adjectivefirst/second-declension adjective
succentīvus
succentīvus (feminine succentīva, neuter succentīvum)
Classical[sʊk.kɛnˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[sut.t͡ʃenˈtiː.vus]
Meaning
- adjectivesounding to, accompanying
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | succentīvus | succentīva | succentīvum |
| genitive | succentīvī | succentīvae | succentīvī |
| dative | succentīvō | succentīvae | succentīvō |
| accusative | succentīvum | succentīvam | succentīvum |
| ablative | succentīvō | succentīvā | succentīvō |
| vocative | succentīve | succentīva | succentīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | succentīvī | succentīvae | succentīva |
| genitive | succentīvōrum | succentīvārum | succentīvōrum |
| dative | succentīvīs | succentīvīs | succentīvīs |
| accusative | succentīvōs | succentīvās | succentīva |
| ablative | succentīvīs | succentīvīs | succentīvīs |
| vocative | succentīvī | succentīvae | succentīva |
succentīvus, a, um, adj. succino,
I. sounding to, accompanying:
tibia, Varr. R. R. 1, 2, 15.Origins
From succinō + -īvus.