noun · masculinethird declension
stupor
stupor m (genitive stupōris)
Classical[ˈstʊ.pɔr]Ecclesiastical[ˈstuː.por]
Meaning
- masculineNumbness; dullness, insensibility, stupidity, stupefaction; astonishment, wonder, amazement.
- especiallymasculineDullness, stupidity, stolidity.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | stupor | stupōrēs |
| genitive | stupōris | stupōrum |
| dative | stupōrī | stupōribus |
| accusative | stupōrem | stupōrēs |
| ablative | stupōre | stupōribus |
| vocative | stupor | stupōrēs |
stŭpor, ōris, m. stupeo,
I. numbness; dulness, insensibility, stupidity, stupor, stupefaction; astonishment, wonder, amazement (class.;
syn. torpor): stupor in corpore, Cic. Tusc. 3, 6, 12: sensūs stupor, id. Phil. 2, 45, 115: stupor obstitit lacrimis, Ov. P. 1, 2, 29; cf.: stupor omnium animos tenet. Liv. 9, 2: oculos stupor urget inertes, Verg. G. 3, 523: stupor cordis, Cic. Phil. 3, 6, 16: stupor debilitasque linguae, id. Pis. 1, 1: tantus te stupor oppressit, ut, etc., id. Phil. 2, 26, 65; cf.: cum stupor silentiumque ceteros patrum defixisset, Liv. 6, 40: stupor omnes et admiratio incessit, unde tam subitum bellum, Just. 22, 6 fin.; 12, 7; Arn. 1, 28; Claud. II. Cons. Stil. 344. —II. Esp., dulness, stupidity, stolidity:
quae mandata! quā adrogantiā! Quo stupore! Cic. Phil. 8, 8, 24: stuporem hominis, vel dicam pecudis, attendite ... Sit in verbis tuis hic stupor: quanto in rebus sententiisque major, id. ib. 2, 12, 30: Quis stupor hic, Menelae, fuit? Ov. A. A. 2, 361. —Poet., for stupidus, a fool, simpleton: talis iste meus stupor nil videt, nihil audit, Cat. 17, 21; cf.: tum demum ingemuit corvi deceptus stupor, Phaedr. 1, 13, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
stupor ōris, m
STIP-, numbness, dulness, insensibility, stupor : in corpore: sensus: stupor obstitit illis (lacrimis), O.: stupor omnium animos tenet, L.: linguae.— Astonishment, amazement : tantus te stupor oppressit, ut, etc.: cum stupor ceteros defixisset, L.— Dulness, stupidity, stolidity : quo stupore!: Quis stupor hic, Menelae, fuit? O.: corvi deceptus stupor (i. e. corvus stupidus), Ph.
Origins
- Proto-Indo-European*(s)tew-
- Proto-Indo-European*(s)tewp-
- Proto-Indo-European*(s)tup-éh₁-ye-ti
- Latinstupor
Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *-ōs Proto-Italic *-ōs Latin -or Latin stupor From stupeō (“to be struck senseless, be stunned, be astonished”) + -or (nominal suffix).
Descendants
- Englishstupor
- Frenchstupeur
- Italianstupore
- Portugueseestupor
- Spanishestupor
- Piedmontesestupor
- Russianступор
- Sicilianstupuri