LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

sevērus1

sevērus (feminine sevēra, neuter sevērum, comparative sevērior, superlative sevērissimus)
Classical[sɛˈweː.rʊs]Ecclesiastical[seˈvɛː.rus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivesevere, serious, strict, stern, stringent, austere, harsh, grave (in demeanor)
    Vivamus, mea Lesbia, atque amemus, rumoresque senum severiorumLet us live, my Lesbia, and love, and account all the rumours of very grave old men as worth a single penny.c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 5.1–3

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī nōn facile ignōscit; vultus sevērus.
sevērus -a -um — in Mille Verba, Basilica et Iūs
serious, stern
sevērus — in Seneca, ch. III

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Serius · Severus

Severus (αὐηρός) means, actively, one who cuts no jokes; serius, in a neutral sense, what is no subject for joking; and severe means earnestly; serio, in earnest; whence severus is an epithet for persons, serius for things; Hor. A. P. 105. Decent vultum severum seria dictu. Senec. Tranq. 15. Nihil magnum, nihil severum nec serium quidem ex tanto apparatu putat. Severus is in opp. to hilaris, Cic. Brut. 93, remissus, Orat. ii. 17, luxuriosus, Quintil. xi. 3, 74; whereas serius is in opp. to jucundus, jocosus; and serio to joco, per jocum. Yet severus also supplies the place of serius; particularly in severior, severissimus, and severitas, because serius does not possess these forms. (i. 75.)

Austerus · Severus · Difficilis · Morosus · Tetricus

1. Austerus (αὐστηρός, from αὔω) denotes gravity as an intellectual, severus (αὐηρός) as a moral quality. The austerus in opp. to jucundus, Plin. H. N. xxxiv. 8. xxxv. 11, is an enemy to jocularity and frivolity, and seeks in science, learning, and social intercourse, always that which is serious and real, at the risk of passing for dull; the severus, in opp. to luxuriosus, Quintil. xi. 3, 74, is rigid, hates all dissoluteness and laxity of principle, and exacts from himself and others self-control and energy of character, at the risk of passing for harsh. The stoic, as a philosopher, is austerus, as a man, severus. 2. Austerus and severus involve no blame; whereas difficilis, morosus, and tetricus, denote an excess or degeneracy of rigor. The difficilis understands not the art of easy and agreeable converse, from hypochondria and temperament; the morosus (from mos) is scrupulous, and wishes everything to be done according to rule, from scrupulosity and want of tolerance; the tetricus (redupl. of trux, τραχύς) is stiff and constrained, from pedantry and want of temper. (iii. 232.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesevērussevērasevērum
genitivesevērīsevēraesevērī
dativesevērōsevēraesevērō
accusativesevērumsevēramsevērum
ablativesevērōsevērāsevērō
vocativesevēresevērasevērum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesevērīsevēraesevēra
genitivesevērōrumsevērārumsevērōrum
dativesevērīssevērīssevērīs
accusativesevērōssevērāssevēra
ablativesevērīssevērīssevērīs
vocativesevērīsevēraesevēra

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

severus morum castigator
a stern critic of morals.
severa disciplina contineri
to be brought up under strict discipline.
severum imperium in suis exercere, tenere (De Sen. 11. 37)
to be a strict disciplinarian in one's household.

