LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

satisfaciō

satisfaciō (present infinitive satisfacere, perfect active satisfēcī, supine satisfactum)
Classical[sa.tɪfˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[sa.tisˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletiveto satisfy, content
  2. suppletiveto secure, pay off
  3. suppletiveto apologize, make amends

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.satisfaciōsatisfaciēbamsatisfaciamsatisfēcīsatisfēceramsatisfēcerō
2nd sg.satisfacissatisfaciēbāssatisfaciēssatisfēcistīsatisfēcerāssatisfēceris
3rd sg.satisfacitsatisfaciēbatsatisfacietsatisfēcitsatisfēceratsatisfēcerit
1st pl.satisfacimussatisfaciēbāmussatisfaciēmussatisfēcimussatisfēcerāmussatisfēcerimus
2nd pl.satisfacitissatisfaciēbātissatisfaciētissatisfēcistissatisfēcerātissatisfēceritis
3rd pl.satisfaciuntsatisfaciēbantsatisfacientsatisfēcērunt
satisfēcēre
satisfēcerantsatisfēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.satisfaciamsatisfaceremsatisfēcerimsatisfēcissem
2nd sg.satisfaciāssatisfacerēssatisfēcerīssatisfēcissēs
3rd sg.satisfaciatsatisfaceretsatisfēceritsatisfēcisset
1st pl.satisfaciāmussatisfacerēmussatisfēcerīmussatisfēcissēmus
2nd pl.satisfaciātissatisfacerētissatisfēcerītissatisfēcissētis
3rd pl.satisfaciantsatisfacerentsatisfēcerintsatisfēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.satisfīōsatisfīēbamsatisfīam
2nd sg.satisfīssatisfīēbāssatisfīēs
3rd sg.satisfitsatisfīēbatsatisfīet
1st pl.satisfīmussatisfīēbāmussatisfīēmus
2nd pl.satisfītissatisfīēbātissatisfīētis
3rd pl.satisfīuntsatisfīēbantsatisfīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.satisfīamsatisfierem
2nd sg.satisfīāssatisfierēs
3rd sg.satisfīatsatisfieret
1st pl.satisfīāmussatisfierēmus
2nd pl.satisfīātissatisfierētis
3rd pl.satisfīantsatisfierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.satisface
satisfac
satisfī
pres. 2nd pl.satisfacitesatisfīte
fut. 2nd sg.satisfacitōsatisfītō
fut. 3rd sg.satisfacitōsatisfītō
fut. 2nd pl.satisfacitōtesatisfītōte
fut. 3rd pl.satisfaciuntōsatisfīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesatisfaceresatisfierī
perfect infinitivesatisfēcissesatisfactum esse
future infinitivesatisfactūrum essesatisfactum īrī
present participlesatisfaciēns—
perfect participle—satisfactus
satisfacta, satisfactā, satisfactae, satisfactam, satisfactārum, satisfactās, satisfacte, satisfactī, satisfactīs, satisfactō, satisfactōrum, satisfactōs
future participlesatisfactūrus
satisfactūra, satisfactūrā, satisfactūrae, satisfactūram, satisfactūrārum, satisfactūrās, satisfactūre, satisfactūrī, satisfactūrīs, satisfactūrō, satisfactūrōrum, satisfactūrōs, satisfactūrum
satisfaciendus
satisfaciundus, satisfacienda, satisfaciendā, satisfaciendae, satisfaciendam, satisfaciendārum, satisfaciendās, satisfaciende, satisfaciendīs, satisfaciendōrum, satisfaciendōs
gerundsatisfaciendī, satisfaciendō, satisfaciendumsupinesatisfactum, satisfactū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

satisfacere alicui pro (de) iniuriis
to give some one satisfaction for an injury.
exspectationi satisfacere, respondere
to respond to expectations.
alicui petenti satisfacere, non deesse
to accede to a man's petitions.
voluntati alicuius satisfacere, obsequi
to satisfy a person's wishes.
officio suo satisfacere (Div. in Caec. 14. 47)
to do one's duty.

sătisfăcĭo, v. satis, II. D.

Origins

  1. Proto-Indo-European*seh₂-
  2. Proto-Indo-European*séh₂tis
  3. Proto-Italic[Term?]
  4. Latinsatisfaciō

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin satisfaciō From satis (“enough, sufficient”) + faciō (“to make, construct”).

Elsewhere
  • Catalansatisfer
  • Italiansatisfare
  • Portuguesesatisfazer
  • Romaniansatisface
  • Spanishsatisfacer
  • Galiciansatisfacer
  • Old Frenchsatisfaire
  • Siciliansatisfari
Italo-Romance
  • Italiansoddisfare
  • Friuliansodisfâfrom Italian soddisfare
  • Piedmontesesodisféfrom Italian soddisfare
  • Siciliansodisfari
  • Siciliansudisfari

Quick answers

What does satisfaciō mean in Latin?
satisfaciō, a verb, means “to satisfy, content; to secure, pay off; to apologize, make amends”.
What are the principal parts of satisfaciō?
satisfaciō, satisfacere, satisfēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce satisfaciō?
In classical Latin, [sa.tɪfˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sa.tisˈfaː.t͡ʃi.o].
Where does satisfaciō come from?
Proto-Indo-European *seh₂- → Proto-Indo-European *séh₂tis → Proto-Italic [Term?] → Latin satisfaciō.