētur
1st pl.summittimursummittēbāmursummittēmur
2nd pl.summittiminīsummittēbāminīsummittēminī
3rd pl.summittuntursummittēbantursummittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.summittarsummitterer
2nd sg.summittāris
summittāre
summitterēris
summitterēre
3rd sg.summittātursummitterētur
1st pl.summittāmursummitterēmur
2nd pl.summittāminīsummitterēminī
3rd pl.summittantursummitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.summittesummittere
pres. 2nd pl.summittitesummittiminī
fut. 2nd sg.summittitōsummittitor
fut. 3rd sg.summittitōsummittitor
fut. 2nd pl.summittitōte—
fut. 3rd pl.summittuntōsummittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesummitteresummittī
perfect infinitivesummīsissesummissum esse
future infinitivesummissūrum essesummissum īrī
present participlesummittēns—
perfect participle—summissus
summissa, summissā, summissae, summissam, summissārum, summissās, summisse, summissī, summissīs, summissō, summissōrum, summissōs
future participlesummissūrus
summissūra, summissūrā, summissūrae, summissūram, summissūrārum, summissūrās, summissūre, summissūrī, summissūrīs, summissūrō, summissūrōrum, summissūrōs, summissūrum
summittendus
summittundus, summittenda, summittendā, summittendae, summittendam, summittendārum, summittendās, summittende, summittendīs, summittendōrum, summittendōs
gerundsummittendī, summittendō, summittendumsupinesummissum, summissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

vocem summittere
to lower one's voice.
subsidia summittere
to send up reserves.
subsidium alicui summittere
to send relief to some one.
fasces praeferre, summittere
to walk before with the fasces; to lower the fasces.
vox lenis, suppressa, summissa
a gentle, subdued voice.
integros defatigatis summittere
to send fresh troops to take the place of those wearied with fighting.