sĕvērus, a, um, adj. perh. kindr. with serius,
I. serious, grave, strict, austere, stern, severe in aspect, demeanor, conduct, etc. (of persons and things; serius regularly only of things; v. serius; class. and freq.).
I. Of persons: nam te omnes saevom severumque commemorant, Plaut. Trin. 4, 1, 6: quam severus! Ter. Heaut. 5, 3, 21; id. Eun. 2, 1, 21: civis severus et gravis, Cic. Lael. 25, 95; cf.: omnium gravissimus et severissimus, etc., id. de Or. 2, 56, 228: Tubero (Stoicus) vitā severus, id. Brut. 31, 117; cf.: Stoicorum secta severissima, Quint. 1, 10, 15: agricolae, hardended by toil, rugged, Lucr. 5, 1357: Cures, Verg. A. 8, 638: Zethus, Hor. Ep. 1, 18, 42; cf. in comp.: rumores senum severiorum, Cat. 5, 2.—Of those who live a sober and temperate life: at vos hinc abite, lymphae, Vini pernicies et ad severos Migrate, Cat. 27, 6: adimam cantare severis, Hor. Ep. 1, 19, 10; 1, 5, 13: legis custodes, Cic. Div. in Caecil. 5, 18: neque severus esse (potest) in judicando, qui alios in se severos esse judices non vult, id. Imp. Pomp. 13, 38; so, judices severi in eos solos, id. Clu. 20, 56; cf.: severissimos atque integerrimos judices, Cic. Verr. 1, 10, 30: ex familiā ad judicandum severissimā, id. ib.: ubi haec severus te palam laudaveram, Hor. Epod. 11, 19: auctor e severissimis, Plin. 11, 52, 114, § 274: Aristolaus e severissimis pictoribus fuit, id. 35, 11, 40, § 137 (for which, just before: austerior colore).—
B. In a bad sense, harsh, rough, crabbed, rigid, severe (rare): Neptunus saevus severusque, Plaut. Trin. 4, 1, 6: idem acerbe severus in filium, Cic. Off. 3, 31, 112 dub. (a passage bracketed by B. and K.): in me severior quam in vos, Liv. 7, 40, 7; Plin. Ep. 9, 13, 21: Eumenidum turba, Prop. 4 (5), 11, 22. cf. II. B.—
II. Of things, grave, serious, severe, austere, etc.: severā fronte curas cogitans, Plaut. Mil. 2, 2, 46: vultus severior et tristior, Cic. de Or. 2, 71, 289; cf. Hor. A. P 107: frons, Ov. Tr. 2, 241: Falernum, rough, sharp, tart (syn. austerum), Hor. C. 1, 27, 9: divaeque (Palladis) severas Fronde ligare comas, Stat. Achill. 1, 288: animus (opp. mitis), Quint. 3, 9, 7: disciplina maxime severa, id. 1, 2, 5: imperia severiora, Cic. Tusc. 4, 19, 43: judicia severa, Cic. Verr. 2, 4, 59, § 133: lex, Ov. P. 3, 3, 57: severiora judicia, Quint. 4, 2, 122: severiores leges, id. 12, 1, 40; cf.: Lycurgus severissimarum justissimarumque legum auctor, Vell. 1, 6, 3: imperii severissimi vir, Liv. 4, 26: quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium, Plaut. Poen. 5, 3, 51: linque severa, Hor. C. 3, 8, 28: paulo severior poena, Sall. C. 51, 15.—Of style: sententiae graves et severae, Cic. Brut. 95, 325: triste et severum genus dicendi, id. ib. 30, 113; so Quint. 2, 4, 6; 6, 3, 102; 9, 4, 63 sq.; 10, 1, 131 al.; cf.: severae Musa tragoediae, Hor. C. 2, 1, 9: fidibus voces crevere severis, id. A. P. 216.—
B. Severe, dreadful, gloomy: severus Uncus abest, Hor. C. 1, 35, 19: silentia noctis, Lucr. 4, 460: heims, Quint. Decl. 4, 14: amnem Cocyti metuet, Verg. G. 3, 37; cf. absol.: Si. Accurrite, Ne se interimat ... Me. Hau! voluisti istuc severum facere? this horrible deed, Plaut. Cist. 3, 15 (but in Lucr. 5, 35 the correct read. is pelage sonora; v. Lachm. ad h. l.).—Hence, adv., in three forms, severe (class.), severiter (anteand post-class.), and severum (post-class.).
A. sĕvērē, gravely, seriously, austerely, rigidly, severely, Cic. Fam. 1, 9, 19: graviter et severe voluptatem secernit a bono, id. Fin. 2, 8, 24: vetuit (with graviter), Quint. 11, 3, 148: uti judicio, id. 1, 3, 4: aestimatae lites, Cic. Mur. 20, 42; 25, 51: vindicare Hiempsalis mortem, Sall. J. 15, 3: dicere, Cic. Off. 1, 37, 134; Quint. 6, 3, 101; 8, 3, 40: domesticam disciplinam regere, Suet. Caes. 48.—Comp.: ad aliquem severius scribere, Caes. B. C. 3, 25: adhibere aliquem, Cic. Att. 10, 12, 3: coërcere matrimonia, Just. 3, 3, 8. —Sup.: sunt qui voluptatem severissime contemnant, Cic. Off. 1, 21, 71; so, exacta aetas, id. Rosc. Com. 15, 44: dicere jus, Suet. Caes. 43.—
B. sĕvērĭter, gravely, seriously, severely: sermonem cum aliquo conferre, Titin. ap. Non. 509, 33; and in Prisc. p. 1010 P.; Plaut., acc. to Prisc. 1. 1.; App. M. 2, p. 126, 33.—*
C. sĕvērum, harshly, austerely: nunc severum vivitur, Prud. Cath. 2, 33.

