LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
numeralfirst/second-declension numeral

septimus1

septimus (feminine septima, neuter septimum)
Classical[ˈsɛp.tɪ.mʊs]Ecclesiastical[ˈsɛp.ti.mus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. numeralseventh

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeseptimusseptimaseptimum
genitiveseptimīseptimaeseptimī
dativeseptimōseptimaeseptimō
accusativeseptimumseptimamseptimum
ablativeseptimōseptimāseptimō
vocativeseptimeseptimaseptimum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeseptimīseptimaeseptima
genitiveseptimōrumseptimārumseptimōrum
dativeseptimīsseptimīsseptimīs
accusativeseptimōsseptimāsseptima
ablativeseptimīsseptimīsseptimīs
vocativeseptimīseptimaeseptima

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sextum (Pis. 9. 20), septimum consul
consul for the sixth, seventh time.

septĭmus (septŭmus), a, um,
I. num. ord. adj. [septem].
I. In gen., the seventh: mense septumo, Plaut. Am. 1, 2, 20: septimas esse aedes a portā, id. Ps. 2, 2, 3; cf.: isque Septimus a prisci numeratur origine Beli, Ov. M. 4, 213: Roma condita est secundo anno Olympiadis septimae, Cic. Rep. 2, 10, 18: septimo die, id. Tusc. 3, 26, 63: sententia septima decima, id. Clu. 27, 74; also n one word, septimodecimo die, Vitr. 9, 1 (4) fin. et saep.—Hence, advv.
1. Die septimi, on the seventh day (like die crastini, noni, quinti, etc.): ibi mercatum dixit esse die septimi (septimei, Ritschl), Plaut. Pers. 2, 3, 8; cf. Gell. 10, 24, 1 sqq.; Macr. S. 1, 4.—*
2. septĭmum, for the seventh time: Marius tam feliciter septimum consul, Cic. N. D. 3, 32, 81.—
3. septĭmō. *
a. For the seventh time: C. Marium creatum septimo consulem, Quadrig. ap. Gell. 10, 1, 3.—
b. Seven times (post-class.): lavit ad diem septimo aestate vel sexto: hieme secundo vel tertio, Treb. Gall. 17; Vopisc. Flor. 4.—
II. In partic.: septimus casus, the instrumental, adverbial, etc. case (distinguished from the casus sextus, with prepositions), Quint. 1, 4, 26; Diom. p. 302 P.; Prisc. p. 673 ib.; Cledon. p. 1863 ib.

Origins

From Proto-Italic *septVmos from Proto-Indo-European *septmós. By surface analysis, septem (“seven”) + -us. Cognates include Old Church Slavonic седмъ (sedmŭ) (< *sebdmъ < *septmъ) and the proper name Septimius, from a modification of Septimus.

Descendants
  • Italiansettimo
  • Catalansèptim
  • Englishseptimate
  • Englishseptimation
  • Englishseptime
  • Frenchseptime
  • Portuguesesétimo
  • Spanishséptimo
  • Spanishsétimo
  • Emiliansètum

In English words that came into English from septimus

  • septimalseptimus
  • septimateseptimus
proper noun · masculinesecond declension
Septimus2
Septimus m sg (genitive Septimī)

Meaning

  1. masculineraresingulara masculine praenomen
  2. masculineraresingulara Roman cognomen

Declension

declension
formsingularplural
nominativeSeptimus—
genitiveSeptimī—
dativeSeptimō—
accusativeSeptimum—
ablativeSeptimō—
vocativeSeptime—

Origins

From Proto-Italic *Septəmos, from *septəmos, from Proto-Indo-European *septm̥mós. Compare terms such as Quīntus or Sextus.

Descendants
  • EnglishSeptimus

Quick answers

What does septimus mean in Latin?
septimus, a numeral, means “seventh”.
How do you pronounce septimus?
In classical Latin, [ˈsɛp.tɪ.mʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsɛp.ti.mus].