LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

sōlstitiālis

sōlstitiālis (neuter sōlstitiāle)
Classical[soːɫ.stɪ.tiˈaː.lɪs]Ecclesiastical[sol.stit.t͡siˈaː.lis]

Meaning

  1. two terminationsolstitial (pertaining to a solstice)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesōlstitiālissōlstitiālissōlstitiāle
genitivesōlstitiālissōlstitiālissōlstitiālis
dativesōlstitiālīsōlstitiālīsōlstitiālī
accusativesōlstitiālemsōlstitiālemsōlstitiāle
ablativesōlstitiālīsōlstitiālīsōlstitiālī
vocativesōlstitiālissōlstitiālissōlstitiāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesōlstitiālēssōlstitiālēssōlstitiālia
genitivesōlstitiāliumsōlstitiāliumsōlstitiālium
dativesōlstitiālibussōlstitiālibussōlstitiālibus
accusativesōlstitiālīs
sōlstitiālēs
sōlstitiālīs
sōlstitiālēs
sōlstitiālia
ablativesōlstitiālibussōlstitiālibussōlstitiālibus
vocativesōlstitiālēssōlstitiālēssōlstitiālia

solstĭtĭālis, e, adj. solstitium.
I. Lit., of or belonging to the summer solstice, solstitial (opp. brumalis): (sol) Brumales adeat flexus, atque inde revortens Cancri se ut vortat metas ad solstitiales, Lucr. 5, 617: dies, the day on which the sun enters Cancer, the longest day, Cic. Tusc. 1, 39, 94: tempus, Ov. F. 6, 790; Vitr. 9, 5: nox, i. e. the shortest, Ov. P. 2, 4, 26: ortus sideris, Just. 13, 7, 10: circulus, the tropic of Cancer, Varr. L. L. 9, § 24 Müll.; Plin. 2, 11, 8, § 50.—Called also orbis, Cic. N. D. 3, 14, 37: exortus, the point where the sun rises at the summer solstice, Plin. 18, 34, 77, § 333.—
II. Transf.
A. Of or belonging to midsummer or summer heat: herba, i. e. a summer plant or one that quickly withers, Plaut. Ps. 1, 1, 36; Aus. Prof. 6, 35; Plin. 26, 5, 14, § 26: spinae, Col. 2, 17, 1: acini, Plin. 14, 16, 18, § 99: tempus, Liv. 35, 49 Drak.: caput Leonis, Luc. 6, 338: morbus, the midsummer fever, Plaut. Trin. 2, 4, 143.—
B. Of or belonging to the sun, solar (for solaris): annus, qui solstitiali circumagitur orbe, in a solar revolution, Liv. 1, 19, 6; for which, annus, Serv. A. 4, 653: plaga, i. e. the south, Sol. 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*sóh₂wl̥
  2. Latinsōlstitiālis

Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *stísteh₂ti Proto-Italic *sistō Latin sistō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin sōlstitium Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin sōlstitiālis From sōlstitium + -ālis.

Quick answers

What does sōlstitiālis mean in Latin?
sōlstitiālis, a adjective, means “solstitial (pertaining to a solstice)”.
How do you pronounce sōlstitiālis?
In classical Latin, [soːɫ.stɪ.tiˈaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [sol.stit.t͡siˈaː.lis].
Where does sōlstitiālis come from?
Proto-Indo-European *sóh₂wl̥ → Latin sōlstitiālis.