adjectivefirst/second-declension adjective
scius
scius (feminine scia, neuter scium)
Classical[ˈski.ʊs]Ecclesiastical[ˈʃiː.us]
Meaning
- adjectiveknowing, cognizant
- adjective[with genitive ‘about something’; or with ablative gerund ‘about doing something’] knowledgeable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | scius | scia | scium |
| genitive | sciī | sciae | sciī |
| dative | sciō | sciae | sciō |
| accusative | scium | sciam | scium |
| ablative | sciō | sciā | sciō |
| vocative | scie | scia | scium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | sciī | sciae | scia |
| genitive | sciōrum | sciārum | sciōrum |
| dative | sciīs | sciīs | sciīs |
| accusative | sciōs | sciās | scia |
| ablative | sciīs | sciīs | sciīs |
| vocative | sciī | sciae | scia |
scĭus, a, um, adj. scio,
I. knowing, having knowledge of a thing (mostly ante- and post-class., and rare for sciens, gnarus, peritus).
(a). Absol.: neque quemquam invenit scium, Pac. ap. Prisc. p. 634:
mulieres plus sciae, Petr. 63, 9: puto eos prudentes et scios mendacia defendenda suscipere, knowingly, wittingly, Lact. 3, 24 fin.; Vulg. Ecclus. 21, 18.—(b). With gen.:
rerum, Lact. 2, 14, 6: Latinae linguae, Macr. S. 6, 9 fin.Origins
From sciō (“to know”) + -us, or as a back-formation from nescius (“ignorant”).
In English words that came into English from scius
- sciolismsciolus
- sciolousscīlus