verbfirst conjugation
succlāmō
succlāmō (present infinitive succlāmāre, perfect active succlāmāvī, supine succlāmātum)
Classical[sʊkˈkɫaː.moː]Ecclesiastical[sukˈklaː.mo]
Meaning
- to shout or exclaim in response to or after any thing
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succlāmō | succlāmābam | succlāmābō | succlāmāvī | succlāmāveram | succlāmāverō succlāmārō |
| 2nd sg. | succlāmās | succlāmābās | succlāmābis | succlāmāvistī succlāmāstī | succlāmāverās succlāmārās | succlāmāveris |
| 3rd sg. | succlāmat | succlāmābat | succlāmābit | succlāmāvit | succlāmāverat succlāmārat | succlāmāverit succlāmārit |
| 1st pl. | succlāmāmus | succlāmābāmus | succlāmābimus | succlāmāvimus | succlāmāverāmus | succlāmāverimus succlāmārimus |
| 2nd pl. | succlāmātis | succlāmābātis | succlāmābitis | succlāmāvistis succlāmāstis | succlāmāverātis succlāmārātis | succlāmāveritis succlāmāritis |
| 3rd pl. | succlāmant | succlāmābant | succlāmābunt | succlāmāvērunt succlāmāvēre, succlāmārunt | succlāmāverant succlāmārant | succlāmāverint succlāmārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succlāmem | succlāmārem | succlāmāverim succlāmārim | succlāmāvissem succlāmāssem |
| 2nd sg. | succlāmēs | succlāmārēs | succlāmāverīs | succlāmāvissēs succlāmāssēs |
| 3rd sg. | succlāmet | succlāmāret | succlāmāverit succlāmārit | succlāmāvisset succlāmāsset |
| 1st pl. | succlāmēmus | succlāmārēmus | succlāmāverīmus succlāmārīmus | succlāmāvissēmus succlāmāssēmus |
| 2nd pl. | succlāmētis | succlāmārētis | succlāmāverītis succlāmārītis | succlāmāvissētis succlāmāssētis |
| 3rd pl. | succlāment | succlāmārent | succlāmāverint succlāmārint | succlāmāvissent succlāmāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | succlāmor | succlāmābar | succlāmābor |
| 2nd sg. | succlāmāris succlāmāre | succlāmābāris succlāmābāre | succlāmāberis succlāmābere |
| 3rd sg. | succlāmātur | succlāmābātur | succlāmābitur |
| 1st pl. | succlāmāmur | succlāmābāmur | succlāmābimur |
| 2nd pl. | succlāmāminī | succlāmābāminī | succlāmābiminī |
| 3rd pl. | succlāmantur | succlāmābantur | succlāmābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | succlāmer | succlāmārer |
| 2nd sg. | succlāmēris succlāmēre | succlāmārēris succlāmārēre |
| 3rd sg. | succlāmētur | succlāmārētur |
| 1st pl. | succlāmēmur | succlāmārēmur |
| 2nd pl. | succlāmēminī | succlāmārēminī |
| 3rd pl. | succlāmentur | succlāmārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | succlāmā | succlāmāre |
| pres. 2nd pl. | succlāmāte | succlāmāminī |
| fut. 2nd sg. | succlāmātō | succlāmātor |
| fut. 3rd sg. | succlāmātō | succlāmātor |
| fut. 2nd pl. | succlāmātōte | — |
| fut. 3rd pl. | succlāmantō | succlāmantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | succlāmāre | succlāmārī |
| perfect infinitive | succlāmāvisse succlāmāsse | succlāmātum esse |
| future infinitive | succlāmātūrum esse | succlāmātum īrī |
| present participle | succlāmāns | — |
| perfect participle | — | succlāmātus succlāmāta, succlāmātā, succlāmātae, succlāmātam, succlāmātārum, succlāmātās, succlāmātī, succlāmātōrum, succlāmātōs |
| future participle | succlāmātūrus succlāmātūra, succlāmātūrā, succlāmātūrae, succlāmātūram, succlāmātūrārum, succlāmātūrās, succlāmātūre, succlāmātūrī, succlāmātūrīs, succlāmātūrō, succlāmātūrōrum, succlāmātūrōs, succlāmātūrum | succlāmandus succlāmanda, succlāmandā, succlāmandae, succlāmandam, succlāmandārum, succlāmandās, succlāmande, succlāmandīs, succlāmandōrum, succlāmandōs |
gerundsucclāmandī, succlāmandō, succlāmandumsupinesucclāmātum, succlāmātū
suc-clāmo (subc-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to call or cry out, to shout, exclaim after or in reply to any thing (not in Cic. or Cæs.); with obj.-clause:
haec Virginio vociferanti succlamabat multitudo, nec illius dolori nec suae libertati se defuturos, Liv. 3, 50, 10: quidam ausi sunt mediā ex contione succlamare: Abite hinc, ne, etc., id. 44, 45; cf.: si esset libera haec civitas, non tibi succlamassent, id. 6, 40: cum centuria fre quens succlamasset, nihil se mutare sententiae, etc., id. 26, 22, 8: cui dicto, Val. Max. 6, 2, 3.—Impers. pass.: succlamatum est, et frequenter a militibus Ventidianis, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 3: ad hoc cum succlamatum est, Liv. 10, 25; 21, 18; 42, 53. —(b). Pass.:
publicā succlamatus invidiā, cried out against, Quint. Decl. 18, 9: omnium maledictis succlamatus, id. ib. 19, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
succlāmō or sub-clāmō āvī, ātus, āre,
to cry out in response, shout in answer, reply clamorously: si esset libera haec civitas, non tibi succlamassent, L.: haec Virginio vociferanti succlamabat multitudo, L.: ad hoc cum succlamatum est, L.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsucclāmō
Latin sub- Proto-Indo-European *kelh₁- Proto-Indo-European *-m- Proto-Indo-European *kl̥h₁m- Proto-Italic *klām-der. Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin clāmō Latin succlāmō From sub- + clāmō.