noun · neutersecond declension
spīrāculum
spīrāculum n (genitive spīrāculī)
Classical[spiːˈraː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[spiˈraː.ku.lum]
Meaning
- air hole, vent, spiracle; breath
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | spīrāculum | spīrācula |
| genitive | spīrāculī | spīrāculōrum |
| dative | spīrāculō | spīrāculīs |
| accusative | spīrāculum | spīrācula |
| ablative | spīrāculō | spīrāculīs |
| vocative | spīrāculum | spīrācula |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
spīrācŭlum, i, n. id.,
I. a breathinghole, air - hole, vent, spiracle (poet. and in post-Aug. prose), Lucr. 6, 493; Verg. A. 7, 568; Plin. 2, 93, 95, § 208; Val. Fl. 3, 553; Pall. Jun. 7, 8; id. Oct. 14, 16.—Also breath:
vitae, Vulg. Gen. 2, 7; 7, 22.Origins
- Proto-Indo-European*(s)peys-der.?
- Latinspīrāculum
Latin -culum Latin spīrāculum From spirō (“breathe, respire; live”) + -culum.
Descendants
- Italianspiraglio
- Catalanespiracle
- Englishspiracle
- Englishspiraculum
- Italianspiracolo
- Portugueseespiráculo
- Spanishespiráculo