LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

strepitus1

strepitus m (genitive strepitūs)
Classical[ˈstrɛ.pɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈstrɛː.pi.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinewild din, noise, racket, crash
  2. masculinepoetica measured sound

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sonus magnus multōrum hominum.
strepitus -ūs m — in Mille Verba, Urbs et Aedificia
sonus cōnfūsus urbis
strepitus -ūs (m) — in Epistulae, ch. 5

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fragor · Strepitus · Crepitus · Sonitus

Fragor (σφάραγος) is a hollow, discordant sound, as crashing, like δοῦπος; strepitus (θρέω, θορυβή?) a loud noisy sound, as roaring, bawling, shrieking, like κτύπος; crepitus (from κρέμβαλον?) a single sound, or the frequent repeating of the same sound, as clapping, like κροῦσις, κρότος; sonitus (ἔνοσις, Ἐνυώ) a sound consisting of the vibrations of elastic bodies, as ringing, clinking, like ἠχή. Cic. Top. 12. Quæruntur pedum crepitus, strepitus hominum. (v. 117.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativestrepitusstrepitūs
genitivestrepitūsstrepituum
dativestrepituīstrepitibus
accusativestrepitumstrepitūs
ablativestrepitūstrepitibus
vocativestrepitusstrepitūs

strĕpĭtus, ūs (
I. gen. strepiti, Enn. ap. Non. 490, 8; or Trag. v. 205 Vahl.), m. strepo.
I. Lit., a (wild, confused) noise, din of any kind; a clashing, crashing, rustling, rattling, clattering, clanking, rumbling, etc. (class. and very freq.; cf.: crepitus, stridor, fragor): strepitus, fremitus, clamor tonitruum, Poët. ap. Cic. Fam. 8, 2, 1; cf.: strepitus, crepitus, sonitus, tonitrus, Plaut. Am. 5, 1, 10: molarum strepitus, Enn. ap. Non. 506, 3 (Com. v. 7 Vahl.): fluminum, Cic. Leg. 1, 7, 21: strepitu nullo clam reserare fores, Tib. 1, 8, 60; so, ingens valvarum, Hor. S. 2, 6, 112: audis quo strepitu janua remugiat, id. C. 3, 10, 5: rotarum, Caes. B. G. 4, 33; Hor. Ep. 1, 17, 7: obscenus, i. e. ventris, Petr. 117 et saep.: comitum conventus, strepitus, clamor mulierum Fecere, ut, etc., Ter. Hec. prol. alt. 27: non strepitu, sed maximo clamore, Cic. Verr. 1, 15, 45 (cf. id. Agr. 3, 1, 2): inde fragore gravi strepitus loca terret, Ov. M. 11, 365: prae strepitu et clamore, Liv. 2, 27, 8: magno cum strepitu ac tumultu castris egressi, Caes. B. G. 2, 11; so (with tumultus) id. ib. 6, 7, 8; Cic. Att. 13, 48, 1: concursus hominum forique strepitus, id. Brut. 92, 317: Romae, Hor. C. 3, 29, 12: inter strepitum tot bellorum, Liv. 4, 1, 5; cf.: sententiarum vanissimus strepitus, Petr. 1, 2.—In plur.: canis, sollicitum animal ad nocturnos strepitus, Liv. 5, 47, 3: vino, strepitibus clamoribusque nocturnis attoniti, id. 39, 15, 9.—
II. Poet., transf., a (measured, regular) sound: citharae, Hor. Ep. 1, 2, 31: testudinis aureae, id. C. 4, 3, 18: tibicinae, id. Ep. 1, 14, 26.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin strepitus From strepō (“make a loud noise”) + -tus.

Descendants
  • Italianstrepito
  • Portugueseestrépito
  • Portugueseestrépido
  • Romanianstrepit
  • Spanishestrépito
  • Interlinguastrepito
  • Piedmontesestrépit
verbfirst/second-declension participle
strepitus2
strepitus (feminine strepita, neuter strepitum)
Classical[ˈstrɛ.pɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈstrɛː.pi.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. participlehaving been rattled, rumbled, murmured, hummed, roared

Origins

See the etymology of the corresponding lemma form.

Quick answers

What does strepitus mean in Latin?
strepitus, a noun, means “wild din, noise, racket, crash; a measured sound”.
What is the genitive of strepitus?
The genitive singular is strepitūs. strepitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce strepitus?
In classical Latin, [ˈstrɛ.pɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstrɛː.pi.tus].