sērius1
Meaning
- adjectivegrave; earnest; serious
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vērē, nōn per iocumChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Serius · Severus
Severus (αὐηρός) means, actively, one who cuts no jokes; serius, in a neutral sense, what is no subject for joking; and severe means earnestly; serio, in earnest; whence severus is an epithet for persons, serius for things; Hor. A. P. 105. Decent vultum severum seria dictu. Senec. Tranq. 15. Nihil magnum, nihil severum nec serium quidem ex tanto apparatu putat. Severus is in opp. to hilaris, Cic. Brut. 93, remissus, Orat. ii. 17, luxuriosus, Quintil. xi. 3, 74; whereas serius is in opp. to jucundus, jocosus; and serio to joco, per jocum. Yet severus also supplies the place of serius; particularly in severior, severissimus, and severitas, because serius does not possess these forms. (i. 75.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | sērius | sēria | sērium |
| genitive | sēriī | sēriae | sēriī |
| dative | sēriō | sēriae | sēriō |
| accusative | sērium | sēriam | sērium |
| ablative | sēriō | sēriā | sēriō |
| vocative | sērie | sēria | sērium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | sēriī | sēriae | sēria |
| genitive | sēriōrum | sēriārum | sēriōrum |
| dative | sēriīs | sēriīs | sēriīs |
| accusative | sēriōs | sēriās | sēria |
| ablative | sēriīs | sēriīs | sēriīs |
| vocative | sēriī | sēriae | sēria |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- biduo serius
- two days late.
- ioca et seria agere
- to be now jesting, now in earnest.
- serio dicere (Plaut. Bacch. 1. 1. 42)
- to say in earnest...
severus, both of persons and things): res (opp. jocosae), Cic. Off. 1, 37, 134: sermo (opp. jocus), Auct. Her. 3, 14, 25: non res potissimum seria, sed quasi ludus ac jocus, Lact. 2, 18, 3: graves seriaeque res, Cic. Off. 1, 29, 103; so, res serias omnis extollo in alium diem, Plaut. Poen. 2, 51: ait rem seriam Velle agere mecum, Ter. Eun. 3, 3, 7; Liv. 23, 7 fin.: dies religiosus ad agendum quicquam rei seriae, id. 26, 17 al.: verba, Tib. 3, 6, 52; cf. Hor. A. P. 107: quaestiones, Suet. Calig. 32: carmina, Plin. Pan. 54, 2: curae, id. ib. 82 fin.: partes dierum, id. ib. 49 fin.: tempus, id. Ep. 4, 25, 3 et saep.: opinor hercle hodie quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium, Plaut. Poen. 5, 3, 51: si aliquid serium, etc., Quint. 6, 3, 16: nec quicquam grave ac serium, Tac. A. 3, 50 fin.—With sup.: verba seria dictu, Hor. A. P. 107.—As subst.: sērĭum, i, and more freq. sērĭa, ōrum, n., earnestness, seriousness; serious matters or discourse (often opp. jocus); sing.: si quid per jocum Dixi, nolito in serium convortere, Plaut. Poen. 5, 5, 42: itaque res in serium versa est, Curt. 5, 7, 10: nihil ad serium, Tac. A. 6, 14.—Plur.: quīcum joca, seria, ut dicitur, Cic. Fin. 2, 26, 85: joca atque seria cum humillimis agere, Sall. J. 96, 2: cum his seria ac jocos celebrare, Liv. 1, 4 fin.: per seria per jocos, Tac. A. 2, 13: sed tamen amoto quaeramus seria ludo, Hor. S. 1, 1, 27; 2, 2, 125; id. A. P. 226; Ov. F. 5, 341 al.: mala, Hor. A. P. 451: mea (opp. lusus), Ov. Tr. 1, 8, 31: (Marsus) seria partitur in tria genera, Quint. 6, 3, 108: ille seria nostra, ille deliciae, Plin. Ep. 8, 1, 2.—Of persons, for severus (ante- and post-class.): non ego te novi tristem servum, serium? Afran. ap. Non. 33, 33: amicos serios aspernatur, App. Mag. 98, p. 336, 9: Solon, id. ib. 9, p. 278 fin.; Amm. 26, 2, 2; 29, 6, 1; Treb. Claud. 12, 5; Mam. Grat. Act. 12, 2; Quint. Decl. 15, 3.—Hence, adv. in two forms. not in Cic. or Cæs.): nec joco nec serio, Plaut. Am. 3, 2, 25: si quid dictum est per jocum, Non aequom est id te serio praevortier, id. ib. 3, 2, 40: an id joco dixisti? equidem serio ac vero ratus, id. ib. 3, 3, 9; so (opp. joco) id. Bacch. 1, 1, 42; Ter. Heaut. 3, 2, 30; Liv. 7, 41, 3: vereor serio, Naev. ap. Charis. p. 195; Plaut. Am. 2, 2, 225; id. Cas. 4, 2, 11; id. Ep. 1, 1, 29; id. Merc. 4, 1, 19; id. Ps. 1, 3, 106; 4, 7, 94; id. Poen. 1, 1, 32; 1, 3, 26; 1, 3, 29; id. Rud. 2, 5, 11; 4, 4, 1; id. Truc. 2, 2, 47; 2, 5, 29; Ter. Eun. 3, 1, 3; 3, 3, 22; id. Ad. 5, 9, 18; Liv. 4, 25 fin.; Quint. 1, 2, 1; 9, 2, 14; Plin. Ep. 2, 20, 10.—(post-class.) vultu serie pulcro, Aur. Vict. Epit. 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*seh₁-
- Proto-Italic*sēros
- Latinsērius
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius ? Proto-Indo-European *swer- Proto-Indo-European *-yós Proto-Italic *swerjos? Latin serius Somewhat disputed. There are two main competing hypotheses: * Usually held to derive via Proto-Italic *swerjos from Proto-Indo-European *swer-yo-s, from the root *swer- (“to ache; to be difficult, heavy”). Cognate with Old English swǣr (“heavy, grave, grievous”), German schwer (“hard, difficult, heavy”), Lithuanian sverti (“to weigh, balance”), svarùs (“heavy”). More at sweer. * According to De Vaan, rather from Proto-Italic *sērjos, from Proto-Indo-European *seh₁-ro-s + *-yo-, from a proposed root *seh₁- (“to go slowly, be long-lasting”) (cf. sēgnis (“slow, tardy, sluggish, lazy”)). In this case, equivalent to sērus (“slow, tardy”) + -ius, with semantic shift “slow” > “tiring” > “heavy” > “grave, serious”.
- Italianserio
- Portuguesesério
- Spanishserio
- Catalansériofrom Spanish serio
- Asturianseriu
- Polishseriofrom Italian serio
- Siciliansèriufrom Spanish serio