surripiō
Meaning
- to snatch away; to steal, pilfer, purloin, filch
Lesbia fōrmōsa est, quae cum pulcerrima tōta est, / tum omnibus ūna omnis subripuit veneres.
Lesbia is beautiful, she who is not just good-looking entirely, but also stole everyone's charm by herself.c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 86.5–6
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Demere · Adimere · Eximere · Auferre · Eripere · Surripere · Furari
1. Demere, adimere, and eximere, denote a taking away without force or fraud; demere (from de-imere) means to take away a part from a whole, which thereby becomes less, in opp. to addere, or adjicere. Cic. Orat. ii. 25. Fam. i. 7. Acad. iv. 16. Cels. i. 3. Liv. ii. 60; adimere, to take away a possession from its possessor, who thereby becomes poorer, in opp. to dare and reddere. Cic. Verr. i. 52. Fam. viii. 10. Phil. xi. 8. Suet. Aug. 48. Tac. Ann. xiii. 56; eximere, to remove an evil from a person oppressed by it, whereby he feels himself lightened. 2. Auferre, eripere, surripere, and furari, involve the notion of an illegal and unjust taking away; auferre, as a general expression for taking away anything; eripere, by force to snatch away; surripere and furari, secretly and by cunning; but surripere may be used for taking away privily, even when just and prudent self-defence may be pleaded as the motive; whereas furari (φωρᾶν, φέρω) is only applicable to the mean handicraft of the thief. Sen. Prov. 5. Quid opus fuit auferre? accipere potuistis; sed ne nunc quidem auferetis, quia nihil eripitu nisi retinenti. Cic. Verr. i. 4, 60. Si quis clam surripiat aut eripiat palam atque auferat: and ii. 1, 3. Non furem sed ereptorem. (iv. 123.)
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | surripiō | surripiēbam | surripiam | surripuī | surripueram | surripuerō |
| 2nd sg. | surripis | surripiēbās | surripiēs | surripuistī | surripuerās | surripueris |
| 3rd sg. | surripit | surripiēbat | surripiet | surripuit | surripuerat | surripuerit |
| 1st pl. | surripimus | surripiēbāmus | surripiēmus | surripuimus | surripuerāmus | surripuerimus |
| 2nd pl. | surripitis | surripiēbātis | surripiētis | surripuistis | surripuerātis | surripueritis |
| 3rd pl. | surripiunt | surripiēbant | surripient | surripuērunt surripuēre | surripuerant | surripuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | surripiam | surriperem | surripuerim | surripuissem |
| 2nd sg. | surripiās | surriperēs | surripuerīs | surripuissēs |
| 3rd sg. | surripiat | surriperet | surripuerit | surripuisset |
| 1st pl. | surripiāmus | surriperēmus | surripuerīmus | surripuissēmus |
| 2nd pl. | surripiātis | surriperētis | surripuerītis | surripuissētis |
| 3rd pl. | surripiant | surriperent | surripuerint | surripuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | surripior | surripiēbar | surripiar |
| 2nd sg. | surriperis surripere | surripiēbāris surripiēbāre | surripiēris surripiēre |
| 3rd sg. | surripitur | surripiēbātur | surripiētur |
| 1st pl. | surripimur | surripiēbāmur | surripiēmur |
| 2nd pl. | surripiminī | surripiēbāminī | surripiēminī |
| 3rd pl. | surripiuntur | surripiēbantur | surripientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | surripiar | surriperer |
| 2nd sg. | surripiāris surripiāre | surriperēris surriperēre |
| 3rd sg. | surripiātur | surriperētur |
| 1st pl. | surripiāmur | surriperēmur |
| 2nd pl. | surripiāminī | surriperēminī |
| 3rd pl. | surripiantur | surriperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | surripe | surripere |
| pres. 2nd pl. | surripite | surripiminī |
| fut. 2nd sg. | surripitō | surripitor |
| fut. 3rd sg. | surripitō | surripitor |
| fut. 2nd pl. | surripitōte | — |
| fut. 3rd pl. | surripiuntō | surripiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | surripere | surripī |
| perfect infinitive | surripuisse | surreptum esse |
| future infinitive | surreptūrum esse | surreptum īrī |
| present participle | surripiēns | — |
| perfect participle | — | surreptus surrepta, surreptā, surreptae, surreptam, surreptārum, surreptās, surrepte, surreptī, surreptīs, surreptō, surreptōrum, surreptōs |
| future participle | surreptūrus surreptūra, surreptūrā, surreptūrae, surreptūram, surreptūrārum, surreptūrās, surreptūre, surreptūrī, surreptūrīs, surreptūrō, surreptūrōrum, surreptūrōs, surreptūrum | surripiendus surripiundus, surripienda, surripiendā, surripiendae, surripiendam, surripiendārum, surripiendās, surripiende, surripiendīs, surripiendōrum, surripiendōs |
v. Ritschl, Proleg. p. xcv.), reptum, 3 (sync. forms: surpite, Hor. S. 2, 3, 283: surpere, Lucr. 2, 314: surpuit, Plaut. Capt. prol. 8; id. ib. 3, 5, 102; 5, 4, 14: surpuerit, id. Trin. 4, 3, 16: surpuerat, Hor. C. 4, 13, 20; perf. subj. surrepsit for surripuerit, Plaut. Mil. 2, 3, 62), v. a. and n. rapio, to snatch or take away secretly, to withdraw privily, to steal, pilfer, purloin (class.). qui vasa ex privato sacro surripuerit, Cic. Inv. 2, 18, 55: ex ejus custodiā filium, id. Dom. 25, 66: libros servus. id. Fam. 13, 77, 3: puerum (servos), Plaut. Capt. prol. 8; cf. surreptus (puer), id. Poen. 4, 2, 80; 5, 2, 98: filius ex patriā, id. ib. 5, 4, 77: sacram coronam Jovis, id. Men. 5, 5, 38: de mille fabae modiis unum, Hor. Ep. 1, 16, 55: mappam praetori surpuit, Mart. 12, 29, 10.—Of literary theft: qui a Naevio vel sumpsisti multa, si fateris, vel, si negas, surripuisti, Cic. Brut. 19, 76: Ennium hoc ait Homero surripuisse, Ennio Vergilium, Sen. Ep. 108, 34: non surripiendi causā, sed palam imitandi, id. Suas. 3, 7: surrupuisti te mihi dudum de foro, i. e. you have stolen away from me, Plaut. Men. 3, 2, 26; cf. id. Mil. 2, 3, 62: quae (puella) se surpuerat mihi, Hor. C. 4, 13, 20: unum me surpite morti, id. S. 2, 3, 283.—Absol.: quare, Si quidvis satis est, perjuras, surripis, aufers Undique? Hor. S. 2, 3, 127. — virtus, quae nec eripi nec surripi potest, Cic. Par. 6, 3, 51: aut occulte surripi aut impune eripi, Cic. Verr. 2, 1, 4, § 10: surripiendum aliquid putavi spatii, id. Att. 5, 16, 1: motus quoque surpere debent, Lucr. 2, 314: crimina oculis patris, Ov. H. 11, 66: diem, id. P. 4, 2, 40: tempus quod adhuc subripiebatur, collige et serva, Sen. Ep. 1, 1.Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsurripiō
Latin sub- Proto-Indo-European *h₁reh₁p- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *h₁r̥h₁pyéti Proto-Italic *rapjō Latin rapiō Latin surripiō From sub- + rapiō.
- Portuguesesurripiar