LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

sēparō

sēparō (present infinitive sēparāre, perfect active sēparāvī, supine sēparātum)
Classical[ˈseː.pa.roː]Ecclesiastical[ˈsɛː.pa.ro]

Meaning

  1. to divide, separate
  2. to distinguish

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sēparōsēparābamsēparābōsēparāvīsēparāveramsēparāverō
sēparārō
2nd sg.sēparāssēparābāssēparābissēparāvistī
sēparāstī		sēparāverās
sēparārās		sēparāveris
3rd sg.sēparatsēparābatsēparābitsēparāvitsēparāverat
sēparārat		sēparāverit
sēparārit
1st pl.sēparāmussēparābāmussēparābimussēparāvimussēparāverāmussēparāverimus
sēparārimus
2nd pl.sēparātissēparābātissēparābitissēparāvistis
sēparāstis		sēparāverātis
sēparārātis		sēparāveritis
sēparāritis
3rd pl.sēparantsēparābantsēparābuntsēparāvērunt
sēparāvēre, sēparārunt		sēparāverant
sēparārant		sēparāverint
sēparārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sēparemsēparāremsēparāverim
sēparārim		sēparāvissem
sēparāssem
2nd sg.sēparēssēparārēssēparāverīssēparāvissēs
sēparāssēs
3rd sg.sēparetsēparāretsēparāverit
sēparārit		sēparāvisset
sēparāsset
1st pl.sēparēmussēparārēmussēparāverīmus
sēparārīmus		sēparāvissēmus
sēparāssēmus
2nd pl.sēparētissēparārētissēparāverītis
sēparārītis		sēparāvissētis
sēparāssētis
3rd pl.sēparentsēparārentsēparāverint
sēparārint		sēparāvissent
sēparāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sēparorsēparābarsēparābor
2nd sg.sēparāris
sēparāre		sēparābāris
sēparābāre		sēparāberis
sēparābere
3rd sg.sēparātursēparābātursēparābitur
1st pl.sēparāmursēparābāmursēparābimur
2nd pl.sēparāminīsēparābāminīsēparābiminī
3rd pl.sēparantursēparābantursēparābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sēparersēparārer
2nd sg.sēparēris
sēparēre		sēparārēris
sēparārēre
3rd sg.sēparētursēparārētur
1st pl.sēparēmursēparārēmur
2nd pl.sēparēminīsēparārēminī
3rd pl.sēparentursēparārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sēparāsēparāre
pres. 2nd pl.sēparātesēparāminī
fut. 2nd sg.sēparātōsēparātor
fut. 3rd sg.sēparātōsēparātor
fut. 2nd pl.sēparātōte—
fut. 3rd pl.sēparantōsēparantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesēparāresēparārī
perfect infinitivesēparāvisse
sēparāsse		sēparātum esse
future infinitivesēparātūrum essesēparātum īrī
present participlesēparāns—
perfect participle—sēparātus
sēparāta, sēparātā, sēparātae, sēparātam, sēparātārum, sēparātās, sēparātī, sēparātōrum, sēparātōs
future participlesēparātūrus
sēparātūra, sēparātūrā, sēparātūrae, sēparātūram, sēparātūrārum, sēparātūrās, sēparātūre, sēparātūrī, sēparātūrīs, sēparātūrō, sēparātūrōrum, sēparātūrōs, sēparātūrum		sēparandus
sēparanda, sēparandā, sēparandae, sēparandam, sēparandārum, sēparandās, sēparande, sēparandīs, sēparandōrum, sēparandōs
gerundsēparandī, sēparandō, sēparandumsupinesēparātum, sēparātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquem a ceteris separare et in arcam conicere ne quis cum eo colloqui possit (Mil. 22. 60)
to isolate a witness.

