LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

surripiō

surripiō (present infinitive surripere, perfect active surripuī, supine surreptum)
Classical[sʊrˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[surˈriː.pi.o]
subripiō

Meaning

  1. to snatch away; to steal, pilfer, purloin, filch
    Lesbia fōrmōsa est, quae cum pulcerrima tōta est, / tum omnibus ūna omnis subripuit veneres.Lesbia is beautiful, she who is not just good-looking entirely, but also stole everyone's charm by herself.c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 86.5–6

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Demere · Adimere · Eximere · Auferre · Eripere · Surripere · Furari

1. Demere, adimere, and eximere, denote a taking away without force or fraud; demere (from de-imere) means to take away a part from a whole, which thereby becomes less, in opp. to addere, or adjicere. Cic. Orat. ii. 25. Fam. i. 7. Acad. iv. 16. Cels. i. 3. Liv. ii. 60; adimere, to take away a possession from its possessor, who thereby becomes poorer, in opp. to dare and reddere. Cic. Verr. i. 52. Fam. viii. 10. Phil. xi. 8. Suet. Aug. 48. Tac. Ann. xiii. 56; eximere, to remove an evil from a person oppressed by it, whereby he feels himself lightened. 2. Auferre, eripere, surripere, and furari, involve the notion of an illegal and unjust taking away; auferre, as a general expression for taking away anything; eripere, by force to snatch away; surripere and furari, secretly and by cunning; but surripere may be used for taking away privily, even when just and prudent self-defence may be pleaded as the motive; whereas furari (φωρᾶν, φέρω) is only applicable to the mean handicraft of the thief. Sen. Prov. 5. Quid opus fuit auferre? accipere potuistis; sed ne nunc quidem auferetis, quia nihil eripitu nisi retinenti. Cic. Verr. i. 4, 60. Si quis clam surripiat aut eripiat palam atque auferat: and ii. 1, 3. Non furem sed ereptorem. (iv. 123.)

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.surripiōsurripiēbamsurripiamsurripuīsurripueramsurripuerō
2nd sg.surripissurripiēbāssurripiēssurripuistīsurripuerāssurripueris
3rd sg.surripitsurripiēbatsurripietsurripuitsurripueratsurripuerit
1st pl.surripimussurripiēbāmussurripiēmussurripuimussurripuerāmussurripuerimus
2nd pl.surripitissurripiēbātissurripiētissurripuistissurripuerātissurripueritis
3rd pl.surripiuntsurripiēbantsurripientsurripuērunt
surripuēre
surripuerantsurripuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.surripiamsurriperemsurripuerimsurripuissem
2nd sg.surripiāssurriperēssurripuerīssurripuissēs
3rd sg.surripiatsurriperetsurripueritsurripuisset
1st pl.surripiāmussurriperēmussurripuerīmussurripuissēmus
2nd pl.surripiātissurriperētissurripuerītissurripuissētis
3rd pl.surripiantsurriperentsurripuerintsurripuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.surripiorsurripiēbarsurripiar
2nd sg.surriperis
surripere
surripiēbāris
surripiēbāre
surripiēris
surripiēre
3rd sg.surripitursurripiēbātursurripiētur
1st pl.surripimursurripiēbāmursurripiēmur
2nd pl.surripiminīsurripiēbāminīsurripiēminī
3rd pl.surripiuntursurripiēbantursurripientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.surripiarsurriperer
2nd sg.surripiāris
surripiāre
surriperēris
surriperēre
3rd sg.surripiātursurriperētur
1st pl.surripiāmursurriperēmur
2nd pl.surripiāminīsurriperēminī
3rd pl.surripiantursurriperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.surripesurripere
pres. 2nd pl.surripitesurripiminī
fut. 2nd sg.surripitōsurripitor
fut. 3rd sg.surripitōsurripitor
fut. 2nd pl.surripitōte—
fut. 3rd pl.surripiuntōsurripiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesurriperesurripī
perfect infinitivesurripuissesurreptum esse
future infinitivesurreptūrum essesurreptum īrī
present participlesurripiēns—
perfect participle—surreptus
surrepta, surreptā, surreptae, surreptam, surreptārum, surreptās, surrepte, surreptī, surreptīs, surreptō, surreptōrum, surreptōs
future participlesurreptūrus
surreptūra, surreptūrā, surreptūrae, surreptūram, surreptūrārum, surreptūrās, surreptūre, surreptūrī, surreptūrīs, surreptūrō, surreptūrōrum, surreptūrōs, surreptūrum
surripiendus
surripiundus, surripienda, surripiendā, surripiendae, surripiendam, surripiendārum, surripiendās, surripiende, surripiendīs, surripiendōrum, surripiendōs
gerundsurripiendī, surripiendō, surripiendumsupinesurreptum, surreptū

