verbthird conjugation
succendō
succendō (present infinitive succendere, perfect active succendī, supine succēnsum)
Classical[sʊkˈkɛn.doː]Ecclesiastical[sutˈt͡ʃɛn.do]
Meaning
- to kindle or set on fire
- to inflame
Latīnē defined in Latin in our graded readers
īnflammō, incendōsuccendō -ere — in IVLIANVS III: Persia, ch. 19
set fire from below
succendō -ere, -cēnsus — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succendō | succendēbam | succendam | succendī | succenderam | succenderō |
| 2nd sg. | succendis | succendēbās | succendēs | succendistī | succenderās | succenderis |
| 3rd sg. | succendit | succendēbat | succendet | succendit | succenderat | succenderit |
| 1st pl. | succendimus | succendēbāmus | succendēmus | succendimus | succenderāmus | succenderimus |
| 2nd pl. | succenditis | succendēbātis | succendētis | succendistis | succenderātis | succenderitis |
| 3rd pl. | succendunt | succendēbant | succendent | succendērunt succendēre | succenderant | succenderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succendam | succenderem | succenderim | succendissem |
| 2nd sg. | succendās | succenderēs | succenderīs | succendissēs |
| 3rd sg. | succendat | succenderet | succenderit | succendisset |
| 1st pl. | succendāmus | succenderēmus | succenderīmus | succendissēmus |
| 2nd pl. | succendātis | succenderētis | succenderītis | succendissētis |
| 3rd pl. | succendant | succenderent | succenderint | succendissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | succendor | succendēbar | succendar |
| 2nd sg. | succenderis succendere | succendēbāris succendēbāre | succendēris succendēre |
| 3rd sg. | succenditur | succendēbātur | succendētur |
| 1st pl. | succendimur | succendēbāmur | succendēmur |
| 2nd pl. | succendiminī | succendēbāminī | succendēminī |
| 3rd pl. | succenduntur | succendēbantur | succendentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | succendar | succenderer |
| 2nd sg. | succendāris succendāre | succenderēris succenderēre |
| 3rd sg. | succendātur | succenderētur |
| 1st pl. | succendāmur | succenderēmur |
| 2nd pl. | succendāminī | succenderēminī |
| 3rd pl. | succendantur | succenderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | succende | succendere |
| pres. 2nd pl. | succendite | succendiminī |
| fut. 2nd sg. | succenditō | succenditor |
| fut. 3rd sg. | succenditō | succenditor |
| fut. 2nd pl. | succenditōte | — |
| fut. 3rd pl. | succenduntō | succenduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | succendere | succendī |
| perfect infinitive | succendisse | succēnsum esse |
| future infinitive | succēnsūrum esse | succēnsum īrī |
| present participle | succendēns | — |
| perfect participle | — | succēnsus succēnsa, succēnsā, succēnsae, succēnsam, succēnsārum, succēnsās, succēnse, succēnsī, succēnsīs, succēnsō, succēnsōrum, succēnsōs |
| future participle | succēnsūrus succēnsūra, succēnsūrā, succēnsūrae, succēnsūram, succēnsūrārum, succēnsūrās, succēnsūre, succēnsūrī, succēnsūrīs, succēnsūrō, succēnsūrōrum, succēnsūrōs, succēnsūrum | succendendus succendundus, succendenda, succendendā, succendendae, succendendam, succendendārum, succendendās, succendende, succendendīs, succendendōrum, succendendōs |
gerundsuccendendī, succendendō, succendendumsupinesuccēnsum, succēnsū
suc-cendo, di, sum, 3, v. a. sub-candeo; v. accendo,
I. to kindle or set on fire from below (syn. inflammo).
I. Lit. (class.):
(sapiens) etiamsi in Phalaridis tauro inclusus succensis ignibus torreatur, Cic. Pis. 18, 42: aggerem cuniculo hostes succenderant, Caes. B. G. 7, 24: arma cumulata in ingentem acervum ipse imperator face subditā succendit, Liv. 45, 33; cf. Quadrig. ap. Gell. 15, 1, 7; Caes. B. G. 5, 43: rogum, Liv. 28, 23: pontem, id. 1, 37: pinus duabus manibus, Ov. M. 5, 442: urbem suis manibus, Caes. B. G. 7, 15: aër fulminibus succenditur, Luc. 2, 269; 2, 413: aras, Sen. Herc. Oet. 790.—B. Transf., to inflame, redden:
illi rubor igneus ora Succendit, Luc. 9, 792: purpura infecit niveos vultus per liquidas succensa genas, Claud. Rapt. Pros. 1, 274.—II. Trop., to kindle, inflame with passion, etc. (only poet.; cf.
succenseo): succendit Castora Phoebe, Prop. 1, 2, 15: Deucalion Pyrrhae succensus amore, Ov. H. 15, 167: altera succensa cupidine, id. M. 8, 74: patriā succensa senectā (i. e. amore patris senis), Prop. 3, 19 (4, 18), 15: (furorem) succendunt classica cantu, Luc. 6, 166; cf.: in bella succensi mero, Sen. Herc. Fur. 779: succensas agit libido mentes, id. Hippol. 541: succensi irā, Sil. 1, 169: luctu succensus, Val. Fl. 3, 585: dulcedine famae succensus, Juv. 7, 40: mens facibus pudoris, Claud. Laud. Stil. 2, 221.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
succendō cendī, cēnsus, ere
sub+* cando: CAND-, to kindle beneath, set on fire below : succensis ignibus torreri: aggerem cuniculo, Cs.: in succensum rogum inicere corpora, L.: urbem suis manibus, Cs.—Fig., to kindle, inflame, fire : <*> hae succensus amore, O.: dulcedine famae s<*> census, Iu.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsuccendō
Latin sub- Proto-Indo-European *(s)kend-der. Proto-Italic *kandēō Latin candeō Latin succendō From sub- (“under”) + candeō (“to be brilliant, glittering or illuminated; to shine, glitter, glisten; to gleam white; to glow (with heat), to be glowing hot, to be hot”).