verbthird (-iō variant) conjugation
succutiō
succutiō (present infinitive succutere, perfect active succussī, supine succussum)
Classical[sʊkˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[sukˈkut.t͡si.o]
Meaning
- to shake from below
- to fling up from below, fling aloft, toss up
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succutiō | succutiēbam | succutiam | succussī | succusseram | succusserō |
| 2nd sg. | succutis | succutiēbās | succutiēs | succussistī | succusserās | succusseris |
| 3rd sg. | succutit | succutiēbat | succutiet | succussit | succusserat | succusserit |
| 1st pl. | succutimus | succutiēbāmus | succutiēmus | succussimus | succusserāmus | succusserimus |
| 2nd pl. | succutitis | succutiēbātis | succutiētis | succussistis | succusserātis | succusseritis |
| 3rd pl. | succutiunt | succutiēbant | succutient | succussērunt succussēre | succusserant | succusserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succutiam | succuterem | succusserim | succussissem |
| 2nd sg. | succutiās | succuterēs | succusserīs | succussissēs |
| 3rd sg. | succutiat | succuteret | succusserit | succussisset |
| 1st pl. | succutiāmus | succuterēmus | succusserīmus | succussissēmus |
| 2nd pl. | succutiātis | succuterētis | succusserītis | succussissētis |
| 3rd pl. | succutiant | succuterent | succusserint | succussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | succutior | succutiēbar | succutiar |
| 2nd sg. | succuteris succutere | succutiēbāris succutiēbāre | succutiēris succutiēre |
| 3rd sg. | succutitur | succutiēbātur | succutiētur |
| 1st pl. | succutimur | succutiēbāmur | succutiēmur |
| 2nd pl. | succutiminī | succutiēbāminī | succutiēminī |
| 3rd pl. | succutiuntur | succutiēbantur | succutientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | succutiar | succuterer |
| 2nd sg. | succutiāris succutiāre | succuterēris succuterēre |
| 3rd sg. | succutiātur | succuterētur |
| 1st pl. | succutiāmur | succuterēmur |
| 2nd pl. | succutiāminī | succuterēminī |
| 3rd pl. | succutiantur | succuterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | succute | succutere |
| pres. 2nd pl. | succutite | succutiminī |
| fut. 2nd sg. | succutitō | succutitor |
| fut. 3rd sg. | succutitō | succutitor |
| fut. 2nd pl. | succutitōte | — |
| fut. 3rd pl. | succutiuntō | succutiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | succutere | succutī |
| perfect infinitive | succussisse | succussum esse |
| future infinitive | succussūrum esse | succussum īrī |
| present participle | succutiēns | — |
| perfect participle | — | succussus |
| future participle | succussūrus | succutiendus succutiundus |
gerundsuccutiendī, succutiendō, succutiendumsupinesuccussum, succussū
suc-cŭtĭo (subc-), ussi, ussum, 3, v. a. sub-quatio,
I. to fling up from below, fling aloft, toss up (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.:
orbes rotarum, Lucr. 6, 551: currus alte, Ov. M. 2, 166: mare, Sen. Q. N. 5, 1, 1: vasculum, App. M. 2, p. 166: caput, id. Mag. p. 333 et saep.—* II. Trop.:
vultūs succussus, Val. Max. 6, 9 ext. 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
succutiō (subc-) —, —, ere
sub+quatio, to fling up from below, fling aloft, toss up : Succutitur alte (currus), O.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsuccutiō
Latin sub- Latin quatiō Latin succutiō From sub- (“under, beneath”) + quatiō (“shake”).
Descendants
- Frenchsecouer
- Portuguesesacudir
- Spanishsacudir
- Franco-Provençalsecoyer
- Franco-Provençalsecorre
- Galiciansacudir
In English words that came into English from succutiō
- succusssuccutere
- succussionsuccussio
- succussationsuccussare