statua
Meaning
- femininea statue, especially one made of metal
Latīnē defined in Latin in our graded readers
figūra hominis ex marmore vel metallō facta.Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Imago · Simulacrum · Statua · Signum
1. Imago and simulacrum denote, as the most general terms, any representation, whether a work of statuary or of painting; imago (μηχανή) is allied to the original, as to a pattern, by a striking likeness of form, like εἰκών; simulacrum is opposed to the original, as a real being, by a deceptive imitation of its form, like εἴδωλον; whereas statua, signum, and effigies, are merely plastic works; tabula and pictura, merely pictures. 2. Simulacrum and statua denote the copying of the whole figure, consequently, in the plastic art, standing figures; effigies and imago, principally the copying of the characteristic parts, namely, the features; effigies, in statuary, as busts; imago, in painting, as half-length portraits. Tac. Ann. i. 74. Alia in statua amputato capite Augusti effigiem Tiberii inditam. Hist. ii. 3. Simulacrum deæ effigie humana. Cic. Tusc. iii. 2, 3. Optimus quisque consectatur nullam eminentem effigiem (virtutis) sed adumbratam imaginem gloriæ. Signum (from sequo, to proclaim,) means any plastic work, in opp. to tabulæ and picturæ. Sal. Cat. 11. Cic. Orat. i. 35. Man. 14. Suet. Cæs. 47. Quintil. ix. 2. Cic. Verr. iv. 1; simulacrum means the sacred statue of a god, like ἄγαλμα; statua, the profane statue of a man, like ἀνδριάς. Cic. Cat. iii. 8. Simulacra deorum immortalium depulsa sunt et statuæ veterum hominum dejectæ. Tac. Ann. i. 73. Suet. Tib. 26. Cic. Verr. i. 22. Legati deorum simulacra venerabantur, itemque cætera signa et ornamenta lacrimantes intuebantur. (v. 237.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | statua statunculum | statuae statuncula |
| genitive | statuae statunculī | statuārum statunculōrum |
| dative | statuae statunculō | statuīs statunculīs |
| accusative | statuam statunculum | statuās statuncula |
| ablative | statuā statunculō | statuīs statunculīs |
| vocative | statua statunculum | statuae statuncula |
signum, effigies, imago) (commonly made of metal, Quint. 2, 21, 10); rarely of the gods: statuae deorum, Cato ap. Prisc. p. 782 P.; Plin. 34, 7, 18, § 47; Sen. Q. N. 2, 42, 1.—But freq. and class. of men: statuam dare auream Solidam faciundam, Plaut. Curc. 3, 80: statuae et imagines, non animorum simulacra sed corporum, Cic. Arch. 12, 30: statua istius persimilis, id. Pis. 38, 93: statua equestris inaurata, id. Phil. 5, 15, 41; cf. id. ib. 9, 7, 16; id. Sest. 38, 83; Cic. Verr. 2, 2, 20, § 48: ea statua, quae ad Opis per te posita in excelso est, id. Att. 6, 1, 17: si quaeret Pater urbium Subscribi statuis, Hor. C. 3, 24, 28.—As a designation of immovability, taciturnity, etc.: ex hac statuā volo Erogitare, etc., Plaut. Capt. 5, 1, 31; id. Ps. 4, 1, 7; cf.: statuā taciturnius exit, Hor. Ep. 2, 2, 83: iste statuā pallidior, Cat. 80, 4: statuarum ritu patiemur pannos et vincula? Petr. 102, 12.—marmorea, Vop. Aur. 37, 2: salis, Sedul. Pasch. 1, 106.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From statuō (“to erect, set up, cause to stand”).
- Catalanestàtua
- Italianstatua
- Occitanestatua
- Englishstatuefrom Old French statue
- Frenchstatuefrom Old French statue
- Portugueseestátua
- Romanianstatuie
- Romanianstatuă
- Spanishestatua
- Asturianestatua