LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

sēiungō

sēiungō (present infinitive sēiungere, perfect active sēiūnxī, supine sēiūnctum)
Classical[seːˈjʊŋ.ɡoː]Ecclesiastical[seˈjuŋ.ɡo]

Meaning

  1. to separate, sever or disunite
    Sed in animo tantum modo cogitatione possumus morbum ab aegrotatione seiungere, vitiositas autem est habitus aut adfectio in tota vita inconstans et a se ipsa dissentiens.c. 45 BCE, Cicero, Tusculanae disputationes 4.29
  2. to exclude

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sēiungōsēiungēbamsēiungamsēiūnxīsēiūnxeramsēiūnxerō
2nd sg.sēiungissēiungēbāssēiungēssēiūnxistīsēiūnxerāssēiūnxeris
3rd sg.sēiungitsēiungēbatsēiungetsēiūnxitsēiūnxeratsēiūnxerit
1st pl.sēiungimussēiungēbāmussēiungēmussēiūnximussēiūnxerāmussēiūnxerimus
2nd pl.sēiungitissēiungēbātissēiungētissēiūnxistissēiūnxerātissēiūnxeritis
3rd pl.sēiunguntsēiungēbantsēiungentsēiūnxērunt
sēiūnxēre
sēiūnxerantsēiūnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sēiungamsēiungeremsēiūnxerimsēiūnxissem
2nd sg.sēiungāssēiungerēssēiūnxerīssēiūnxissēs
3rd sg.sēiungatsēiungeretsēiūnxeritsēiūnxisset
1st pl.sēiungāmussēiungerēmussēiūnxerīmussēiūnxissēmus
2nd pl.sēiungātissēiungerētissēiūnxerītissēiūnxissētis
3rd pl.sēiungantsēiungerentsēiūnxerintsēiūnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sēiungorsēiungēbarsēiungar
2nd sg.sēiungeris
sēiungere
sēiungēbāris
sēiungēbāre
sēiungēris
sēiungēre
3rd sg.sēiungitursēiungēbātursēiungētur
1st pl.sēiungimursēiungēbāmursēiungēmur
2nd pl.sēiungiminīsēiungēbāminīsēiungēminī
3rd pl.sēiunguntursēiungēbantursēiungentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sēiungarsēiungerer
2nd sg.sēiungāris
sēiungāre
sēiungerēris
sēiungerēre
3rd sg.sēiungātursēiungerētur
1st pl.sēiungāmursēiungerēmur
2nd pl.sēiungāminīsēiungerēminī
3rd pl.sēiungantursēiungerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sēiungesēiungere
pres. 2nd pl.sēiungitesēiungiminī
fut. 2nd sg.sēiungitōsēiungitor
fut. 3rd sg.sēiungitōsēiungitor
fut. 2nd pl.sēiungitōte—
fut. 3rd pl.sēiunguntōsēiunguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesēiungeresēiungī
perfect infinitivesēiūnxissesēiūnctum esse
future infinitivesēiūnctūrum essesēiūnctum īrī
present participlesēiungēns—
perfect participle—sēiūnctus
sēiūncta, sēiūnctā, sēiūnctae, sēiūnctam, sēiūnctārum, sēiūnctās, sēiūncte, sēiūnctī, sēiūnctīs, sēiūnctō, sēiūnctōrum, sēiūnctōs
future participlesēiūnctūrus
sēiūnctūra, sēiūnctūrā, sēiūnctūrae, sēiūnctūram, sēiūnctūrārum, sēiūnctūrās, sēiūnctūre, sēiūnctūrī, sēiūnctūrīs, sēiūnctūrō, sēiūnctūrōrum, sēiūnctūrōs, sēiūnctūrum
sēiungendus
sēiungundus, sēiungenda, sēiungendā, sēiungendae, sēiungendam, sēiungendārum, sēiungendās, sēiungende, sēiungendīs, sēiungendōrum, sēiungendōs
gerundsēiungendī, sēiungendō, sēiungendumsupinesēiūnctum, sēiūnctū

sē-jungo, nxi, nctum, 3, v. a.,
I. to disunite, disjoin (cf.: abjungo and disjungo); to part, sever, separate, divide (class.; syn.: sepono, secerno, removeo).
I. Lit.: sejungi seque gregari, Lucr. 1, 452; cf.: sejunge te aliquando ab iis, cum quibus te non tuum judicium, sed temporum vincla conjunxerunt, Cic. Fam. 10, 6, 2: Alpes quae Italiam a Galliā sejungunt, Nep. Hann. 3, 4: sejuncta sint omnia a principiis, Lucr. 2, 861; cf. id. 1, 432 (with secretum): aliquem ex fortissimorum civium numero, Cic. Vatin. 10, 26.—With abl.: sejungere matrem Jam gelidis nequeo bustis, Stat. S. 5, 3, 241 (cf. infra, II., and v. segrego, II. B.). —With simple acc.: quae (intervalla) non animalia solum Corpora sejungunt, sed terras ac mare totum Secernunt, Lucr. 2, 728; cf. mid.: discedere ac sejungi promunturia, quae antea juncta fuerant, arbitrere, to part, separate, Just. 4, 1, 18.—
II. Trop., to separate, part, sever, etc. (a favorite word of Cic.): quam (Fortunam) nemo ab inconstantiā et temeritate sejunget, quae digna certe non sunt deo, Cic. N. D. 3, 24, 61; cf.: (divum natura) Semota a nostris rebus sejunctaque longe, Lucr. 2, 648: defensio sejuncta a voluntate ac sententiā legis, Cic. Verr. 2, 3, 84, § 193: orator a philosophorum eloquentiā, id. Or. 20, 68: rhetorice a bono viro atque ab ipsā virtute, Quint. 2, 17, 31: exercitatio procul a veritate, id. 8, 3, 23: fortuna ab eo, Nep. Att. 10, 5: a spe pariendarum voluptatum sejungi, Cic. Fin. 1, 20, 66: liberalitatem ac benignitatem ab ambitu atque largitione, id. de Or. 2, 25, 105: morbum ab aegrotatione, id. Tusc. 4, 13, 29: istam calamitatem a rei publicae periculis, id. Cat. 1, 9, 22: se a verborum libertate, id. Cael. 3, 8 (but in Tac. Or. 11 the correct read. is dejungere).—With abl.: cui Corpore sejunctus dolor absit, Lucr. 2, 18: laribus sejuncta potestas Exulat, Claud. VI. Cons. Hon. 407.

Origins

Proto-Indo-European *s(w)éder. Latin sē- Proto-Indo-European *yewg- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *yunégti Proto-Italic *jungō Latin iungō Latin sēiungō From sē- (privative prefix) + iungō (“join”).

Descendants
  • Englishsejoin

In English words that came into English from sēiungō

  • sejunctsēiūnctus
  • sejoinsejungere

Quick answers

What does sēiungō mean in Latin?
sēiungō, a verb, means “to separate, sever or disunite; to exclude”.
What are the principal parts of sēiungō?
sēiungō, sēiungere, sēiūnxī, sēiūnctum (third conjugation).
How do you pronounce sēiungō?
In classical Latin, [seːˈjʊŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [seˈjuŋ.ɡo].