LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

succendō

succendō (present infinitive succendere, perfect active succendī, supine succēnsum)
Classical[sʊkˈkɛn.doː]Ecclesiastical[sutˈt͡ʃɛn.do]

Meaning

  1. to kindle or set on fire
  2. to inflame

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succendōsuccendēbamsuccendamsuccendīsuccenderamsuccenderō
2nd sg.succendissuccendēbāssuccendēssuccendistīsuccenderāssuccenderis
3rd sg.succenditsuccendēbatsuccendetsuccenditsuccenderatsuccenderit
1st pl.succendimussuccendēbāmussuccendēmussuccendimussuccenderāmussuccenderimus
2nd pl.succenditissuccendēbātissuccendētissuccendistissuccenderātissuccenderitis
3rd pl.succenduntsuccendēbantsuccendentsuccendērunt
succendēre
succenderantsuccenderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succendamsuccenderemsuccenderimsuccendissem
2nd sg.succendāssuccenderēssuccenderīssuccendissēs
3rd sg.succendatsuccenderetsuccenderitsuccendisset
1st pl.succendāmussuccenderēmussuccenderīmussuccendissēmus
2nd pl.succendātissuccenderētissuccenderītissuccendissētis
3rd pl.succendantsuccenderentsuccenderintsuccendissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succendorsuccendēbarsuccendar
2nd sg.succenderis
succendere
succendēbāris
succendēbāre
succendēris
succendēre
3rd sg.succenditursuccendēbātursuccendētur
1st pl.succendimursuccendēbāmursuccendēmur
2nd pl.succendiminīsuccendēbāminīsuccendēminī
3rd pl.succenduntursuccendēbantursuccendentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.succendarsuccenderer
2nd sg.succendāris
succendāre
succenderēris
succenderēre
3rd sg.succendātursuccenderētur
1st pl.succendāmursuccenderēmur
2nd pl.succendāminīsuccenderēminī
3rd pl.succendantursuccenderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succendesuccendere
pres. 2nd pl.succenditesuccendiminī
fut. 2nd sg.succenditōsuccenditor
fut. 3rd sg.succenditōsuccenditor
fut. 2nd pl.succenditōte—
fut. 3rd pl.succenduntōsuccenduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccenderesuccendī
perfect infinitivesuccendissesuccēnsum esse
future infinitivesuccēnsūrum essesuccēnsum īrī
present participlesuccendēns—
perfect participle—succēnsus
succēnsa, succēnsā, succēnsae, succēnsam, succēnsārum, succēnsās, succēnse, succēnsī, succēnsīs, succēnsō, succēnsōrum, succēnsōs
future participlesuccēnsūrus
succēnsūra, succēnsūrā, succēnsūrae, succēnsūram, succēnsūrārum, succēnsūrās, succēnsūre, succēnsūrī, succēnsūrīs, succēnsūrō, succēnsūrōrum, succēnsūrōs, succēnsūrum
succendendus
succendundus, succendenda, succendendā, succendendae, succendendam, succendendārum, succendendās, succendende, succendendīs, succendendōrum, succendendōs
gerundsuccendendī, succendendō, succendendumsupinesuccēnsum, succēnsū

suc-cendo, di, sum, 3, v. a. sub-candeo; v. accendo,
I. to kindle or set on fire from below (syn. inflammo).
I. Lit. (class.): (sapiens) etiamsi in Phalaridis tauro inclusus succensis ignibus torreatur, Cic. Pis. 18, 42: aggerem cuniculo hostes succenderant, Caes. B. G. 7, 24: arma cumulata in ingentem acervum ipse imperator face subditā succendit, Liv. 45, 33; cf. Quadrig. ap. Gell. 15, 1, 7; Caes. B. G. 5, 43: rogum, Liv. 28, 23: pontem, id. 1, 37: pinus duabus manibus, Ov. M. 5, 442: urbem suis manibus, Caes. B. G. 7, 15: aër fulminibus succenditur, Luc. 2, 269; 2, 413: aras, Sen. Herc. Oet. 790.—
B. Transf., to inflame, redden: illi rubor igneus ora Succendit, Luc. 9, 792: purpura infecit niveos vultus per liquidas succensa genas, Claud. Rapt. Pros. 1, 274.—
II. Trop., to kindle, inflame with passion, etc. (only poet.; cf. succenseo): succendit Castora Phoebe, Prop. 1, 2, 15: Deucalion Pyrrhae succensus amore, Ov. H. 15, 167: altera succensa cupidine, id. M. 8, 74: patriā succensa senectā (i. e. amore patris senis), Prop. 3, 19 (4, 18), 15: (furorem) succendunt classica cantu, Luc. 6, 166; cf.: in bella succensi mero, Sen. Herc. Fur. 779: succensas agit libido mentes, id. Hippol. 541: succensi irā, Sil. 1, 169: luctu succensus, Val. Fl. 3, 585: dulcedine famae succensus, Juv. 7, 40: mens facibus pudoris, Claud. Laud. Stil. 2, 221.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccendō

Latin sub- Proto-Indo-European *(s)kend-der. Proto-Italic *kandēō Latin candeō Latin succendō From sub- (“under”) + candeō (“to be brilliant, glittering or illuminated; to shine, glitter, glisten; to gleam white; to glow (with heat), to be glowing hot, to be hot”).

Quick answers

What does succendō mean in Latin?
succendō, a verb, means “to kindle or set on fire; to inflame”.
What are the principal parts of succendō?
succendō, succendere, succendī, succēnsum (third conjugation).
How do you pronounce succendō?
In classical Latin, [sʊkˈkɛn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sutˈt͡ʃɛn.do].
Where does succendō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin succendō.