noun · neutersecond declension
sēcrētārium
sēcrētārium n (genitive sēcrētāriī)
Classical[seː.kreːˈtaː.ri.ũː]Ecclesiastical[se.kreˈtaː.ri.um]
Meaning
- obsoleteremote, solitary, or secret place
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sēcrētārium | sēcrētāria |
| genitive | sēcrētāriī | sēcrētāriōrum |
| dative | sēcrētāriō | sēcrētāriīs |
| accusative | sēcrētārium | sēcrētāria |
| ablative | sēcrētāriō | sēcrētāriīs |
| vocative | sēcrētārium | sēcrētāria |
sēcrētārĭum, ii, n. secretus,
I. a remote, solitary, or secret place (post-class.).
I. In gen.: ignes qui terrae secretariis continentur, App. de Mundo, p. 64, 39; id. Flor. p. 358, 28.—
II. In partic., a sittingplace (set apart).
1. Of judges, a council chamber, Cod. Th. 1, 7, 1; Cod. Just. 3, 24, 3; 9, 3, 16; Lact. Mort. Pers. 15.—
2. Of ecclesiastics, a consistory, conclave, Sulp. Sev. S. Mart. 2, 1; Paul. Nol. Ep. 32, 16.
Origins
From sēcrētus + -ārium.