LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

stupor

stupor m (genitive stupōris)
Classical[ˈstʊ.pɔr]Ecclesiastical[ˈstuː.por]

Meaning

  1. masculineNumbness; dullness, insensibility, stupidity, stupefaction; astonishment, wonder, amazement.
  2. especiallymasculineDullness, stupidity, stolidity.

Declension

declension
formsingularplural
nominativestuporstupōrēs
genitivestupōrisstupōrum
dativestupōrīstupōribus
accusativestupōremstupōrēs
ablativestupōrestupōribus
vocativestuporstupōrēs

stŭpor, ōris, m. stupeo,
I. numbness; dulness, insensibility, stupidity, stupor, stupefaction; astonishment, wonder, amazement (class.; syn. torpor): stupor in corpore, Cic. Tusc. 3, 6, 12: sensūs stupor, id. Phil. 2, 45, 115: stupor obstitit lacrimis, Ov. P. 1, 2, 29; cf.: stupor omnium animos tenet. Liv. 9, 2: oculos stupor urget inertes, Verg. G. 3, 523: stupor cordis, Cic. Phil. 3, 6, 16: stupor debilitasque linguae, id. Pis. 1, 1: tantus te stupor oppressit, ut, etc., id. Phil. 2, 26, 65; cf.: cum stupor silentiumque ceteros patrum defixisset, Liv. 6, 40: stupor omnes et admiratio incessit, unde tam subitum bellum, Just. 22, 6 fin.; 12, 7; Arn. 1, 28; Claud. II. Cons. Stil. 344. —
II. Esp., dulness, stupidity, stolidity: quae mandata! quā adrogantiā! Quo stupore! Cic. Phil. 8, 8, 24: stuporem hominis, vel dicam pecudis, attendite ... Sit in verbis tuis hic stupor: quanto in rebus sententiisque major, id. ib. 2, 12, 30: Quis stupor hic, Menelae, fuit? Ov. A. A. 2, 361. —Poet., for stupidus, a fool, simpleton: talis iste meus stupor nil videt, nihil audit, Cat. 17, 21; cf.: tum demum ingemuit corvi deceptus stupor, Phaedr. 1, 13, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)tew-
  2. Proto-Indo-European*(s)tewp-
  3. Proto-Indo-European*(s)tup-éh₁-ye-ti
  4. Latinstupor

Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *-ōs Proto-Italic *-ōs Latin -or Latin stupor From stupeō (“to be struck senseless, be stunned, be astonished”) + -or (nominal suffix).

Descendants
  • Englishstupor
  • Frenchstupeur
  • Italianstupore
  • Portugueseestupor
  • Spanishestupor
  • Piedmontesestupor
  • Russianступор
  • Sicilianstupuri

Quick answers

What does stupor mean in Latin?
stupor, a noun, means “Numbness; dullness, insensibility, stupidity, stupefaction; astonishment, wonder, amazement.”.
What is the genitive of stupor?
The genitive singular is stupōris. stupor is masculine, third declension.
How do you pronounce stupor?
In classical Latin, [ˈstʊ.pɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstuː.por].
Where does stupor come from?
Proto-Indo-European *(s)tew- → Proto-Indo-European *(s)tewp- → Proto-Indo-European *(s)tup-éh₁-ye-ti → Latin stupor.