LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

stultus

stultus (feminine stulta, neuter stultum, comparative stultior, superlative stultissimus, adverb stultē)
Classical[ˈstʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[ˈstul.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivefoolish, fatuous, stupid, ill-considered

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sine mente, nōn sapiēns.
stultus -a -um — in Mille Verba, Convīvium
foolish
stultus — in Seneca, ch. IV

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Stupidus · Brutus · Bardus · Stultus · Fatuus · Stolidus

Stupidus, brutus, and bardus, denote a merely negative quality, want of intellect; stupidus (from τύφω, ταφεῖν), that of a human being who comprehends with difficulty, as dull-witted, like ἀναίσθητος; brutus (μαυρωτός), that of beasts, and of men whose organization is like that of beasts, who comprehend nothing, as without reason, like βλάξ; bardus, who comprehends slowly, as without talent, like βραδύς; whereas stultus, fatuus, and stolidus, denote a positive quality of the mind, which has false notions and a perverse judgment; stultus (from τέλλω, ἀτάλλω, ἀταλόφρων), a want of practical wisdom, as folly, like μωρός, in opp. to prudens; fatuus, a want of æsthetical judgment, as silliness; stolidus, a want of reasonable moderation, as brutality. Liv. xxv. 19. Id non promissum magis stolide quam stulte creditum. (iv. 229.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativestultusstultastultum
genitivestultīstultaestultī
dativestultōstultaestultō
accusativestultumstultamstultum
ablativestultōstultāstultō
vocativestultestultastultum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativestultīstultaestulta
genitivestultōrumstultārumstultōrum
dativestultīsstultīsstultīs
accusativestultōsstultāsstulta
ablativestultīsstultīsstultīs
vocativestultīstultaestulta

stultus, a, um, adj. root star-; v. stolidus,
I. foolish, simple, silly, fatuous, etc. (cf.: insulsus, ineptus, insipiens, brutus).
I. Lit.: stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, Plaut. Bacch. 5, 1, 2; cf. Ter. Heaut. 5, 1, 4: inepte stultus es, Plaut. Most. 2, 2, 64: mulier stulta atque inscita, id. Men. 2, 3, 85: ex stultis insanos facere, Ter. Eun. 2, 2, 23: deum qui non summum putet, stultum (existumat), Caecil. ap. Cic. Tusc. 4, 32, 68: ego vero te non stultum ut saepe, non improbum, ut semper, sed dementem et insanum, rebus vincam necessariis, Cic. Par. 4, 1, 27: o stultos Camillos, Curios, Fabricios! id. Pis. 24, 58: auditor, id. Font. 6, 13: stultus est, qui cupida cupiens cupienter cupit, Enn. ap. Non. 91, 8: sicut ego feci stultus! contrivi diem, Plaut. Cas. 3, 3, 4: ut vel non stultus quasi stulte cum sale dicat aliquid, Cic. de Or. 2, 68, 274: quos ait Caecilius comicos, stultos senes, hos significat credulos, obliviosos, dissolutos, id. Sen. 11, 36; cf. id. Lael. 26, 100: nisi sis stultior stultissimo, Plaut. Am. 3, 2, 26: stultior stulto fuisti, id. Curc. 4, 3, 19.—As subst.: stultus, i, m., a fool: stulto intellegens quid interest! Ter. Eun. 2, 2, 1; id. Ad. 4, 7, 6: stultorum plena sunt omnia, Cic. Fam. 9, 22, 4: lux stultorum festa, Ov. F. 2, 513; cf.: stultorum feriae appellabantur Quirinalia, quod eo die sacrificabant hi, qui solenni die aut non potuerunt rem divinam facere aut ignoraverunt, Fest. p. 316 Müll.—
II. Transf., of things concrete and abstract: nulla est tam stulta civitas, etc., Cic. Rep. 3, 18, 28: stultā ac barbarā arrogantiā elati, Caes. B. C. 3, 59: cogitationes, Hirt. B. G. 8, 10, 4: laetitia, Sall. C. 51, 31: levitas, Phaedr. 5, 7, 3: gloria, id. 3, 17, 12: dies, i. e. foolishly spent, Tib. 1, 4, 34; cf. vita, Sen. Ep. 15, 10: ignes, Ov. M. 9, 746: consilium stultissimum, Liv. 45, 23, 11: opes, Mart. 2, 16, 4: labor, id. 2, 86, 10: quod cavere possis, stultum admittere est, Ter. Eun. 4, 6, 23: quid autem stultius quam, etc., Cic. Lael. 15, 55; cf. id. Rab. Post. 8, 22 (v. in the foll.).—Hence, adv.: stultē, foolishly, sillily: stulte facere, Plaut. Most. 1, 3, 30: dupliciter stulte dicunt, Varr. L. L. 9, § 45 Müll.—Comp.: quid stultius, quam, etc., Cic. Rab. Post. 8, 22: stultius atque intemperantius, Liv. 30, 13, 14.—Sup.: haec et dicuntur et creduntur stultissime, Cic. N. D. 2, 28, 70.

Origins

From Proto-Italic *stoltos, from Proto-Indo-European *stel- (“to set, be stiff”). Cognate with stolidus, Ancient Greek στελεός (steleós), and perhaps Proto-Germanic *stultaz (“proud”).

Descendants
  • Italianstulto
  • Italianstolto
  • Portugueseestulto
  • Spanishestulto
  • Esperantostulta

In English words that came into English from stultus

  • stultifystultus
  • stultiloquencestultiloquentia
  • stultedstultus

Quick answers

What does stultus mean in Latin?
stultus, a adjective, means “foolish, fatuous, stupid, ill-considered”.
How do you pronounce stultus?
In classical Latin, [ˈstʊɫ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstul.tus].
Which English words come from stultus?
English words that go back to Latin stultus include stultify, stulted and stultiloquence.