LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

subitāneus

subitāneus (feminine subitānea, neuter subitāneum)
Classical[sʊ.bɪˈtaː.ne.ʊs]Ecclesiastical[su.biˈtaː.ne.us]

Meaning

  1. adjectivesudden, unexpected

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesubitāneussubitāneasubitāneum
genitivesubitāneīsubitāneaesubitāneī
dativesubitāneōsubitāneaesubitāneō
accusativesubitāneumsubitāneamsubitāneum
ablativesubitāneōsubitāneāsubitāneō
vocativesubitāneesubitāneasubitāneum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesubitāneīsubitāneaesubitānea
genitivesubitāneōrumsubitāneārumsubitāneōrum
dativesubitāneīssubitāneīssubitāneīs
accusativesubitāneōssubitāneāssubitānea
ablativesubitāneīssubitāneīssubitāneīs
vocativesubitāneīsubitāneaesubitānea

sŭbĭtānĕus, a, um, adj. subitus,
I. sudden: imber, Col. 1, 6, 24; 2, 4, 4; Sen. Q. N. 7, 22, 1; Vulg. Sap. 17, 6; 17, 14; 19, 16.

Origins

Derived from subitus (“sudden, unforeseen”) + -āneus.

Descendants
  • Italiansubitano
  • Italiansubitaneo
  • Frenchsoudainfrom Old French sodein
  • Englishsuddenfrom Old French sodein
  • Portuguesesubitâneo
  • Portuguesesupetão
  • Spanishsubitáneo
  • Englishsubitaneous
  • Siciliansubbitàniu

Quick answers

What does subitāneus mean in Latin?
subitāneus, a adjective, means “sudden, unexpected”.
How do you pronounce subitāneus?
In classical Latin, [sʊ.bɪˈtaː.ne.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [su.biˈtaː.ne.us].