noun · femininefirst declension
stultiloquentia
stultiloquentia f (genitive stultiloquentiae)
Classical[stʊɫ.tɪ.ɫɔˈkʷɛn.ti.a]Ecclesiastical[stul.ti.loˈkʷɛn.t͡si.a]
Meaning
- femininestupid or silly language
occlusioremque habeant stultiloquentiam.
c. 195 BCE, Plautus, Trinummus 222
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | stultiloquentia | stultiloquentiae |
| genitive | stultiloquentiae | stultiloquentiārum |
| dative | stultiloquentiae | stultiloquentiīs |
| accusative | stultiloquentiam | stultiloquentiās |
| ablative | stultiloquentiā | stultiloquentiīs |
| vocative | stultiloquentia | stultiloquentiae |
stultĭlŏquentĭa, ae, f. stultiloquus,
I. silly talk, babbling, stultiloquence, Plaut. Trin. 1, 2, 185.
Origins
Coined by Plautus, from stultus + loquēns + -ia.
In English words that came into English from stultiloquentia
- stultiloquencestultiloquentia