LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

succingō

succingō (present infinitive succingere, perfect active succinxī, supine succinctum)
Classical[sʊkˈkɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[sutˈt͡ʃiŋ.ɡo]

Meaning

  1. to gather or tuck up (with a belt, etc.)
  2. to prepare (for action)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succingōsuccingēbamsuccingamsuccinxīsuccinxeramsuccinxerō
2nd sg.succingissuccingēbāssuccingēssuccinxistīsuccinxerāssuccinxeris
3rd sg.succingitsuccingēbatsuccingetsuccinxitsuccinxeratsuccinxerit
1st pl.succingimussuccingēbāmussuccingēmussuccinximussuccinxerāmussuccinxerimus
2nd pl.succingitissuccingēbātissuccingētissuccinxistissuccinxerātissuccinxeritis
3rd pl.succinguntsuccingēbantsuccingentsuccinxērunt
succinxēre
succinxerantsuccinxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succingamsuccingeremsuccinxerimsuccinxissem
2nd sg.succingāssuccingerēssuccinxerīssuccinxissēs
3rd sg.succingatsuccingeretsuccinxeritsuccinxisset
1st pl.succingāmussuccingerēmussuccinxerīmussuccinxissēmus
2nd pl.succingātissuccingerētissuccinxerītissuccinxissētis
3rd pl.succingantsuccingerentsuccinxerintsuccinxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succingorsuccingēbarsuccingar
2nd sg.succingeris
succingere
succingēbāris
succingēbāre
succingēris
succingēre
3rd sg.succingitursuccingēbātursuccingētur
1st pl.succingimursuccingēbāmursuccingēmur
2nd pl.succingiminīsuccingēbāminīsuccingēminī
3rd pl.succinguntursuccingēbantursuccingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.succingarsuccingerer
2nd sg.succingāris
succingāre
succingerēris
succingerēre
3rd sg.succingātursuccingerētur
1st pl.succingāmursuccingerēmur
2nd pl.succingāminīsuccingerēminī
3rd pl.succingantursuccingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succingesuccingere
pres. 2nd pl.succingitesuccingiminī
fut. 2nd sg.succingitōsuccingitor
fut. 3rd sg.succingitōsuccingitor
fut. 2nd pl.succingitōte—
fut. 3rd pl.succinguntōsuccinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccingeresuccingī
perfect infinitivesuccinxissesuccinctum esse
future infinitivesuccinctūrum essesuccinctum īrī
present participlesuccingēns—
perfect participle—succinctus
succīncta, succīnctā, succīnctae, succīnctam, succīnctārum, succīnctās, succīncte, succīnctī, succīnctīs, succīnctō, succīnctōrum, succīnctōs
future participlesuccinctūrus
succīnctūra, succīnctūrā, succīnctūrae, succīnctūram, succīnctūrārum, succīnctūrās, succīnctūre, succīnctūrī, succīnctūrīs, succīnctūrō, succīnctūrōrum, succīnctūrōs, succīnctūrum
succingendus
succingundus, succingenda, succingendā, succingendae, succingendam, succingendārum, succingendās, succingende, succingendīs, succingendōrum, succingendōs
gerundsuccingendī, succingendō, succingendumsupinesuccinctum, succinctū

suc-cingo (subc-), nxi, nctum, 3, v. a.,
I. to gird below or from below, to tuck up, gird, gird about, girdle (mostly poet. and in postAug. prose; cf. subligo).
I. Lit.: crure tenus medio tunicas, Juv. 6, 455: astricti succingant ilia ventres, Grat. Cyn. 271; cf.: Virginem et Leonem Anguis intortus succingit, Vitr. 9, 5 (7), 1: illa (Scylla) feris atram canibus succingitur alvum, Ov. M. 13, 732; cf. Lucr. 5, 892; Tib. 3, 4, 89: eāpse sic succincta, tucked up, Plaut. Rud. 2, 3, 80: amicus, Mart. 2, 46, 7: popa, Prop. 4 (5), 3, 62. cursor, Mart. 12, 24, 7: anus, Ov. M. 8, 661: Diana, id. ib. 3, 156; cf.: vestem ritu succincta Dianae, id. ib. 10, 536; 9, 89.— Poet.: succincta comas pinus, with its bare trunk, Ov. M. 10, 103; 15, 603: quis illaec est, quae lugubri Succincta est stolā, girt about, Enn. ap. Non. 198, 2 (Trag. v. 134 Vahl.): succincti gladiis mediā regione cracentes, girt about, armed, id. ap. Fest. s. v. cracentes, p. 53 (Ann. v. 497 ib.): gladio succinctus, Auct. Her. 4, 52, 65: succinctam pharetrā, Verg. A. 1, 323: pallā succincta cruenta, id. ib. 6, 555; cf. amictu, id. ib. 12,401: succincti corda machaeris, Enn. ap. Serv. Verg. A. 9, 678 (Ann. v. 392 ib.): pugione succinctus, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 16, 33: cultro succinctus, Liv. 7, 5, 3: ferro, id. 40, 9, 12; 40, 7, 7.—
II. Transf., to surround, furnish, provide, equip, fit out with any thing (syn.: saepio, circumdo): quod multo se pluribus et majoribus canibus succinxerat, Cic. Verr. 2, 5, 56, § 146: frustra se terrore succinxerit, Plin. Pan. 49, 3: his animum succinge bonis, Petr. 5 fin.: succinctam latrantibus inguina monstris, Verg. E. 6, 75: Scylla rapax canibus succincta Molossis, id. Cul. 330: virgineam canibus succincta figuram, Tib. 3, 4, 89: Carthago succincta portubus, Cic. Agr. 2, 32, 87: succinctus armis legionibusque, Liv. 21, 10, 4: maximarum gentium viribus, Just. 6, 1, 2: totius ferme Orientis viribus, id. 35, 1, 9: horum scientiā debet esse succinctus, Quint. 12, 5, 1: patriā papyro, Juv. 4, 24.—Hence, succinctus, a, um, P. a. (very rare and post-Aug.).
A. Prepared, ready for any thing: proni atque succincti ad omnem clausulam, Quint. 2, 2, 12.—
B. Contracted, short, concise, succinct (poet. and post-Aug.; cf.: brevis, circumscriptus): libelli, Mart. 2, 1, 3: arbores succinctiores, Plin. 16, 10, 17, § 39: succinctior brevitas, Aug. Ep. 157 med.—Adv.: suc-cinctē, briefly, concisely, succinctly (late Lat.; cf.: breviter, strictim): docere, Amm. 28, 1, 2.—Comp.: fari, Sid. Ep. 1, 9: dimicare, Amm. 20, 11, 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccingō

Latin sub- Latin cingo Latin succingō From sub- + cingo.

Quick answers

What does succingō mean in Latin?
succingō, a verb, means “to gather or tuck up (with a belt, etc.); to prepare (for action)”.
What are the principal parts of succingō?
succingō, succingere, succinxī, succinctum (third conjugation).
How do you pronounce succingō?
In classical Latin, [sʊkˈkɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sutˈt͡ʃiŋ.ɡo].
Where does succingō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin succingō.