LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

substituō

substituō (present infinitive substituere, perfect active substituī, supine substitūtum)
Classical[sʊpˈstɪ.tu.oː]Ecclesiastical[subˈstiː.tu.o]

Meaning

  1. to place next to, under, or instead of
  2. to substitute, put instead or in the place of another
    aliquem in alicuius locum substituereto put someone in place of another

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.substituōsubstituēbamsubstituamsubstituīsubstitueramsubstituerō
2nd sg.substituissubstituēbāssubstituēssubstituistīsubstituerāssubstitueris
3rd sg.substituitsubstituēbatsubstituetsubstituitsubstitueratsubstituerit
1st pl.substituimussubstituēbāmussubstituēmussubstituimussubstituerāmussubstituerimus
2nd pl.substituitissubstituēbātissubstituētissubstituistissubstituerātissubstitueritis
3rd pl.substituuntsubstituēbantsubstituentsubstituērunt
substituēre
substituerantsubstituerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.substituamsubstitueremsubstituerimsubstituissem
2nd sg.substituāssubstituerēssubstituerīssubstituissēs
3rd sg.substituatsubstitueretsubstitueritsubstituisset
1st pl.substituāmussubstituerēmussubstituerīmussubstituissēmus
2nd pl.substituātissubstituerētissubstituerītissubstituissētis
3rd pl.substituantsubstituerentsubstituerintsubstituissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.substituorsubstituēbarsubstituar
2nd sg.substitueris
substituere
substituēbāris
substituēbāre
substituēris
substituēre
3rd sg.substituitursubstituēbātursubstituētur
1st pl.substituimursubstituēbāmursubstituēmur
2nd pl.substituiminīsubstituēbāminīsubstituēminī
3rd pl.substituuntursubstituēbantursubstituentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.substituarsubstituerer
2nd sg.substituāris
substituāre
substituerēris
substituerēre
3rd sg.substituātursubstituerētur
1st pl.substituāmursubstituerēmur
2nd pl.substituāminīsubstituerēminī
3rd pl.substituantursubstituerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.substituesubstituere
pres. 2nd pl.substituitesubstituiminī
fut. 2nd sg.substituitōsubstituitor
fut. 3rd sg.substituitōsubstituitor
fut. 2nd pl.substituitōte—
fut. 3rd pl.substituuntōsubstituuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesubstitueresubstituī
perfect infinitivesubstituissesubstitūtum esse
future infinitivesubstitūtūrum essesubstitūtum īrī
present participlesubstituēns—
perfect participle—substitūtus
substitūta, substitūtā, substitūtae, substitūtam, substitūtārum, substitūtās, substitūte, substitūtī, substitūtīs, substitūtō, substitūtōrum, substitūtōs
future participlesubstitūtūrus
substitūtūra, substitūtūrā, substitūtūrae, substitūtūram, substitūtūrārum, substitūtūrās, substitūtūre, substitūtūrī, substitūtūrīs, substitūtūrō, substitūtūrōrum, substitūtūrōs, substitūtūrum
substituendus
substituenda, substituendā, substituendae, substituendam, substituendārum, substituendās, substituende, substituendīs, substituendōrum, substituendōs
gerundsubstituendī, substituendō, substituendumsupinesubstitūtum, substitūtū

sub-stĭtŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. statuo.
I. To set, put, place, or lay under, to set or place next to any thing (so rare and mostly post - Aug.).
A. Lit.: lapides plantae, Pall. Mart. 10, 22: post elephantos armaturas leves, Hirt. B. Afr. 59, 3.—
B. Trop.: substituerat animo speciem corporis amplam ac magnificam, had presented to his imagination, figured to himself, Liv. 28, 35; cf.: funera fratrum Debueras oculis substituisse tuis, Ov. R. Am. 574: substituebantur crimini, were subjected to the charge, were accused, Plin. Ep. 6, 31, 8: aliquem arbitrio, Dig. 38, 1, 30.—
II. To put instead or in the place of another, to substitute (class.; syn.: suppono, subrogo).
A. In gen.: in eorum locum cives Romanos, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 72: pontificem in locum Scipionis, Suet. Tib. 4; Nep. Alcib. 7, 3; cf. Col. 5, 6, 1: nunc pro te Verrem substituisti alterum civitati, Cic. Verr. 2, 3, 69, § 161; cf. Liv. 38, 42: aliam tabulam pro eā, Plin. 35, 10, 36, § 91: substituta fili persona, id. 18, 3, 4, § 17: philosophiam nobis pro rei publicae procuratione, Cic. Div. 2, 2, 7.—With dat.: consulem alicui, Vell. 2, 58, 3; cf. Suet. Caes. 76: equites Siculis, Liv. 29, 1: alia semina demortuis, Col. 4, 17, 3: libros de oratore his, Quint. 3, 6, 60: fortunam culpae, id. 7, 4, 15: personas, id. 3, 8, 54: defuncto altero e consulibus, neminem substituit, Suet. Ner. 15: substituitur mutua accusatio, Quint. 7, 2, 9.—With in and abl. (late Lat.): in locis suis secunda, Amm. 15, 5, 23.—
B. In partic., in jurid. lang.: substituere heredem (alicui), to make second or alternate heir, in case the first should die: heredes aut instituti dicuntur aut substituti: instituti primo gradu, substituti secundo vel tertio, Dig. 28, 6, 1 sq.: heredes invicem, Suet. Tib. 76; so, heredem (alicui), id. Galb. 9; Quint. 7, 6, 9 al.—So with ellipsis of heredem: inpuberi filio, Dig. 28, 6, 1 sq.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsubstituō

Latin sub- Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-tus Proto-Indo-European *stéh₂-tu-s ~ *sth₂-téw-s Proto-Italic *status Proto-Indo-European *-yéti Proto-Italic *statujō Proto-Italic *statuō Latin statuō Latin substituō From sub- (“under; beneath; below”) + statuō (“to put up; establish”).

Descendants
  • Catalansubstituir
  • Frenchsubstituer
  • Italiansostituire
  • Occitansubstituir
  • Portuguesesubstituir
  • Romaniansubstitui
  • Spanishsustituir
  • Galiciansubstituír
  • Siciliansustituiri

In English words that came into English from substituō

  • substitutesubstitutus
  • substitutionsubstitutio

Quick answers

What does substituō mean in Latin?
substituō, a verb, means “to place next to, under, or instead of; to substitute, put instead or in the place of another”.
What are the principal parts of substituō?
substituō, substituere, substituī, substitūtum (third conjugation).
How do you pronounce substituō?
In classical Latin, [sʊpˈstɪ.tu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [subˈstiː.tu.o].
Where does substituō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin substituō.