sum-mitto (subm-), mīsi, missum, 3, v. a.
I. With the force of sub predominating (mostly poet. and in post- Aug. prose; cf. subicio).
1. In gen.
a. To set, put, or place under or below: singuli agni binis nutricibus submittuntur: nec quicquam subtrahi submissis expedit, Col. 7, 4, 3: vaccas tauris (for breeding), Pall. Jul. 4: vaccas in feturam, id. ib. 4, 1: equas alternis annis, id. Mart. 13, 6: canterium vitibus, Col. 4, 14, 1.—
b. To send or put forth below, or from below, to cause to spring forth, to send up, produce, raise: tellus submittit flores, puls forth, produces, Lucr. 1, 8: fetus (tellus), id. 1, 193: pabula pascendis equis (tellus), Luc. 4, 411: quo colores (humus formosa), Prop. 1, 2, 9; cf. poet.: non monstrum summisere Colchi Majus, did not produce (from the sowing of the dragon's teeth), Hor. C. 4, 4, 63: summissas tendunt alta ad Capitolia dextras, upraised, Sil. 12, 640; so, palmas, id. 4, 411: manus, Sen. Oedip. 226; cf. in a Gr. construction: summissi palmas, Sil. 1, 673.—
2. In partic., an econom. t. t., of animals or plants, to bring up, rear, raise; to let grow, not kill or cut off (cf. alo): arictes, Varr. R. R. 2, 2, 18; 2, 3, 4; 2, 3, 8: tauros, Verg. E. 1, 46: pullos equorum, id. G. 3, 73: vitulos, id. ib. 3, 159; Col. 7, 9, 4; Dig. 7, 1, 70: materiam vitis constituendae causā, Col. Arb. 5, 1: frutices in semen, id. ib. 11, 3, 36; 4, 31, 2; 4, 14, 3; 3, 10, 15: prata in faenum, to let grow for hay, Cato, R. R. 8, 1; Varr. R. R. 1, 49, 1; Col. 11, 2, 27.—
3. Trop.
(a). To put in the place of, substitute for, supersede (rare): huic vos non summittetis? hunc diutius manere patiemini? Cic. Prov. Cons. 4, 8: interim tamen, quamdiu summittantur et suppleantur capita quae demortua sunt, Dig. 7, 1, 70, § 1: necesse habebit alios fetus summittere, ib. 7, 1, 70, §§ 2 and 5.—
(b). To cherish, court: aetatem omnem in stipite conteres submittendo, Amm. 14, 6, 13.—
B. To let down, lower, sink, drop, = demittere (class. and freq., esp. in the trop. sense).
1. Lit.: se ad pedes, Liv. 45, 7: se patri ad genua, Suet. Tib. 20: latus in herbā, Ov. M. 3, 23: caput in herbā, id. ib. 3, 502; cf. verticem, id. ib. 8, 638: genu, id. ib. 4, 340; Plin. 8, 1, 1, § 3; cf.: poplitem in terrā, Ov. M. 7, 191: aures (opp. surrigere), Plin. 10, 48, 67, § 132: oculos, Ov. F. 3, 372: faciem, Suet. Calig. 36; cf. id. Aug. 79: fasces, Plin. 7, 30, 31, § 112; cf. Cic. Brut. 6, 22: capillum, to let grow, Plin. Ep. 7, 27, 14; Sen. Cons. ad Pol. 36, 5: crinem barbamque, Tac. G. 31; Suet. Caes. 67; id. Aug. 23; id. Calig. 47.—Mid.: Tiberis aestate summittitur, sinks, falls, Plin. Ep. 5, 6, 12.—
2. Trop., to lower, let down, make lower, reduce, moderate, etc.: ut ii, qui superiores sunt, summittere se debent in amicitiā: sic quodammodo inferiores extollere, condescend, Cic. Lael. 20, 72: tributim summisi me et supplicavi, id. Planc. 10, 24: summittere se in humilitatem causam dicentium, Liv. 38, 52, 2: summittere se in privatum fastigium, id. 27, 31, 6: ut in actoribus Graecis fieri videmus, saepe illum, qui est secundarum aut tertiarum partium, cum possit aliquanto clarius dicere, quam ipse primarium, multum summittere, ut ille princeps quam maxime excellat, to moderate his efforts, restrain himself, Cic. Div. in Caecil. 15, 48: inceptum frustra submitte furorem, Verg. A. 12, 832: orationem tam summittere quam attollere decet, to sink, i. e. speak in a plain style, Plin. Ep. 3, 13, 4: ut illud lene aut ascendit ad fortiora aut ad tenuiora summittitur, Quint. 12, 10, 67; cf.: quando attollenda vel summittenda sit vox, id. 1, 8, 1: (soni) cum intentione summittendā sunt temperandi, id. 11, 3, 42: (praeceptorem) summittentem se ad mensuram discentis, accommodating his instructions to the capacity, etc., id. 2, 3, 7: ad calamitates animos, to submit, bow, Liv. 23, 25: animum periculo, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 3, 3: animos amori, to surrender, Verg. A. 4, 414: se temporibus, Sen. Tranq. An. 4, 1: verba summittere, to speak humbly, id. Ep. 11, 7; id. Vit. Beat. 17, 1: alicui se, to yield precedence, Just. 13, 2, 3: se culpae, i. e. to commit, Ov. H. 4, 151: furorem, to put down, quell, Verg. A. 12, 832: neque enim pudor sed aemuli pretia submittunt, Plin. 29, 1, 8, § 21: proinde ne submiseris te, be not disheartened, Sen. Cons. Marc. 5, 6.—With dat.: nimis videtur submisisse temporibus se Athenodorus, yielded, Sen. Tranq. An. 4, 1: neutri fortunae se submittere, id. Ep. 66, 6: animum saevienti fortunae, Tac. A. 2, 72: ut ei aliquis se submitteret, accept his sovereignty, Just. 13, 2, 3.
