adverb
sēcrētim
sēcrētim (comparative sēcrētius, superlative sēcrētissimē)
Classical[seːˈkreː.tĩː]Ecclesiastical[seˈkrɛː.tim]
Meaning
- Late Latinraresynonym of sēcrētē (“secretly, in secret, privately”)
380 CE – 392 CE, Ammianus Marcellinus, Res Gestae 29.1.6
sēcrētiō, et sēcrētim adv. sēcrētiō, and sēcrētim (adv.)
1150 – 1175, Osbernus Glocestriensis, Liber Derivationum 129
sēcrētim, adv., v. secerno
I. fin.
Origins
From sēcrētus + -im.