noun · masculinethird declension
stimulātor
stimulātor m (genitive stimulātōris, feminine stimulātrīx)
Classical[stɪ.mʊˈɫaː.tɔr]Ecclesiastical[sti.muˈlaː.tor]
Meaning
- instigator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | stimulātor | stimulātōrēs |
| genitive | stimulātōris | stimulātōrum |
| dative | stimulātōrī | stimulātōribus |
| accusative | stimulātōrem | stimulātōrēs |
| ablative | stimulātōre | stimulātōribus |
| vocative | stimulātor | stimulātōrēs |
stĭmŭlātor, ōris, m. id.,
I. a pricker-on, instigator, stimulator, Claud. ap. Ruf. 2, 501; Mamert. Grat. Act. ad Iul. 5 (in Cic. Dom. 5, 11, Orell. and B. and K. read instimulator); Vulg. Jer. 46, 20.
Origins
- Proto-Indo-European*(s)tey-?
- Latinstimulātor
Latin stimulō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin stimulātor From stimulō + -tor.
Descendants
- Englishstimulator