sur-rĭpĭo (subr-), rĭpŭi (rŭpŭi, Plaut. Trin. 1, 2, 46; id. Men. 5, 5, 38;
I. v. Ritschl, Proleg. p. xcv.), reptum, 3 (sync. forms: surpite, Hor. S. 2, 3, 283: surpere, Lucr. 2, 314: surpuit, Plaut. Capt. prol. 8; id. ib. 3, 5, 102; 5, 4, 14: surpuerit, id. Trin. 4, 3, 16: surpuerat, Hor. C. 4, 13, 20; perf. subj. surrepsit for surripuerit, Plaut. Mil. 2, 3, 62), v. a. and n. rapio, to snatch or take away secretly, to withdraw privily, to steal, pilfer, purloin (class.).
I. Lit.: qui vasa ex privato sacro surripuerit, Cic. Inv. 2, 18, 55: ex ejus custodiā filium, id. Dom. 25, 66: libros servus. id. Fam. 13, 77, 3: puerum (servos), Plaut. Capt. prol. 8; cf. surreptus (puer), id. Poen. 4, 2, 80; 5, 2, 98: filius ex patriā, id. ib. 5, 4, 77: sacram coronam Jovis, id. Men. 5, 5, 38: de mille fabae modiis unum, Hor. Ep. 1, 16, 55: mappam praetori surpuit, Mart. 12, 29, 10.—Of literary theft: qui a Naevio vel sumpsisti multa, si fateris, vel, si negas, surripuisti, Cic. Brut. 19, 76: Ennium hoc ait Homero surripuisse, Ennio Vergilium, Sen. Ep. 108, 34: non surripiendi causā, sed palam imitandi, id. Suas. 3, 7: surrupuisti te mihi dudum de foro, i. e. you have stolen away from me, Plaut. Men. 3, 2, 26; cf. id. Mil. 2, 3, 62: quae (puella) se surpuerat mihi, Hor. C. 4, 13, 20: unum me surpite morti, id. S. 2, 3, 283.—Absol.: quare, Si quidvis satis est, perjuras, surripis, aufers Undique? Hor. S. 2, 3, 127. —
II. Trop.: virtus, quae nec eripi nec surripi potest, Cic. Par. 6, 3, 51: aut occulte surripi aut impune eripi, Cic. Verr. 2, 1, 4, § 10: surripiendum aliquid putavi spatii, id. Att. 5, 16, 1: motus quoque surpere debent, Lucr. 2, 314: crimina oculis patris, Ov. H. 11, 66: diem, id. P. 4, 2, 40: tempus quod adhuc subripiebatur, collige et serva, Sen. Ep. 1, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsurripiō

Latin sub- Proto-Indo-European *h₁reh₁p- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *h₁r̥h₁pyéti Proto-Italic *rapjō Latin rapiō Latin surripiō From sub- + rapiō.

Descendants
  • Portuguesesurripiar

Quick answers

What does surripiō mean in Latin?
surripiō, a verb, means “to snatch away; to steal, pilfer, purloin, filch”.
What are the principal parts of surripiō?
surripiō, surripere, surripuī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce surripiō?
In classical Latin, [sʊrˈrɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [surˈriː.pi.o].
Where does surripiō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin surripiō.