noun · masculinethird declension
subscrīptor
subscrīptor m (genitive subscrīptōris, feminine subscrīptrīx)
Meaning
- subscriber
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | subscrīptor | subscrīptōrēs |
| genitive | subscrīptōris | subscrīptōrum |
| dative | subscrīptōrī | subscrīptōribus |
| accusative | subscrīptōrem | subscrīptōrēs |
| ablative | subscrīptōre | subscrīptōribus |
| vocative | subscrīptor | subscrīptōrēs |
subscriptor, ōris, m. id..
I. (Acc. to subscribo, I. B. 1.) A signer or joint-signer of an accusation, Cic. Div. in Caecil. 15, 47; 16, 51:
venalis scriptor et subscriptor tuus, id. Dom. 19, 49: accusatore Lentulo subscriptoribusque ejus, id. Q. Fr. 3, 4, 1: sine ullo subscriptore descendit, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 1.—II. (Acc. to subscribo, I. B. 3. b.) One who subscribes or assents to any thing, a favorer, approver (post-class.):
sententiae legisque fundus subscriptorque, Gell. 19, 8, 12: subscriptores approbatoresque verbi, id. 5, 21, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
subscrīptor ōris, m
subscribo, a signer of an accusation, joint prosecutor : proximus: secessio subscriptorum.
Origins
From sub- + scrīptor.
Descendants
- Catalansubscriptor
- Spanishsuscriptor