LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

simultās

simultās f (genitive simultātis)
Classical[sɪˈmʊɫ.taːs]Ecclesiastical[siˈmul.tas]

Meaning

  1. dissension, enmity, rivalry, feud, jealousy, grudge
  2. contest for a prize, strife, competition

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Odium · Invidia · Inimicitia · Simultas

1. Odium and invidia denote the feeling of aversion; inimicitia and simultas, the exterior state arising from this feeling. 2. Invidia has a negative character, like disaffection, like δύσνοια, and is a temporary feeling, in opp. to gratia or favor; whereas odium (from ὀδύσασθαι) has a character thoroughly positive, like hatred, μῖσος, and is a deep-rooted feeling, in opp. to amor. Plin. Pan. 68, 7. Hence, invidia is the beginning of odium. Invidia has merely persons; odium, persons and things for its objects. Tac. Ann. ii. 56. Armenii . . . sæpius discordes sunt, adversus Romanos odio, et in Parthum invidia. xiii. 15. Nero intellecta invidia odium intendit. Plin. Pan. 84, 2. Exardescit invidia, cujus finis est odium. 3. Inimicitia denotes any enmity which has its foundation in antipathy or disagreement, like δυσμένεια, ἔχθρα; whereas simultas (ὁμαλότης) denotes a political enmity, which has its foundation in rivalship, like φιλονεικία. Suet. Vesp. 6. Simultas quam ex æmulatione non obscuræ gerebant. (iii. 73.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativesimultāssimultātēs
genitivesimultātissimultātum
dativesimultātīsimultātibus
accusativesimultātemsimultātēs
ablativesimultātesimultātibus
vocativesimultāssimultātēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in simultate cum aliquo sum
relations are strained between us.

sĭmultas, ātis (
I. gen. plur. simultatium, Liv. 1, 60, 2; 3, 66, 4; 9, 38, 12; 28, 18, 12; 39, 5, 2; 39, 44, 9; Val. Max. 4, 2, 2; Auct. B. Alex. 49, 2: simultatum, Cic. Fl. 35, 87; Capitol. Ver. 9, 2), f. simul; therefore, orig., a coming together, encounter of two persons or parties; hence,
I. A hostile encounter of two persons or parties, dissension, enmity, rivalry, jealousy, grudge, hatred, animosity (class.; syn.: aemulatio, odium, inimicitia; on account of the idea of reciprocity, most freq. in the plur.).
(a). Sing.: hic id metuit, ne illam vendas ob simultatem suam, * Plaut. Ps. 1, 3, 50; Ter. Phorm. 2, 1, 2; cf. gero, II. A.: huic simultas cum Curione intercedebat, Caes. B. C. 2, 25; cf.: cum quo si simultas tibi non fuisset, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 1: sibi privatam simultatem cum Campanis nullam esse, publicas inimicitias esse, Liv. 26, 27, 11; cf.: simultas cum familiā Barcinā, id. 23, 13, 6: se numquam cum sorore fuisse in simultate, Nep. Att. 17, 1: simultate cum Fulviā socru exorta, Suet. Aug. 62: simultatem deponere, Cic. Att. 3, 24, 2; so (opp. gerere) Suet. Vesp. 6: multis simultatem indixerit, id. Ner. 25: dehinc ad simultatem usque processit, id. Tib. 51: ubi nulla simultas Incidit, Ov. R. Am. 661: inter finitimos vetus, Juv. 15, 33.—
(b). Plur.: qui simultates, quas mecum habebat, deposuisset, Cic. Planc. 31, 76: exercere cum aliquo, id. Fl. 35, 88: gerere cum aliquo, Quint. 4, 1, 18: hi (centuriones) de loco summis simultatibus contendebant, Caes. B. G. 5, 44: simultates partim obscuras partim apertas suscepisse, Cic. Imp. Pomp. 24, 71; cf. id. Q. Fr. 1, 1, 6, § 19: simultates graves excipere, deponere, Suet. Caes. 73: simultates exercere ... alienarum simultatium cognitorem fieri, Liv. 39, 5, 2: simultates provocare, Quint. 12, 7, 3: facere, Tac. A. 3, 54: nutrire, id. H. 3, 53: subire pro aliquo, Plin. Ep. 2, 18: simultatibus alicujus dare aliquem, Tac. A. 16, 20: simultates finire, Liv. 40, 8, 9; 40, 46, 9; cf. dirimere, id. 28, 18, 2: paternas obliterare, id. 41, 24, 11: saepe simultates ira morata facit, Ov. Am. 1, 8, 82: nihil est simultatibus gravius, Sen. Ira, 3, 5, 6: erant inter Athenienses et Dorienses simultatium veteres offensae, Just. 2, 6, 16. —
II. In Hyg., in gen., a strife, contest for a prize (syn. certamen): cum complures eam peterent in conjugium, simultatem constituit, se ei daturum, qui secum quadrigis certasset victorque exisset, Hyg. Fab. 84; 185: simultatem constituit, id. ib. 22 and 67.

Origins

From simul + -tās, thus originally "a coming together", "encounter of two persons or parties". Compare with similitās.

Quick answers

What does simultās mean in Latin?
simultās, a noun, means “dissension, enmity, rivalry, feud, jealousy, grudge; contest for a prize, strife, competition”.
What is the genitive of simultās?
The genitive singular is simultātis. simultās is feminine, third declension.
How do you pronounce simultās?
In classical Latin, [sɪˈmʊɫ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [siˈmul.tas].