LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnscius

īnscius (feminine īnscia, neuter īnscium)
Classical[ˈĩː.ski.ʊs]Ecclesiastical[ˈin̠ʲ.ʃi.us]

Meaning

  1. adjectiveignorant (not knowing); unaware
  2. adjectiveunskilled
  3. adjectiveunknown

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Cognitio · Notitia · Scientia · Ignarus · Inscius · Nescius

1. Cognitio is an act of the mind by which knowledge is acquired, whereas notitia and scientia denote a state of the mind; notitia, together with nosse, denotes a state of the merely receptive faculties of the mind, which brings an external appearance to consciousness, and retains it there; whereas scientia, together with scire, involves spontaneous activity, and a perception of truth; notitia may be the result of casual perception; scientia implies a thorough knowledge of its object, the result of mental activity. Cic. Sen. 4, 12. Quanta notitia antiquitatis! quanta scientia juris Romani! 2. The ignarus is without notitia, the inscius without scientia. Tac. H. i. 11. Ægyptum provinciam insciam legum, ignaram magistratuum; for legislation is a science, and must be studied; government an art, and may be learnt by practice. 3. Inscius denotes a person who has not learnt something, with blame; nescius, who has accidentally not heard of, or experienced something, indifferently. Cic. Brut. 83. Inscium omnium rerum et rudem. Compare this with Plin. Ep. viii. 23, Absens et impendentis mali nescius. (v. 266.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsciusīnsciaīnscium
genitiveīnsciīīnsciaeīnsciī
dativeīnsciōīnsciaeīnsciō
accusativeīnsciumīnsciamīnscium
ablativeīnsciōīnsciāīnsciō
vocativeīnscieīnsciaīnscium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsciīīnsciaeīnscia
genitiveīnsciōrumīnsciārumīnsciōrum
dativeīnsciīsīnsciīsīnsciīs
accusativeīnsciōsīnsciāsīnscia
ablativeīnsciīsīnsciīsīnsciīs
vocativeīnsciīīnsciaeīnscia

in-scĭus, a, um, adj.,
I. not knowing, ignorant of a thing (not used by Plaut. or Ter.; v. Ritschl, Proleg. p. 64 sq.; and cf. insciens); constr., absol., with gen., rarely with de, an acc., an inf., or a rel. clause (class.).
(a). Absol.: distinguere artificem ab inscio, Cic. Ac. 2, 7, 22: is, quem vos ad mortem inscii misistis, ignorantly, id. Planc. 16, 40: inscios inopinantesque Menapios oppresserunt, Caes. B. G. 4, 4: omnibus insciis, neque suspicantibus, Hirt. B. Afr. 37.—
(b). With gen.: omnium rerum, Cic. Brut. 85, 292: haedulus inscius herbae, Juv. 11, 66. —
(g). With de aliqua re: de malitia, Dig. 16, 3, 31.—*
(d). With acc.: at enim scies ea, quae fuisti inscius, Turp. ap. Non. 501, 18.—* (ε) With inf.: imperii flectere molem haud inscius, Stat. Th. 3, 387 sq.: sutrinas facere inscius, Varr. ap. Non. 168, 17.—(ζ) With rel. clause: inscii quid in Aeduis gereretur, not knowing, Caes. B. G. 7, 77: unde vitam sumeret inscius, Hor. C. 3, 5, 37.— (η) With subj., Verg. A. 1, 718. —
B. Special phrase: non sum inscius, I am by no means unaware, I know very well: nec vero sum inscius, esse utilitatem in historia, Cic. Fin. 5, 19, 51.—*
II. Pass., unknown: trames, App. M. 5, p. 170, 12; cf. nescius.—Adv.: inscĭē, ignorantly, App. de Deo Socr. p. 43, 7.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnscius

Latin scius Latin īnscius From in- + scius. Compare nescius.

Descendants
  • Portugueseínscio

Quick answers

What does īnscius mean in Latin?
īnscius, a adjective, means “ignorant (not knowing); unaware; unskilled”.
How do you pronounce īnscius?
In classical Latin, [ˈĩː.ski.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin̠ʲ.ʃi.us].
Where does īnscius come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnscius.