LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

satietās

satietās f (genitive satietātis)

Meaning

  1. sufficiency, abundance
  2. satiety

Declension

declension
formsingularplural
nominativesatietāssatietātēs
genitivesatietātissatietātum
dativesatietātīsatietātibus
accusativesatietātemsatietātēs
ablativesatietātesatietātibus
vocativesatietāssatietātēs

sătĭĕtas, ātis, f. satis,
I. a sufficiency, abundance (syn. saturitas).
I. In gen. (very rare): neque ulla ornandi satis satietas est, Plaut. Poen. 1, 2, 6.—Plur.: quercus terrenis principiorum satietatibus abundans, parumque habens umoris et aëris, Vitr. 2, 9, 8; 2, 9, 9.—
II. In partic., subject., the state of being glutted or sated; a loathing, disgust, satiety (class. and very freq., esp. in the trop. sense and with Cicero; syn. fastidium).
A. Lit.: cibi satietas et fastidium, Cic. Inv. 1, 17, 25: amarum ad satietatem usque oggerit, Plaut. Cist. 1, 1, 72; so, ad satietatem, Liv. 24, 38; Suet. Dom. 21; Plin. 18, 16, 43, § 148; 34, 17, 49, § 165: citra satietatem, id. 23, 6, 57, § 106: cum ea, quae leviter sensum voluptate moveant, facillime fugiant satietatem, Cic. de Or. 3, 25, 99: assidua, Plin. 8, 26, 40, § 96: nimia, id. 11, 34, 40, § 116.—Hence, *
2. Concr., the superfluity, refuse of the food eaten, i. e. excrements, Sol. 2, § 33 (cf. saturitas, II. C.).—
B. Trop.: difficile dictu est, quaenam causa sit, cur ea, quae maxime sensus nostros impellunt voluptate et specie primā acerrime commovent, ab iis celerrime fastidio quodam et satietate abalienemur, Cic. de Or. 3, 25, 98; so (with fastidium) Quint. 5, 14, 30; Cic. Mur. 9, 21; (with taedium), Quint. 9, 4, 143: ab hac hominum satietate nostri discedere, Cic. Att. 2, 5, 1: mei, id. Mur. 9, 21: satietas provinciae, id. Fam. 2, 11, 1: dominationis, Sall. J. 31, 20: desiderium quietis et satietas gloriae, Curt. 6, 3, 1: ante inimicos satietas poenarum suarum cepisset quam, etc. (shortly before: poenarum ex inimicis satis est), Liv. 3, 59: satietatem amoris sumere, Ter. Phorm. 5, 5, 6: satietatem parere, Auct. Her. 4, 27, 38: studiorum omnium satietas vitae facit satietatem, Cic. Sen. 20, 76: vincere aurium satietatem, id. de Or. 3, 44, 174; cf.: ut varietas satietati occurreret, id. Or. 52, 174: omnibus in rebus similitudo est satietatis mater, id. Inv. 1, 41, 76; so, similitudinis, id. de Or. 2, 41, 177 (cf. 1. satio, II. B.): te deseret ille aetate et satietate, Plaut. Most. 1, 3, 39: adeo usque satietatem dum capiet pater Illius quam amat, Plaut. Am. 1, 2, 10: usque ad satietatem osculis frui, Petr. 131 fin.—In plur.: non debent esse amicitiarum sicut aliarum rerum satietates, Cic. Lael. 19, 67.

Origins

  1. Proto-Indo-European*seh₂-
  2. Proto-Indo-European*séh₂tis
  3. Proto-Italic[Term?]
  4. Latinsatietās

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin satietās From satis (“enough”) + -tās.

Descendants
  • Catalansacietat
  • Englishsatiety
  • Frenchsatiété
  • Italiansazietà
  • Portuguesesaciedade
  • Romaniansațietate
  • Spanishsaciedad
  • Galiciansaciedade

In English words that came into English from satietās

  • satietysatietās

Quick answers

What does satietās mean in Latin?
satietās, a noun, means “sufficiency, abundance; satiety”.
What is the genitive of satietās?
The genitive singular is satietātis. satietās is feminine, third declension.
Where does satietās come from?
Proto-Indo-European *seh₂- → Proto-Indo-European *séh₂tis → Proto-Italic [Term?] → Latin satietās.