noun · femininethird declension
sēductiō
sēductiō f (genitive sēductiōnis)
Classical[seːˈdʊk.ti.oː]Ecclesiastical[seˈduk.t͡si.o]
Meaning
- separation
- seduction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sēductiō | sēductiōnēs |
| genitive | sēductiōnis | sēductiōnum |
| dative | sēductiōnī | sēductiōnibus |
| accusative | sēductiōnem | sēductiōnēs |
| ablative | sēductiōne | sēductiōnibus |
| vocative | sēductiō | sēductiōnēs |
sēductĭo, ōnis, f. seduco.
I. (Acc. to seduco, I.) *
A. A leading or drawing aside:
seductiones testium, Cic. Mur. 24, 49.—B. A misleading, seduction (eccl. Lat.):
Adam confessus est seductionem, non occultavit seductricem, Tert. adv. Marc. 2, 2 fin.; Ambros. in Luc. 7, § 218: cordis, Vulg. Jer. 23, 26: iniquitatis, id. 2 Thess. 2, 10.—* II. (Acc. to seduco, II.) A separation:
mors est corporis animaeque seductio, Lact. 2, 12, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sēductiō ōnis, f
seduco, a leading aside, drawing apart : seductiones testium.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin sēductiō From sēdūcō + -tiō.
Descendants
- Catalanseducció
- Englishseduction
- Frenchséduction
- Italianseduzione
- Portuguesesedução
- Romanianseducție
- Spanishseducción