verbfourth conjugation, no passive, no supine stem
subsiliō
subsiliō (present infinitive subsilīre, perfect active subsiluī)
Classical[sʊpˈsɪ.li.oː]Ecclesiastical[subˈsiː.li.o]
Meaning
- to spring or leap up or upwards
- to leap or plunge into
Conjugation conjugation 4 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | subsiliō | subsiliēbam | subsiliam | subsiluī | subsilueram | subsiluerō |
| 2nd sg. | subsilīs | subsiliēbās | subsiliēs | subsiluistī | subsiluerās | subsilueris |
| 3rd sg. | subsilit | subsiliēbat | subsiliet | subsiluit | subsiluerat | subsiluerit |
| 1st pl. | subsilīmus | subsiliēbāmus | subsiliēmus | subsiluimus | subsiluerāmus | subsiluerimus |
| 2nd pl. | subsilītis | subsiliēbātis | subsiliētis | subsiluistis | subsiluerātis | subsilueritis |
| 3rd pl. | subsiliunt | subsiliēbant | subsilient | subsiluērunt subsiluēre | subsiluerant | subsiluerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | subsiliam | subsilīrem | subsiluerim | subsiluissem |
| 2nd sg. | subsiliās | subsilīrēs | subsiluerīs | subsiluissēs |
| 3rd sg. | subsiliat | subsilīret | subsiluerit | subsiluisset |
| 1st pl. | subsiliāmus | subsilīrēmus | subsiluerīmus | subsiluissēmus |
| 2nd pl. | subsiliātis | subsilīrētis | subsiluerītis | subsiluissētis |
| 3rd pl. | subsiliant | subsilīrent | subsiluerint | subsiluissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | subsilī | — |
| pres. 2nd pl. | subsilīte | — |
| fut. 2nd sg. | subsilītō | — |
| fut. 3rd sg. | subsilītō | — |
| fut. 2nd pl. | subsilītōte | — |
| fut. 3rd pl. | subsiliuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | subsilīre | — |
| perfect infinitive | subsiluisse | — |
| present participle | subsiliēns | — |
gerundsubsiliendī, subsiliendō, subsiliendum
sub-sĭlĭo, lŭi, 4, v. n. salio,
I. to spring upwards, leap up (mostly poet.; not in Cic.).
I. Lit.:
decido de lecto praeceps, subsilit, Plaut. Cas. 5, 2, 50; cf. id. Curc. 1, 2, 64: non subsilis ac plaudis? Varr. ap. Non. 135, 28: semper damnosi subsiluere canes, Prop. 4 (5), 8, 46. Pegasus adusque caelum subsilit ac resultat, App. M. 8, p. 208, 33: subsiliunt ignes ad tecta domorum, Lucr. 2, 191.—* II. To leap into:
jamdudum flammis dexteram objecimus aut voluntariam subsiluimus, Sen. Clem. 1, 3, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
subsiliō siluī, —, īre,
to leap up: subsiluere canes, Pr.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsubsiliō
Latin sub- Latin saliō Latin subsiliō From sub- + saliō (“leap, jump, bound”).
Descendants
- Italiansussultare
- Englishsubsultusfrom New Latin subsultus