sē-păro, āvi, ātum, 1, v. a. 2. paro,
I. to disjoin, sever, part, divide, separate (class. and freq., esp. in the trop. sense; cf.: divido, dirimo, disjungo, secludo).
I. Lit.
(a). With ab: senatoria subsellia a populari consessu, Cic. Corn. Fragm. 12, p. 449 Orell.: separat Aonios Oetaeis Phocis ab arvis, Ov. M. 1, 313: Asiam ab Europā, Plin. 4, 12, 26, § 87: separandos a cetero exercitu ratus, Curt. 7, 2, 35.—
(b). With abl. (poet.): Seston Abydenā separat urbe fretum, Ov. Tr. 1, 10, 28: separat (spatium) aethere terram, Luc. 4, 75; 9, 524; natura nos ceteris separatos animalibus sola homines fatetur, Diom. 275 P.—
(g). With simple acc., Cic. Agr. 2, 32, 87; cf.: nec nos mare separat ingens, Ov. M. 3, 448: in ipsis Europam Asiamque separantis freti angustiis, Plin. 9, 15, 20, § 50; equitum magno numero ex omni populi summā separato, Cic. Rep. 2, 22, 39: Thessalorum omnis equitatus separatus erat, separated, divided, Liv. 42, 55 fin., Dig. 34, 2, 19, § 2.—Pass.: ut corpora gentis illius separata sint in alias civitates, ingenia vera solis Atheniensium muris clausa existimes, Vell. 1, 18, 1.—
II. Trop., to treat or consider separately; to distinguish, except.
(a). With ab: multi Graeci a perpetuis suis historiis ea bella separaverunt, Cic. Fam. 5, 12, 2: cogitatione magis a virtute potest quam re separari, id. Off. 1, 27, 95, suum consilium ab reliquis separare, Caes. B. G. 7, 63 fin.: ob separata ab se consilia, Liv. 23, 20, 4: nihil est, quod se ab Aetolis separent, id. 38, 43, 12: orato rem, quem a bono viro non separo, Quint. 2, 21, 12; saepe a figuris ea (vitia) separare difficile est, id. 1, 5, 5.—
(b). With simple acc.: separemus officium dantis testes et refellentis, Quint. 5, 7, 9: miscenda sit an separanda narratio, id. 4, 2, 101; cf. id. 12, 2, 13; cf.: virtus ipsa, separatā utilitate, Cic. Tusc. 4, 15, 34: oratio ac vis forensis, ut idem separetur Cato, ita universa erupit sub Tullio, ut, etc., i. e. if Cato again be excepted (shortly before: praeter Catonem), Vell. 1, 17, 3.—Hence, sēpărātus, a, um, P. a., separated, separate, distinct, particular, different.
(a). With ab: quaestiones separatae a complexu rerum, Quint. 5, 8, 6. —
(b). With abl.: (animalia) separata alienis, Vell. 1, 16, 2.—
(g). Absol.: ista aliud quoddam separatum volumen exspectant, Cic. Att. 14, 17, 6; so Cic. Verr. 2, 1, 17, § 45 Zumpt N cr.: neutrum vitiosum separatum est, sed compositione peccatur, Quint. 1, 5, 35: quid separata, quid conjuncta (verba) exigant, id. 8, 3, 15: eorum nullum ipsum per se separatum probo, Cic. Rep. 1, 35, 54 Mos. N. cr.: privati ac separati agr: apud eos nihil est, Caes. B. G. 4, 1; cf.: separatae singulis sedes et sua cuique mensa, Tac. G. 22: separati epulis, discreti cubilibus, id. H. 5, 5: (exordium) separatum, quod non ex ipsā causā ductum est, nec, Cic. Inv. 1, 18, 26: tu (Bacchus) separatis uvidus in jugis (i. e. remotis), distant, remote, Hor C. 2, 19, 18.—Comp.: intellectus, Tert. Anim. 18 fin.—Sup. does not occur. —Hence, * adv.: sēpărātē, separately, apart: separatius adjungi, Cic. Inv. 2, 51, 156.

Origins

Proto-Indo-European *s(w)éder. Latin sē- Proto-Indo-European *perh₃- Proto-Indo-European *pr̥h₃o- Latin *paro- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin parō Latin sēparō From sē- (“apart”) + parō (“to arrange”).

Elsewhere
  • Italiansceverarefrom Vulgar Latin *exsēperāre
  • Italianscevrarefrom Vulgar Latin *exsēperāre
  • Catalanseparar
  • Englishseparate
  • Frenchséparer
  • Italianseparare
  • Occitanseparar
  • Portugueseseparar
  • Romaniansepara
  • Spanishseparar
Gallo-Romance
  • Occitansebrar
  • Frenchsevrerfrom Old French sevrer
  • Englishseverfrom Old French sevrer
  • Bourguignonsevraifrom Old French sevrer
Italo-Romance
  • Italianseverare
  • Italiansevrare

Quick answers

What does sēparō mean in Latin?
sēparō, a verb, means “to divide, separate; to distinguish”.
What are the principal parts of sēparō?
sēparō, sēparāre, sēparāvī, sēparātum (first conjugation).
How do you pronounce sēparō?
In classical Latin, [ˈseː.pa.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsɛː.pa.ro].