LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

spīrāculum

spīrāculum n (genitive spīrāculī)
Classical[spiːˈraː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[spiˈraː.ku.lum]

Meaning

  1. air hole, vent, spiracle; breath

Declension

declension
formsingularplural
nominativespīrāculumspīrācula
genitivespīrāculīspīrāculōrum
dativespīrāculōspīrāculīs
accusativespīrāculumspīrācula
ablativespīrāculōspīrāculīs
vocativespīrāculumspīrācula

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

spīrācŭlum, i, n. id.,
I. a breathinghole, air - hole, vent, spiracle (poet. and in post-Aug. prose), Lucr. 6, 493; Verg. A. 7, 568; Plin. 2, 93, 95, § 208; Val. Fl. 3, 553; Pall. Jun. 7, 8; id. Oct. 14, 16.—Also breath: vitae, Vulg. Gen. 2, 7; 7, 22.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)peys-der.?
  2. Latinspīrāculum

Latin -culum Latin spīrāculum From spirō (“breathe, respire; live”) + -culum.

Descendants
  • Italianspiraglio
  • Catalanespiracle
  • Englishspiracle
  • Englishspiraculum
  • Italianspiracolo
  • Portugueseespiráculo
  • Spanishespiráculo