verbfirst conjugation, no passive
subauscultō
subauscultō (present infinitive subauscultāre, perfect active subauscultāvī, supine subauscultātum)
Classical[sʊ.bau̯sˈkʊɫ.toː]Ecclesiastical[su.bau̯sˈkul.to]
Meaning
- to listen secretly, eavesdrop
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | subauscultō | subauscultābam | subauscultābō | subauscultāvī | subauscultāveram | subauscultāverō |
| 2nd sg. | subauscultās | subauscultābās | subauscultābis | subauscultāvistī | subauscultāverās | subauscultāveris |
| 3rd sg. | subauscultat | subauscultābat | subauscultābit | subauscultāvit | subauscultāverat | subauscultāverit |
| 1st pl. | subauscultāmus | subauscultābāmus | subauscultābimus | subauscultāvimus | subauscultāverāmus | subauscultāverimus |
| 2nd pl. | subauscultātis | subauscultābātis | subauscultābitis | subauscultāvistis | subauscultāverātis | subauscultāveritis |
| 3rd pl. | subauscultant | subauscultābant | subauscultābunt | subauscultāvērunt subauscultāvēre | subauscultāverant | subauscultāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | subauscultem | subauscultārem | subauscultāverim | subauscultāvissem |
| 2nd sg. | subauscultēs | subauscultārēs | subauscultāverīs | subauscultāvissēs |
| 3rd sg. | subauscultet | subauscultāret | subauscultāverit | subauscultāvisset |
| 1st pl. | subauscultēmus | subauscultārēmus | subauscultāverīmus | subauscultāvissēmus |
| 2nd pl. | subauscultētis | subauscultārētis | subauscultāverītis | subauscultāvissētis |
| 3rd pl. | subauscultent | subauscultārent | subauscultāverint | subauscultāvissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | subauscultā | — |
| pres. 2nd pl. | subauscultāte | — |
| fut. 2nd sg. | subauscultātō | — |
| fut. 3rd sg. | subauscultātō | — |
| fut. 2nd pl. | subauscultātōte | — |
| fut. 3rd pl. | subauscultantō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | subauscultāre | — |
| perfect infinitive | subauscultāvisse | — |
| future infinitive | subauscultātūrum esse | — |
| present participle | subauscultāns | — |
| future participle | subauscultātūrus | — |
gerundsubauscultandī, subauscultandō, subauscultandumsupinesubauscultātum, subauscultātū
sŭb-ausculto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to listen secretly, to eavesdrop (rare but class.):
subauscultando excipere voces, Cic. de Or. 2, 36, 153: opprime os: is est, etiam subauscultemus, Plaut. As. 3, 2, 40: tace, subauscultemus, ecquid de me fiat mentio, id. Mil. 4, 2, 3: videntur subauscultare quae loquor, Cic. Att. 10, 18, 1: viris subauscultantibus pariete interposito, id. Top. 20, 75.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sub-auscultō —, —, āre,
to listen secretly. eavesdrop: subauscultando excipere voces: quae loquor.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsubauscultō
Latin sub- Proto-Italic *auskoltā Latin auscultō Latin subauscultō From sub- (“under”) + auscultō (“to listen”).