II. The signif. of the verb predominating, to send or despatch secretly, provide secretly: summittebat iste Timarchidem, qui moneret eos, si, etc., secretly despatched, Cic. Verr. 2, 3, 28, § 69.—Absol.: iste ad pupillae matrem summittebat, Cic. Verr. 2, 1, 41, § 105: summissis consularibus viris, qui peierarent, suborned, Suet. Ner. 28 init. —
B. In gen., to send, send off, despatch, supply (class.): summittit cohortes equitibus praesidio, Caes. B. G. 5, 58: subsidium alicui, id. ib. 2, 6; so, subsidium, id. ib. 2, 25; 4, 26; id. B. C. 1, 43: auxilium laborantibus, id. ib. 7, 85: quoad exercitus huc summittatis, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 21, 6; Juv. 1, 36: sibi destinatum in animo esse, imperium alicui, to transfer, resign, Liv. 6, 6, 7: vinea summittit capreas non semper edules, furnishes, supplies, Hor. S. 2, 4, 43. —Hence, summissus (subm-), a, um, P. a. (acc. to I. B.).
A. Lit., let down, lowered, low (very rare): scutis super capita densatis, stantibus primis, secundis submissioribus, stooping lower, Liv. 44, 9, 6: Caelicolae Summisso humiles intrarunt vertice postes, Ov. M. 8, 638: bracchia, id. P. 3, 1, 150; Col. 6, 30, 5: capillo summissiore, hanging lower down, Suet. Tib. 68: purpura, Quint. 11, 3, 159: oculi, Plin. 11, 37, 54, § 145.—
B. Trop. (class. and freq.).
1. Of the voice or of speech in gen., low, soft, gentle, calm, not vehement (syn.: lenis, suppressus): et contentā voce atrociter dicere et summissa leniter, Cic. Or. 17, 56: vox (with lenis), Quint. 11, 3, 63; Ov. M. 7, 90 al.: murmur, Quint. 11, 3, 45: oratio placida, summissa, lenis, Cic. de Or. 2, 43, 183; so, oratio, Caes. B. C. 3, 19; Quint. 11, 1, 9. —Comp.: lenior atque summissior oratio, Quint. 11, 1, 64: (sermo) miscens elata summissis, id. 11, 3, 43: actio, id. 7, 4, 27. — Transf., of an orator: forma summissi oratoris, Cic. Or. 26, 90; so (with humilis) id. ib. 23, 76: in prooemiis plerumque summissi, Quint. 9, 4, 138.—
2. Of character or disposition.
a. In a bad sense, low, mean, grovelling, abject (syn. abjectus): videndum est, ne quid humile, summissum, molle, effeminatum, fractum abjectumque faciamus, Cic. Tusc. 4, 30, 64: vivere neque summissum et abjectum, neque se efferentem, id. Off. 1, 34, 124: adulatio, Quint. 11, 1, 30. —
b. In a good sense, humble, submissive (syn.: humilis, supplex): submissi petimus terram, Verg. A. 3, 93: causae reorum, Quint. 11, 3, 154: civitates calamitate summissiores, Hirt. B. G. 8, 31, 2: preces, Luc. 8, 594; cf.: summissa precatur, Val. Fl. 7, 476: tristem viro summissus honorem Largitur vitae, yielding, overcome, Stat. Th. 1, 662.—The sup. seems not to occur.—Hence, subst.: summissa, ōrum, n. (acc. to I. A. 3. supra), substitutes (sc. capita), Dig. 7, 1, 70, § 5. —
2. (Sc. verba.) Calm passages, quiet sayings: summissa, qualia in epilogis sunt, Quint. 9, 4, 137.—Adv.: sum-missē (subm-).
1. Of speech, softly, gently, calmly, not loudly or harshly: dicere, Cic. de Or. 2, 53, 215.—Comp., Cic. de Or. 3, 55, 212 (opp. contentius): sciscitari, Petr. 105 fin. —
2. Of character, calmly, quietly, modestly, humbly, submissively: alicui summisse supplicare, Cic. Planc. 5, 12: scribere alicui, Tac. H. 3, 9 fin.: loqui (opp. aspere), Quint. 6, 5, 5: agere (opp. minanter), Ov. A. A. 3, 582.—Comp.: summissius se gerere, Cic. Off. 1, 26, 90: dolere, Claud. B. Gild. 247.—No sup.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsummittō

Latin sub- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin summittō From sub- + mittō.

Descendants
  • Catalansotmetre
  • Englishsubmit
  • Frenchsoumettre
  • Frenchsousmettre
  • Frenchsoûmettre
  • Italiansommettere
  • Portuguesesubmeter
  • Romaniansumete
  • Spanishsometer
  • Asturiansometer

Quick answers

What does summittō mean in Latin?
summittō, a verb, means “to place underneath; to put forth (from below); to rear or raise (animals)”.
What are the principal parts of summittō?
summittō, summittere, summīsī, summissum (third conjugation).
How do you pronounce summittō?
In classical Latin, [sʊmˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sumˈmit.to].
Where does summittō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin summittō.