noun · femininethird declension
servitūdō
servitūdō f (genitive servitūdinis)
Classical[sɛr.wɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[ser.viˈtuː.do]
Meaning
- rareservitude, slavery
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | servitūdō | servitūdinēs |
| genitive | servitūdinis | servitūdinum |
| dative | servitūdinī | servitūdinibus |
| accusative | servitūdinem | servitūdinēs |
| ablative | servitūdine | servitūdinibus |
| vocative | servitūdō | servitūdinēs |
servĭtūdo, ĭnis, f. servus,
I. slavery, servitude (perh. only in the foll. passages):
servitudinis homines expertos, Liv. 24, 22, 2 Drak. N. cr. dub. (Weissenb. servitutis): eritudo servitudo, Paul. ex Fest. p. 83 Müll.: servitudo, δουλεία, Gloss. Philox.Origins
- Proto-Indo-European*ser-der.?
- Proto-Italic*serwos
- Latinservitūdō
Proto-Indo-European *-tu- Proto-Indo-European *-d- Proto-Indo-European *-Hō Proto-Italic *-tūdō Latin -tūdō Latin servitūdō From servus (“servile”) + -tūdō.
Descendants
- Englishservitude
- Frenchservitude
- Italianservitù
- Portugueseservidãofrom Old Galician-Portuguese servidũe
- Romanianservitudine
- Spanishservidumbre
- Galicianservidumefrom Old Galician-Portuguese servidũe