noun · masculinesecond declension
subiectus1
subiectus m (genitive subiectī)
Meaning
- masculinesubject (of a monarch or ruler)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | subiectus | subiectī |
| genitive | subiectī | subiectōrum subiectuum, subjectuum |
| dative | subiectō subiectuī, subjectuī | subiectīs subjectibus, subiectibus |
| accusative | subiectum | subiectōs |
| ablative | subiectō subiectū, subjectū | subiectīs subjectibus, subiectibus |
| vocative | subiecte | subiectī |
subjectus, a, um, Part. and P. a., from subicio.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
subiectus adj. with comp.
P. of subicio, lying under, situated below, near, bordering upon, neighboring, adjacent : genae deinde ab inferiore parte tutantur subiectae: (cingulus terrae) subiectus aquiloni: Heraclea Candaviae, Cs.: Ossa, O.: viae campus, L.—Fig., subjected, subject, subdued : (natura deorum) ei necessitati: servitio, L.: neque subiectus esto, submissive , O.—As subst plur. m. : Parcere subiectis, V.— Exposed, liable : Subiectior in diem Invidiae, H.
Origins
Perfect passive participle of subiciō (“throw under or near; supply; forge; submit; propose”).
Descendants
- GermanSubjekt
- Italiansoggetto
- Romaniansubiect
- Englishsubjectfrom Old French suget
- Frenchsujetfrom Old French suget
- GermanSujetfrom Old French suget
- Portuguesesujeito
- Spanishsujeto
- Galiciansuxeito
- Slovaksujetfrom Old French suget