LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

sermōcinor

sermōcinor (present infinitive sermōcinārī, perfect active sermōcinātus sum)
Classical[sɛrˈmoː.kɪ.nɔr]Ecclesiastical[serˈmɔː.t͡ʃi.nor]

Meaning

  1. deponentto talk, parley, converse, commune, discourse

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sermōcinorsermōcinābarsermōcinābor———
2nd sg.sermōcināris
sermōcināre
sermōcinābāris
sermōcinābāre
sermōcināberis
sermōcinābere
———
3rd sg.sermōcinātursermōcinābātursermōcinābitur———
1st pl.sermōcināmursermōcinābāmursermōcinābimur———
2nd pl.sermōcināminīsermōcinābāminīsermōcinābiminī———
3rd pl.sermōcinantursermōcinābantursermōcinābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sermōcinersermōcinārer——
2nd sg.sermōcinēris
sermōcinēre
sermōcinārēris
sermōcinārēre
——
3rd sg.sermōcinētursermōcinārētur——
1st pl.sermōcinēmursermōcinārēmur——
2nd pl.sermōcinēminīsermōcinārēminī——
3rd pl.sermōcinentursermōcinārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sermōcināre—
pres. 2nd pl.sermōcināminī—
fut. 2nd sg.sermōcinātor—
fut. 3rd sg.sermōcinātor—
fut. 3rd pl.sermōcinantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesermōcinārī—
perfect infinitivesermōcinātum esse—
future infinitivesermōcinātūrum esse—
present participlesermōcināns—
perfect participlesermōcinātus
sermōcināta, sermōcinātā, sermōcinātae, sermōcinātam, sermōcinātārum, sermōcinātās, sermōcināte, sermōcinātī, sermōcinātīs, sermōcinātō, sermōcinātōrum, sermōcinātōs
—
future participlesermōcinātūrus
sermōcinātūra, sermōcinātūrā, sermōcinātūrae, sermōcinātūram, sermōcinātūrārum, sermōcinātūrās, sermōcinātūre, sermōcinātūrī, sermōcinātūrīs, sermōcinātūrō, sermōcinātūrōrum, sermōcinātūrōs, sermōcinātūrum
sermōcinandus
sermōcinanda, sermōcinandā, sermōcinandae, sermōcinandam, sermōcinandārum, sermōcinandās, sermōcinande, sermōcinandīs, sermōcinandōrum, sermōcinandōs
gerundsermōcinandī, sermōcinandō, sermōcinandumsupinesermōcinātum, sermōcinātū

sermōcĭnor, ātus, 1,
I. v. dep. n. [sermo].
I. To talk with any one, to parley, converse, commune, discourse about any thing (rare but class.; syn. colloquor): consuetudo sermocinandi, Cic. Inv. 2, 17, 54: cum aliquo, Cic. Verr. 2, 1, 52, § 138: psittaci etiam sermocinantes, Plin. 10, 41, 58, § 117.—Act. collat. form sermōcĭno, Isid. Orig. 1, 39, 2.—
II. In partic. (acc. to sermo, I. B. 1.), to hold a literary conversation, to dispute, discuss: exquisitius sermocinari, etc., Suet. Tib. 56: pluria forte quis dixit sermocinans vir apprime doctus, Gell. 5, 21, 1.— Hence, * sermōcĭnanter, adv., in discourse or conversation: horas extrahere, Sid. Ep. 8, 6 med.

Origins

From sermō (“speech, conversation”) + -cinor, a suffix generally thought to derive from canō (“to sing; to recite”). Compare Latin ratiōcinor and vāticinor. According to Gellius, this word is a corruption of sermōnor which displaced its original.

Descendants
  • Englishsermocinate

In English words that came into English from sermōcinor

  • sermocinationsermocinatio

Quick answers

What does sermōcinor mean in Latin?
sermōcinor, a verb, means “to talk, parley, converse, commune, discourse”.
What are the principal parts of sermōcinor?
sermōcinor, sermōcinārī, sermōcinātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce sermōcinor?
In classical Latin, [sɛrˈmoː.kɪ.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [serˈmɔː.t͡ʃi.nor].