noun · neuterthird declension
sedimen
sedimen n (genitive sediminis)
Classical[ˈsɛ.dɪ.mɛn]Ecclesiastical[ˈsɛː.di.men]
Meaning
- Late Latinneutersettling, sediment
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sedimen | sedimina |
| genitive | sediminis | sediminum |
| dative | sediminī | sediminibus |
| accusative | sedimen | sedimina |
| ablative | sedimine | sediminibus |
| vocative | sedimen | sedimina |
sĕdĭmen, ĭnis, n. sedeo,
I. settlings, sediment (late Lat.):
urinae, Cael. Aur. Tard. 5, 4, 64; 5, 10, 108; cf. sedimentum.Origins
- Proto-Indo-European*sed-
- Proto-Indo-European*sedéh₁yeti
- Proto-Italic*sedēō
- Latinsedimen
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Italic *-mn̥ Latin -men Latin sedimen From sedeō (“to sit; to longer, to loiter; to settle, to subside”) + -men.
Descendants
- Galiciancelme