Origins

According to De Vaan, from Proto-Italic *seɣwēros, from a collective derivation of the noun Proto-Indo-European *séǵʰwr̥, from Proto-Indo-European *seǵʰ- (“to hold”). Other etymologists, such as Meiser, posit this word to be from se- + verus, but De Vaan notes a heavy semantic mismatch.

Descendants
  • Catalansever
  • Englishsevere
  • Frenchsévère
  • Italiansevero
  • Occitansevèr
  • Portuguesesevero
  • Spanishsevero
  • Asturianseveru
  • Galiciansevero
  • Siciliansiviru

In English words that came into English from sevērus

  • severesevērus
  • severitysevēritās
  • perseverepersevērō
  • perseverancepersevērantia
  • asseverateassevērāre
  • perseverantpersevērāns
  • asseverationassevērātiō
proper noun · masculinesecond declension
Sevērus2
Sevērus m sg (genitive Sevērī)
Classical[sɛˈweː.rʊs]Ecclesiastical[seˈvɛː.rus]

Meaning

  1. A Roman cognomen — famously held by
  2. Septimius Severus, a Roman emperor

Declension

declension
formsingularplural
nominativeSevērus—
genitiveSevērī—
dativeSevērō—
accusativeSevērum—
ablativeSevērō—
vocativeSevēre—

Sĕvērus, i, m. 1. severus,
I. a proper name.
A. Of several men.
1. Cornelius Severus, a poet in the Augustan age, Quint. 10, 1, 89; Ov. P. 4, 2, 2 sqq.; 4, 16, 9.—
2. Septimius Severus, a Roman emperor, A.D. 193-211.—
3. Alexander Severus, a Roman emperor, A. D. 222-235, Eutr. 8, 10; Spart. Sev. 1 sqq.—
4. T. Cassius Severus, a Roman orator, in the reigns of Augustus and Tiberius, Quint. 10, 1, 116; Tac. Or. 19.—
5. Sulpicius Severus, a bishop in Gaul, author of a Historia Sacra, and of the Vita S. Martini, and several smaller works.—
B. Mons Severus, a mountain in the country of the Sabines, Verg. A. 7, 713.

Origins

From sevērus (“severe”).

Descendants
  • ItalianSevero
  • PortugueseSever
  • PortugueseSevero

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does sevērus mean in Latin?
sevērus, a adjective, means “severe, serious, strict, stern, stringent, austere, harsh, grave (in demeanor)”.
How do you pronounce sevērus?
In classical Latin, [sɛˈweː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [seˈvɛː.rus].
Which English words come from sevērus?
English words that go back to Latin sevērus include severe, severity, persevere, asseverate, perseverant and perseverance.