LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

suffīgō

suffīgō (present infinitive suffīgere, perfect active suffīxī, supine suffīxum)
Classical[sʊfˈfiː.ɡoː]Ecclesiastical[sufˈfiː.ɡo]

Meaning

  1. to fasten or fix onto

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suffīgōsuffīgēbamsuffīgamsuffīxīsuffīxeramsuffīxerō
2nd sg.suffīgissuffīgēbāssuffīgēssuffīxistīsuffīxerāssuffīxeris
3rd sg.suffīgitsuffīgēbatsuffīgetsuffīxitsuffīxeratsuffīxerit
1st pl.suffīgimussuffīgēbāmussuffīgēmussuffīximussuffīxerāmussuffīxerimus
2nd pl.suffīgitissuffīgēbātissuffīgētissuffīxistissuffīxerātissuffīxeritis
3rd pl.suffīguntsuffīgēbantsuffīgentsuffīxērunt
suffīxēre
suffīxerantsuffīxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suffīgamsuffīgeremsuffīxerimsuffīxissem
2nd sg.suffīgāssuffīgerēssuffīxerīssuffīxissēs
3rd sg.suffīgatsuffīgeretsuffīxeritsuffīxisset
1st pl.suffīgāmussuffīgerēmussuffīxerīmussuffīxissēmus
2nd pl.suffīgātissuffīgerētissuffīxerītissuffīxissētis
3rd pl.suffīgantsuffīgerentsuffīxerintsuffīxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.suffīgorsuffīgēbarsuffīgar
2nd sg.suffīgeris
suffīgere
suffīgēbāris
suffīgēbāre
suffīgēris
suffīgēre
3rd sg.suffīgitursuffīgēbātursuffīgētur
1st pl.suffīgimursuffīgēbāmursuffīgēmur
2nd pl.suffīgiminīsuffīgēbāminīsuffīgēminī
3rd pl.suffīguntursuffīgēbantursuffīgentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.suffīgarsuffīgerer
2nd sg.suffīgāris
suffīgāre
suffīgerēris
suffīgerēre
3rd sg.suffīgātursuffīgerētur
1st pl.suffīgāmursuffīgerēmur
2nd pl.suffīgāminīsuffīgerēminī
3rd pl.suffīgantursuffīgerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suffīgesuffīgere
pres. 2nd pl.suffīgitesuffīgiminī
fut. 2nd sg.suffīgitōsuffīgitor
fut. 3rd sg.suffīgitōsuffīgitor
fut. 2nd pl.suffīgitōte—
fut. 3rd pl.suffīguntōsuffīguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuffīgeresuffīgī
perfect infinitivesuffīxissesuffīxum esse
future infinitivesuffīxūrum essesuffīxum īrī
present participlesuffīgēns—
perfect participle—suffīxus
suffīxa, suffīxā, suffīxae, suffīxam, suffīxārum, suffīxās, suffīxe, suffīxīs, suffīxō, suffīxōrum, suffīxōs
future participlesuffīxūrus
suffīxūra, suffīxūrā, suffīxūrae, suffīxūram, suffīxūrārum, suffīxūrās, suffīxūre, suffīxūrī, suffīxūrīs, suffīxūrō, suffīxūrōrum, suffīxūrōs, suffīxūrum
suffīgendus
suffīgundus, suffīgenda, suffīgendā, suffīgendae, suffīgendam, suffīgendārum, suffīgendās, suffīgende, suffīgendīs, suffīgendōrum, suffīgendōs
gerundsuffīgendī, suffīgendō, suffīgendumsupinesuffīxum, suffīxū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

cruci suffigere aliquem
to crucify.

suf-fīgo (subf-), xi, xum, 3, v. a.,
I. to fasten beneath or below, to fasten or fix on, to affix (rare but class.): ecce aedificat: columnam mento suffigit suo, Plaut. Mil. 2, 2, 54 Ritschl N. cr.: antennae suffixit lintea, Luc. 9, 328: aureis clavis crepidas, Plin. 33, 3, 14, § 50: janua suffixa tigillo, Cat. 67, 39: trabes multo auro, Sen. Hippol. 497: cruci suffixus, * Cic. Pis. 18, 42: aliquem cruci, Vell. 2, 42 fin.; Suet. Caes. 74; Paul. Sent. 5, 23, 15: patibulo, Just. 22, 7, 8: patibulis, id. 30, 2, 7; App. M. 10, p. 244, 18: aliquem in cruce, Cat. 99, 4; Hor. S. 1, 3, 82; Auct. B. Afr. 66: aliquem in crucem, Just. 18, 7, 15: caput Galbae hastā suffixum, stuck upon a spear, Suet. Galb. 20; cf. Tac. H. 1, 49: spolia in suggestu fori, Flor. 1, 11: dona postibus, App. M. 6, p. 174.—Trop.: novos stimulos dolori, Sen. Phoen. 206.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuffīgō

Latin sub- Proto-Indo-European *dʰeygʷ-der. Proto-Italic *feigʷō Latin fīvō Latin fīgō Latin suffīgō From sub- + fīgō.

Descendants
  • Italiansuffiggere
  • Italiansoffittofrom Vulgar Latin *suffictus
  • Frenchsoffitefrom Vulgar Latin *suffictus
  • Englishsoffitfrom Vulgar Latin *suffictus
  • Portuguesesofitofrom Vulgar Latin *suffictus
  • Spanishsofitofrom Vulgar Latin *suffictus
  • Asturiansofitufrom Vulgar Latin *suffictus
  • Greekσοφίταfrom Vulgar Latin *suffictus
  • Polishsufitfrom Vulgar Latin *suffictus

Quick answers

What does suffīgō mean in Latin?
suffīgō, a verb, means “to fasten or fix onto”.
What are the principal parts of suffīgō?
suffīgō, suffīgere, suffīxī, suffīxum (third conjugation).
How do you pronounce suffīgō?
In classical Latin, [sʊfˈfiː.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sufˈfiː.ɡo].
Where does suffīgō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin suffīgō.