LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

stupefaciō

stupefaciō (present infinitive stupefacere, perfect active stupefēcī, supine stupefactum)
Classical[stʊ.pɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[stu.peˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletiveto make, or become, stupid, senseless or numb
  2. suppletiveto stun, shock, stupefy

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.stupefaciōstupefaciēbamstupefaciamstupefēcīstupefēceramstupefēcerō
2nd sg.stupefacisstupefaciēbāsstupefaciēsstupefēcistīstupefēcerāsstupefēceris
3rd sg.stupefacitstupefaciēbatstupefacietstupefēcitstupefēceratstupefēcerit
1st pl.stupefacimusstupefaciēbāmusstupefaciēmusstupefēcimusstupefēcerāmusstupefēcerimus
2nd pl.stupefacitisstupefaciēbātisstupefaciētisstupefēcistisstupefēcerātisstupefēceritis
3rd pl.stupefaciuntstupefaciēbantstupefacientstupefēcērunt
stupefēcēre
stupefēcerantstupefēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.stupefaciamstupefaceremstupefēcerimstupefēcissem
2nd sg.stupefaciāsstupefacerēsstupefēcerīsstupefēcissēs
3rd sg.stupefaciatstupefaceretstupefēceritstupefēcisset
1st pl.stupefaciāmusstupefacerēmusstupefēcerīmusstupefēcissēmus
2nd pl.stupefaciātisstupefacerētisstupefēcerītisstupefēcissētis
3rd pl.stupefaciantstupefacerentstupefēcerintstupefēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.stupefīōstupefīēbamstupefīam
2nd sg.stupefīsstupefīēbāsstupefīēs
3rd sg.stupefitstupefīēbatstupefīet
1st pl.stupefīmusstupefīēbāmusstupefīēmus
2nd pl.stupefītisstupefīēbātisstupefīētis
3rd pl.stupefīuntstupefīēbantstupefīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.stupefīamstupefierem
2nd sg.stupefīāsstupefierēs
3rd sg.stupefīatstupefieret
1st pl.stupefīāmusstupefierēmus
2nd pl.stupefīātisstupefierētis
3rd pl.stupefīantstupefierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.stupeface
stupefac
stupefī
pres. 2nd pl.stupefacitestupefīte
fut. 2nd sg.stupefacitōstupefītō
fut. 3rd sg.stupefacitōstupefītō
fut. 2nd pl.stupefacitōtestupefītōte
fut. 3rd pl.stupefaciuntōstupefīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivestupefacerestupefierī
perfect infinitivestupefēcissestupefactum esse
future infinitivestupefactūrum essestupefactum īrī
present participlestupefaciēns—
perfect participle—stupefactus
stupefacta, stupefactā, stupefactae, stupefactam, stupefactārum, stupefactās, stupefacte, stupefactī, stupefactīs, stupefactō, stupefactōrum, stupefactōs
future participlestupefactūrus
stupefactūra, stupefactūrā, stupefactūrae, stupefactūram, stupefactūrārum, stupefactūrās, stupefactūre, stupefactūrī, stupefactūrīs, stupefactūrō, stupefactūrōrum, stupefactūrōs, stupefactūrum
stupefaciendus
stupefaciundus, stupefacienda, stupefaciendā, stupefaciendae, stupefaciendam, stupefaciendārum, stupefaciendās, stupefaciende, stupefaciendīs, stupefaciendōrum, stupefaciendōs
gerundstupefaciendī, stupefaciendō, stupefaciendumsupinestupefactum, stupefactū

stŭpĕ-făcĭo, fēci, factum, 3, v. a. stupeo,
I. to make stupid or senseless, to benumb, deaden, stun, stupefy (rare; usu. in the part. perf.).
(a). In verb. fin.: privatos luctus stupefecit publicus pavor, Liv. 5, 39; Sil. 9, 122.—Pass.: ut nostro stupefiat Cynthia versu, Prop. 2, 13 (3, 4), 7.—
(b). In part. perf., stupefied, stunned: quem stupefacti dicentem intuentur? * Cic. de Or. 3, 14, 53: spectas tuam stupefacta figuram, Ov. H. 14, 97: ingenti motu stupefactus aquarum, Verg. G. 4, 365; Sen. Thyest. 547; Luc. 4, 633; Val. Fl. 6, 228.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)tew-
  2. Proto-Indo-European*(s)tewp-
  3. Proto-Indo-European*(s)tup-éh₁-ye-ti
  4. Latinstupefaciō

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin stupefaciō From stupeō (“to be stunned”) + faciō (“to make”).

In English words that came into English from stupefaciō

  • stupefystupefaciō
  • stupefactionstupefaciō

Quick answers

What does stupefaciō mean in Latin?
stupefaciō, a verb, means “to make, or become, stupid, senseless or numb; to stun, shock, stupefy”.
What are the principal parts of stupefaciō?
stupefaciō, stupefacere, stupefēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce stupefaciō?
In classical Latin, [stʊ.pɛˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [stu.peˈfaː.t͡ʃi.o].
Where does stupefaciō come from?
Proto-Indo-European *(s)tew- → Proto-Indo-European *(s)tewp- → Proto-Indo-European *(s)tup-éh₁-ye-ti → Latin stupefaciō.