noun · neutersecond declension
stabilīmentum
stabilīmentum n (genitive stabilīmentī)
Classical[sta.bɪ.liːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[sta.bi.liˈmɛn.tum]
Meaning
- stay, support, stabiliment
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | stabilīmentum | stabilīmenta |
| genitive | stabilīmentī | stabilīmentōrum |
| dative | stabilīmentō | stabilīmentīs |
| accusative | stabilīmentum | stabilīmenta |
| ablative | stabilīmentō | stabilīmentīs |
| vocative | stabilīmentum | stabilīmenta |
stăbĭlīmentum, i, n. id.,
I. a stay, support, stabiliment (very rare; not in Cic.).
I. Lit.:
haec sunt ventris stabilimenta, pane et assa bubula, Poclum grande, Plaut. Curc. 2, 3, 88: favorum, Plin. 11, 7, 6, § 16. —* II. Trop.:
Sicilia et Sardinia stabilimenta bellorum, Val. Max. 7, 6, 1 fin.Origins
- Proto-Indo-European*steh₂-
- Proto-Indo-European*sth₂éh₁yeti
- Proto-Italic*staējō
- Proto-Italic*staēō
- Proto-Italic*staðlis?
- Latinstabilīmentum
Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin stabilio Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin stabilīmentum From stabilio + -mentum.