noun · femininethird declension
sorditūdō
sorditūdō f (genitive sorditūdinis)
Meaning
- dirt, filth
Creta est profecto horum hominum oratio,
c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 5.2.9–10
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sorditūdō | sorditūdinēs |
| genitive | sorditūdinis | sorditūdinum |
| dative | sorditūdinī | sorditūdinibus |
| accusative | sorditūdinem | sorditūdinēs |
| ablative | sorditūdine | sorditūdinibus |
| vocative | sorditūdō | sorditūdinēs |
Origins
By surface analysis, sordēs + -tūdō.