LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

sēditiōsus

sēditiōsus (feminine sēditiōsa, neuter sēditiōsum, superlative sēditiōsissimus)
Classical[seː.dɪ.tiˈoː.sʊs]Ecclesiastical[se.dit.t͡siˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivemutinous, seditious
  2. adjectivequarrelsome, factious
  3. adjectivetroubled

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Turbæ · Tumultus · Seditio · Secessio · Deficere · Desciscere

Turbæ and tumultus denote the civil broils of public life; turbæ (τύρβη) interruptions of public order; tumultus (from tumere) of the public peace; whereas seditio and secessio are political commotions, in consequence of decided, evident differences of opinion, and of conflicting principles; seditio (from se and ire) when concord is first disturbed, and the parties as yet contend with words only; secessio, when the prospect of reconciliation is already given up, and the parties either stand opposite each other, ready to come to blows, or, at least, have broken off all connection with each other. 2. The seditiosi and secedentes are citizens and members of a free community, and only suspend public concord; whereas the deficientes and desciscentes break a compact, because, either as subjected states they rebel, or as allies fall off; deficere, as the most general expression, represents the falling off, in a moral point of view, as a treacherous, fickle, cowardly desertion; desciscere (from scindere) in a political point of view, as an alteration in the constitution and political system. (v. 363.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesēditiōsussēditiōsasēditiōsum
genitivesēditiōsīsēditiōsaesēditiōsī
dativesēditiōsōsēditiōsaesēditiōsō
accusativesēditiōsumsēditiōsamsēditiōsum
ablativesēditiōsōsēditiōsāsēditiōsō
vocativesēditiōsesēditiōsasēditiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesēditiōsīsēditiōsaesēditiōsa
genitivesēditiōsōrumsēditiōsārumsēditiōsōrum
dativesēditiōsīssēditiōsīssēditiōsīs
accusativesēditiōsōssēditiōsāssēditiōsa
ablativesēditiōsīssēditiōsīssēditiōsīs
vocativesēditiōsīsēditiōsaesēditiōsa

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

homines seditiosi, turbulenti or novarum rerum cupidi
revolutionists.

sēdĭtĭōsus, a, um, adj. seditio.
I. Full of civil discord, factious, turbulent, mutinous, seditious (freq. and class.; syn.: tumnltuosus, turbulentus): adhortari adulescentes, ut turbulenti, ut seditiosi, ut perniciosi cives velint esse, Cic. Phil. 1, 9, 22; so, seditiosus et turbulentus civis, id. de Or. 2, 11, 48; cf. id. ib. 2, 31, 135: qui pro republicā seditiosum civem toties compescuisset, Quint. 11, 1, 40: seditiosi tribuni plebis, Cic. Leg. 3, 19, 44; cf.: triumviri seditiosissimi, id. Rep. 1, 19, 31: seditiosissimus quisque, Tac. A. 1, 44; id. H. 2, 66; 4, 34; Suet. Caes. 70.—Esp. of language: in summam invidiain contionibus cum cottidianis seditiosis et turbulentis adduxerat, Cic. Clu. 37, 103: seditiosa atque improba oratio, Caes. B. G. 1, 17: seditiosissima oratio, Auct. B. Afr. 28, 2: seditiosae voces, Liv. 6, 20; Tac. H. 3, 50: seditiosis vocibus regem increpare, Curt. 9, 4, 16; 10, 2, 12: seditiosior contio (Q. Pompeii), Ascon. Cic. Mil. 17, 45, p. 49 Orell.: tribunatus L. Saturnini, Suet. Caes. 12.—
II. Transf.
a. In gen., quarrelsome: ego illam (Clodiam) odi. Ea est enim seditiosa: ea cum viro bellum gerit, etc., Cic. Att. 2, 1, 5.—
b. Exposed to discord, troubled: seditiosa ac tumultuosa vita, Cic. Inv. 1, 3, 4.—Adv.: sēdĭtĭōsē, seditiously (acc. to I.), Cic. Clu. 1, 2; id. Mil. 3, 8; Liv. 4, 6; Tac. A. 3, 12.—Comp., Tac. H. 5, 12.—Sup., Cic. Att. 2, 21, 5.

Origins

From sēditiō (“uprising, strife”) + -ōsus.

Descendants
  • Catalansediciós
  • Englishseditious
  • Frenchséditieux
  • Italiansedizioso
  • Portuguesesedicioso
  • Romaniansedițios
  • Spanishsedicioso
  • Galiciansedicioso

Quick answers

What does sēditiōsus mean in Latin?
sēditiōsus, a adjective, means “mutinous, seditious; quarrelsome, factious; troubled”.
How do you pronounce sēditiōsus?
In classical Latin, [seː.dɪ.tiˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [se.dit.t͡siˈɔː.s̬us].